V CSK 669/14

Sygn. akt V CSK 669/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z powództwa G. A. S. przeciwko S. J. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt I ACa 223/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu adwokatowi K. U. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powodowi w postępowaniu kasacyjnym. 2 UZASADNIENIE Powód złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 23 kwietnia 2014 r., w którym oddalono jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 listopada 2013 r. W wyroku tym oddalono powództwo powoda obejmujące żądanie zapłaty przez pozwanego kwoty 147.000 zł tytułem wartości sprzedanego samochodu i drewna (k. 146 i n. akt sprawy). W skardze kasacyjnej podnoszono zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c., art. 385 k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 5 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 291 § 1 k.p.c. oraz 379 pkt 5 k.p.c. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wywodził, że w rozpoznawanej sprawie o zapłatę pojawiło się kilka istotnych zagadnień prawnych przedstawionych w końcowej części skargi, a ponadto skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Po przeanalizowaniu treści wyroków obu Sądów meriti, treści skargi kasacyjnej i zawartej w niej prawnej motywacji wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy stwierdził, że - wbrew stanowisku powoda - w rozpoznawanej sprawie nie występują jednak „istotne zagadnienia prawne” wskazane w końcowej części skargi (s. 4 - 6). W oparciu o szczególe ustalenia faktyczne Sąd drugiej instancji przekonywająco ustalił treść umowy stron, powołując się na zasadę swobody kształtowana treści stosunków obligacyjnych (art. 3531 k.c.). Istniały podstawy do przyjęcia, że strony nie łączyła inna, odrębna umowa sprzedaży pojazdu, niepowiązana jakoby treściowo z notarialną umową sprzedaży nieruchomości gruntowej. Przyjęty przez strony sposób rozliczenia ceny za sprzedaną nieruchomość pozwala w tak skonstruowanej umowie sprzedaży dostrzegać podstawę prawną oceny żądania powoda. Granice swobody umów przy układaniu przez strony stosunków obligacyjnych może być oceniane tylko na tle dokonanych ustaleń faktycznych w danej sprawie. Co istotne, formułując wskazane na s. 4 - 6 skargi zagadnienie prawne, skarżący nie podnosił w skardze zarzutu naruszenia art. 65 k.c., 3 pozwalającego na weryfikację treści istniejącego (lub istniejących między stronami) stosunku obligacyjnego (stosunków obligacyjnych), dotyczących nieruchomości i pojazdu mechanicznego. Należy też zaznaczyć, że nie można podzielić stanowiska skarżącego o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przy takiej motywacji prawnej, iż nastąpiło jakoby „niewyjaśnienie sprawy co do istoty przez Sądy obu instancji”. Przeczy już temu wcześniejsze założenie skarżącego, że w rozpoznawanej sprawie należałoby wyjaśnić kwestię granic sądowej oceny swobody umów na podstawie art. 3531 k.c. W tej sytuacji Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c., §§ 6, 13 i 20 rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…) (Dz.U. nr 163, poz. 1348, ze zm.).