V CSK 597/15

Sygn. akt V CSK 597/15 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie z wniosku M. G. przy uczestnictwie M. B. i J. B. o podział majątku wspólnego i dział spadku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 marca 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt IV Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala wniosek uczestników o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla. Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, 2 ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa. Choć skarżący wskazał na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej to nie występuje ta przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100). Przypomnieć należy, że jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest stanowisko skarżącego, że jest ona oczywiście uzasadniona, to w uzasadnieniu wniosku powinien on zawrzeć wywód prawny wykazujący takie kardynalne naruszenie prawa (por np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, LEX nr 421035, z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06, LEX nr 201037). Skarga kasacyjna takiego przekonywującego wywodu nie zawiera. Przede wszystkim, zarzuty skarżącego sprowadzają się do kwestionowania ustaleń Sądu w zakresie przyjętego sposobu rozliczenia zwrotu nakładów i wydatków jakie zostały poniesione przez małżonków G. z majątku wspólnego na majątek osobisty H. G. oraz majątek osób trzecich. Sądy ustaliły, i tymi ustaleniami Sąd Najwyższy jest związany, że wnioskodawca nie posiadał majątku osobistego uzyskanego z „praw twórcy wynalazków, wzorów i projektów racjonalizatorskich” oraz nie otrzymywał nagród za osobiste osiągnięcia, które zostałyby przeznaczone na nakłady na majątek odrębny spadkodawczyni. Odnośnie natomiast wierzytelności z tytułu nakładów, które zostały dokonane na rzecz osób trzecich należy podnieść, że spadkodawczyni nie była jedynym współwłaścicielem nieruchomości w C., a czynione 3 przez małżonków nakłady na tę nieruchomość spowodowały przysporzenia po stronie spadkodawczyni i ówczesnych współwłaścicieli. Sposób rozliczenia tych roszczeń uzupełniających w zaskarżonym postanowieniu nie narusza prawa w zasygnalizowany sposób. Z tych względów, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). jw [l.n]