V CSK 604/15

Sygn. akt V CSK 604/15 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie z powództwa G. Ł. i J. Ł. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi W. o ustalenie opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 marca 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla. Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma 2 ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa. Wprawdzie skarżący odwołał się do istotnego zagadnienia prawnego, niemniej nie występuje ta przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Stosownie do ugruntowanego stanowiska Sądu Najwyższego, istotnym zagadnieniem prawnym jest taki problem jurydyczny, który ma znaczenie dla rozwoju prawa lub stanowi precedens dla rozstrzygnięcia podobnych spraw (por. postanowienie SN z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04 niepublikowane.). Powołanie się przez skarżącego na istnienie takiego zagadnienia wymaga jego sformułowania oraz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało. Skarżący powinien też wykazać, że ma ono istotne znaczenie dla rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl. oraz z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OCNP 2006, nr 15 - 16, poz. 243). Ponadto prawidłowo wyartykułowane zagadnienie musi być sformułowane ogólnie w tym sensie, że nie może chodzić w nim o sposób rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2004 r., II CZ 94/04, niepubl.). W przedmiotowej sprawie skarżący powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do pytania „czy właściciel nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste ma obowiązek wypowiedzenia wynikającej z mocy prawa bonifikaty od opłaty rocznej określonej w art. 73 ust. 4 u.g.n. w sytuacji, gdy stwierdza brak ustawowych przesłanek jej stosowania”. Zgodnie z art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., o gospodarce nieruchomościami (jedn. tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 1774, ze zm., dalej: „u.g.n.”) opłaty z tytułu użytkowania wieczystego obniża się o 50%, jeżeli nieruchomość gruntowa została wpisana do rejestru zabytków, przy czym właściwy organ może, 3 za zgodą odpowiednio wojewody albo rady lub sejmiku, podwyższyć lub obniżyć tę bonifikatę, ale obniżenie bonifikaty nie może prowadzić do likwidacji tej obligatoryjnej bonifikaty. Obniżenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego o 50% ustalone w umowie o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, zawartej w czasie obowiązywania ustawy o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, zachowuje skuteczność także pod rządami ustawy o gospodarce nieruchomościami dopóty, dopóki umowa w tym zakresie nie zostanie skutecznie zmieniona (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2004 r., III CZP 23/04, OSNC 2005, nr 7-8, poz. 120). W uchwale tej wyjaśniono, że utrata prawa do bonifikaty mogłaby nastąpić tylko wtedy, gdyby przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze przewidywały utratę z mocy prawa nabytych przez użytkowników wieczystych bonifikat. Utrata prawa do bonifikaty nie następuje w wyniku aktualizacji opłat rocznych ze względu na wzrost jej wartości (po ustaleniu nowej wartości gruntu i związanej z nią wysokości opłaty według ustalonej stawki nadal należy od tej stawki udzielać użytkownikowi wieczystemu przysługujących mu zgodnie z umową bonifikat). Sąd Apelacyjny stanął na stanowisku, że Skarb Państwa mógłby przedmiotową bonifikatę wypowiedzieć stosując przez analogię art. 78- 81 u.g.n. Kwestia ta nie ma jednak bezpośredniego znaczenia dla rozpoznania sprawy, skoro w tym trybie bonifikata przyznana powodom wiele lat wcześniej nie została wypowiedziana. W okolicznościach sprawy przedstawiona kwestia jest tego rodzaju, że podlegała wyjaśnieniu za pomocą zwykłych reguł wykładni i w drodze prostego stosowania przepisów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02 wpisać publikację). Nie jest to zatem wątpliwość, która wyczerpuje pojęcie zagadnienia prawnego w wyżej zasygnalizowanym znaczeniu. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). 4 aj l.n