V CZ 10/11

PostanowienieIzba Cywilna2011-03-23

Skład orzekający: Lech Walentynowicz, Jan Górowski, Hubert Wrzeszcz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy sprawa, w której ubezpieczający przedsiębiorca dochodzi od zakładu ubezpieczeń odszkodowania w związku z kradzieżą samochodu objętego umową ubezpieczenia autocasco, jest sprawą gospodarczą w rozumieniu przepisów o dopuszczalności skargi kasacyjnej ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia?
Ratio decidendi
Sprawa, w której ubezpieczający przedsiębiorca dochodzi od zakładu ubezpieczeń odszkodowania w związku z kradzieżą samochodu objętego umową ubezpieczenia autocasco, nie jest sprawą gospodarczą. W związku z tym, nie stosuje się do niej wymogu minimalnej wartości przedmiotu zaskarżenia (75 000 zł) dla dopuszczalności skargi kasacyjnej. Dopuszczalność skargi kasacyjnej ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia decyduje prawidłowa kwalifikacja sprawy, a nie stan powstały w wyniku błędnego nadania biegu sprawie i jej rozpoznania w trybie dla niej niewłaściwym.
Stan faktyczny
Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną pozwanego jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (60 000 zł), uznając sprawę za gospodarcza. Pozwany w zażaleniu zarzucił, że sprawa nie ma charakteru gospodarczego. Sąd Najwyższy uznał, że sprawa o odszkodowanie z umowy autocasco nie jest sprawą gospodarczą.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego orzeczeniu kończącemu postępowanie w sprawie.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt V CZ 10/11 POSTANOWIENIE Dnia 23 marca 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) SSN Jan Górowski SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca) w sprawie z powództwa J. S. przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w W. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 marca 2011 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego Sądu Gospodarczego w W. z dnia 29 listopada 2010 r., uchyla zaskarżone postanowienie, pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego orzeczeniu kończącemu postępowanie w sprawie. 2 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w W. odrzucił skargę kasacyjną pozwanego jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że skarga – zdaniem Sądu – została wniesiona w sprawie gospodarczej. Należało ja zatem uznać za niedopuszczalną, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 75 000 zł (art. 3982 § 1 k.p.c.). Oznaczona w odrzuconej skardze wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi zaś 60 000 zł. W zażaleniu pełnomocnik pozwanego zarzucił, że sprawa nie ma charakteru sprawy gospodarczej i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W orzecznictwie zostało wyjaśnione, że sprawa, w której ubezpieczający przedsiębiorca dochodzi od zakładu ubezpieczeń odszkodowania w związku z kradzieżą samochodu objętego zawartą przez strony umową ubezpieczenia autocasco, nie jest sprawą gospodarczą (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2008 r., V CZ 14/08, OSNC-ZD, 2009, nr 2, poz. 40). Odrzucona skarga kasacyjna – co wynika z akt – została wniesiona w takiej właśnie sprawie. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenia podziela stanowisko wyrażone w przytoczonym postanowieniu i jego motywy. To oznacza, że nie zachodzi – jak trafnie podniósł skarżący – podstawa od odrzucenia skargi ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. Nie ma przy tym znaczenia, że sprawa została rozpoznana jako sprawa gospodarcza. Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 12 maja 2000 r., V CKN 48/00, z dnia 13 grudnia 2001 r., III CKN 655/00 i z dnia 17 grudnia 2004 r. (wszystkie niepubl.) o dopuszczalności skargi kasacyjnej ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia związaną z charakterem sprawy decyduje prawidłowa kwalifikacji sprawy, a nie stan, który powstał w wyniku 3 błędnego nadania biegu sprawie i błędnego jej rozpoznania, w trybie dla niej niewłaściwym. Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39816 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3982 § 1 KPCart. 39816art. 3941 § 3 KPC§ 1§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 16.07.2026. · PDF źródłowy