V CSK 96/15

Sygn. akt V CSK 96/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku D. S., M. S. i R. S. przy uczestnictwie T. S.A. z siedzibą w K. o ustanowienie służebności przesyłu, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 października 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt II Ca 458/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala wniosek uczestnika postępowania o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołali się na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) w odniesieniu do podniesionych zarzutów, w szczególności pominięcia wniosków dowodowych zgłoszonych przed sądem pierwszej instancji i wobec tego wydania orzeczenia przez Sąd drugiej instancji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego oraz w odniesieniu do zarzutów o charakterze materialnoprawnym, dotyczących naruszenia art. 3051 k.c. w zw. z art. 3052 k.c. w zw. z art. 285 § 1 k.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym uzasadnienie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje przy tym samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście 3 nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ. i powołane w jego uzasadnieniu orzecznictwo). Szczegółowa analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie usprawiedliwia twierdzenia, że jest ona oczywiście uzasadniona. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Jednocześnie oddalił wniosek pełnomocnika wnioskodawcy o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż nie dostrzegł on, iż skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania i wnioskował o jej oddalenie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2014 r.; II CSK 77/14, nie publ.).