V CSK 653/15

Sygn. akt V CSK 653/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z powództwa B. […] w G. przeciwko M. S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 kwietnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od skarżącego na rzecz powoda 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 2 W związku ze skargą kasacyjną pozwanego M. S. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona. Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a więc zagadnienia, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, wymaga jego precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (zob. m. in.: postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, 3 nr 1, poz. 11). Chodzi przy tym o zagadnienie nowe, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji. Zdaniem skarżącego, istotne zagadnienie prawne wymaga oceny prawidłowości prowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd drugiej instancji w taki sposób, że dopuszczane są dowody oferowane przez jedną stronę, natomiast odmawia się dopuszczenia dowodów drugiej strony, w sytuacji, gdy prekluzja obejmuje w jednakowym stopniu dowody obu stron. Zagadnienie to przedstawił w kontekście naruszenia zasady równości stron (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Przedstawiony problem dotyczy zatem kwestii równości stron w procesie. Nie stanowi on jednak zagadnienia prawnego, uzasadniającego przyjęcie skargi do rozpoznania, bowiem nie zachodzi możliwość zaistnienia jego rozbieżnych ocen. W orzecznictwie Sądu Najwyższego (również w dwukrotnie wydanych już w tej sprawie wyrokach), Trybunału Konstytucyjnego ani Trybunałów Europejskich zasady tej się nie kwestionuje, przeciwnie, wielokrotnie podkreślano jej znaczenie. Nie ma zaś podstaw generalne twierdzenie, że zmiana ustaleń faktycznych w sądzie drugiej instancji prowadzi do pozbawienia strony instancji odwoławczej. Tego rodzaju twierdzenie musi się opierać na zarzucie naruszenia konkretnych przepisów natury procesowej, w powołanej zaś podstawie kasacyjnej nie przytoczono przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które naruszyć miał Sąd Apelacyjny, czyniąc własne ustalenia. Zagadnienie prawne powinno mieć związek z podstawą kasacyjną, na której oparte są zarzuty i wnioski kasacyjne. Argumentacja skarżącego zmierza w istocie do polemiki z ustaleniami faktycznymi Sądu drugiej instancji, co jednak nie jest dopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. jw 4