V CSK 619/13

Sygn. akt V CSK 619/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. przy uczestnictwie K. H. i M. H. o wpis hipoteki przymusowej do księgi wieczystej Kw nr […], na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 października 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w C. z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt VI Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Zakład Ubezpieczeń Społecznych wnosił o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w C. z dnia 21 marca 2013 r., VI Ca […], wydanego w sprawie z udziałem K. H. i M. H., w celu wyjaśnienia istotnego zagadnienia prawnego i dokonania wykładni budzących wątpliwości przepisów prawnych, tj. art. 26 ust. 3 i 3a pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.), w związku z art. 110 i 1101 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1361 ze zm.). Wątpliwość skarżącego sprowadza się do tego, czy w nowym stanie prawnym podstawą wpisu hipoteki przymusowej, łączącej cechy dawnej hipoteki przymusowej zwykłej i dotychczasowej hipoteki kaucyjnej, może być dokument (np. tytuł wykonawczy, decyzja administracyjna), wystawiony przeciwko tylko niektórym spośród osób będących współwłaścicielami nieruchomości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wątpliwości co do wykładni wskazanych w skardze przepisów zostały wyjaśnione w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2014 r., III CZP 28/14, w której Sąd Najwyższy uznał, że decyzja Zakładu Ubezpieczeń ustalająca wysokość należności z tytułu składek może być podstawą wpisu hipoteki przymusowej na nieruchomości wchodzącej w skład majątku dłużnika i jego małżonka tylko wtedy, gdy została doręczona obojgu małżonkom. W tej sytuacji wskazana przyczyna przyjęcia skargi do rozpoznania nie istnieje, co uzasadnia odmowę uwzględnienia wniosku. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. aw