V CSK 623/13

Sygn. akt V CSK 623/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z powództwa J. S. przeciwko J. K. i M. K. o wydanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 czerwca 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powoda na rzecz pozwanych solidarnie 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód J. S. oparł na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona. Oparcie na niej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni. Skarżący powinien w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawrzeć wyodrębniony wywód prawny wskazujący w czym wyraża się „oczywistość” naruszenia prawa. Oczywistości tej Sąd Najwyższy nie stwierdził. Rażące naruszenie prawa polega, zdaniem skarżącego, na bezpodstawnym oddaleniu apelacji, pomimo sformułowanego w niej zarzutu nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Do nieważności postępowania 3 prowadzić ma, zdaniem skarżącego, pozbawienie go możliwości obrony jego praw poprzez pominięcie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Wbrew przeświadczeniu skarżącego, ewentualne naruszenie przepisów regulujących postępowanie dowodowe nie prowadzi do nieważności postępowania i nie mieści się w katalogu określonym w art. 379 k.p.c. Pozostałe zarzuty dotyczą oceny dowodów, a to w ogóle uchyla się spod kontroli kasacyjnej. Skarżący nie wnosił o przeprowadzenie dowodów przez Sądem drugiej instancji, zaś odmienna od oczekiwanej ocena dowodów nie może prowadzić do uznania twierdzenia o oczywistym i rażącym naruszeniu prawa za uzasadnione. W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. [aw]