V CZ 47/09

Sygn. akt V CZ 47/09 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Iwona Koper (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa J.L. i U.L. przeciwko Bankowi Spółdzielczemu o eksmisję, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 września 2009 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w C. z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy w C., na podstawie art. 3982 § 1 k.p.c., odrzucił skargę kasacyjną pozwanego Banku Spółdzielczego od wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 17 marca 2009 r. w sprawie o eksmisję z lokalu użytkowego. W jego uzasadnieniu wskazał, że sprawa niniejsza ma charakter sprawy o roszczenie majątkowe, a wartość przedmiotu zaskarżenia określona została przez skarżącego na kwotę 4.000 zł. Pozwany Bank Spółdzielczy w zażaleniu wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zarzucił naruszenie art. 3982 § 2 k.p.c. i 3986 § 2 k.p.c. poprzez błędną ich interpretację i zastosowanie, a to na skutek przyjęcia, że sprawa o eksmisję jest sprawą majątkową. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Zgodnie z utrwalonym kierunkiem orzecznictwa, który ukształtował się już na gruncie art. 3921 § 1 k.p.c. i jest kontynuowany obecnie na gruncie art. 3982 § 1 k.p.c., sprawa ma charakter majątkowy, jeżeli zmierza do realizacji prawa lub uprawnienia mającego bezpośredni wpływ na stosunki majątkowe stron. Aktualny pozostaje też wcześniejszy pogląd Sądu Najwyższego, zgodnie z którym sprawy o opróżnienie lokalu należą do kategorii spraw o charakterze majątkowym (por. postanowienia z dnia 19 listopada 1996 r., III CKN 13/96, OSNC 1997, nr 3, poz. 33; z dnia 16 kwietnia 1997 r. II CZ 49/97, OSNC 1997, nr 11, poz. 169). W świetle powyższego nie jest uzasadnione odmienne zapatrywanie skarżącego, na którym oparte zostały zarzuty wniesionego zażalenia o niemajątkowym charakterze tych spraw. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji postanowienia.