V CSK 608/14

Sygn. akt V CSK 608/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 maja 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z wniosku M. P. przy uczestnictwie J. P. o podział majątku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 maja 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II Ca 269/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od skarżącego na rzecz uczestniczki 1817 (jeden tysiąc osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawcy M. P. od postanowienia Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 29 maja 2014 r. należy zważyć, co następuje. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona. Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a więc zagadnienia, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, wymaga jego precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (zob. m.in.: postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11). 3 Chodzi przy tym o zagadnienie nowe, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie występuje istotne zagadnienie prawne wymagające oceny sposobu dokonywania wyceny wartości nieruchomości zlokalizowanej na obszarze, na którym są zawierane umowy sprzedaży nieruchomości nie odpowiadające warunkom art. 151 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 518 z późn. zm.), w szczególności czy w takim przypadku wartość nieruchomości powinna być określona w oparciu o ceny odzwierciedlające rzeczywistą wartość, czy wartość oderwaną od rzeczywistej. Już samo sugestywne sformułowanie zagadnienia prawnego nie pozwala na możliwość wystąpienia odmiennych ocen tego problemu prawnego. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania również nie prowadzi do takiego wniosku będąc nakierowaną na kwestionowanie ustaleń faktycznych w zakresie wartości nieruchomości. Ponadto problem prawny zaprezentowany przez skarżącego był już przedmiotem orzecznictwa i nie wymaga dalszych wyjaśnień (zob. m. in.: wyrok SN z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt V CSK 1/14, nie publ., wyrok SN z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt I CSK 701/12, nie publ.). Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. l.n