V CSK 597/14

Sygn. akt V CSK 597/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie z powództwa K. H. przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu i Sądowi Okręgowemu we W. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 kwietnia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 maja 2014 r., 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 2 Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powód, zaskarżając wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 14 maja 2014 r., wskazał na występowanie przesłanki istotnego zagadnienia prawnego oraz oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Jeżeli chodzi o pierwszą przesłankę, skarżąca przedstawiła zagadnienie prawne, wskazując jednocześnie, że rozpatrzył je już Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 maja 2010 r., II CSK 640/09, OSNC-ZD 2011, Nr 1, poz. 4. Za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. uznaje się natomiast zagadnienie nowe i dotychczas niewyjaśnione (por. post. SN z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, nie publ.). Ponadto, zagadnienie takie musi mieć poważny, istotny i uniwersalny charakter, wywołujący zasadnicze kontrowersje lub rozbieżne oceny prawne i nie zostało dotychczas rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy, a jego rozstrzygnięcie jest konieczne zarówno do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, jak i przyczyni się do rozwoju judykatury (por. post. SN z dnia 20 marca 2014 r., IV CSK 577/14, nie publ.). Skarżąca powyższych wymagań nie spełniła choćby w stopniu dostatecznym. Podobnie należy ocenić argumentację stojącą za oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisów procesowych. Jeżeli skarżący powołuje się na taką przesłankę, powinien przedstawić nie tylko to, na czym ta oczywistość polega, ale również powołać argumenty, za występowaniem tej 3 oczywistości. Co więcej, sam zarzut naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, czyli że jej zarzuty są zasadne i w sposób oczywisty prowadzą do uznania zaskarżonego wyroku za błędny i podlegający wzruszeniu (por. post. SN z dnia 19 lutego 2014 r., I PK 265/13, nie publ.; post. SN z dnia 29 września 2014 r., III SK 91/13, nie publ.). Skarżąca nie wykazała, że naruszenie, nawet oczywiste, powołanych przez nią przepisów procesowych, uzasadnia uznanie zaskarżonego orzeczenia za oczywiście błędne. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 99 i art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.