V CZ 48/15

Sygn. akt V CZ 48/15 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie ze skargi H. L. o wznowienie postępowania w sprawie I C 1100/11 ( I ACa 1279/13) z powództwa H. L. przeciwko D. w W. o ustalenie nieistnienia uchwały, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 września 2015 r., zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2015 r., sygn. akt I ACa 199/15, 1. oddala zażalenie; 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 180 ( sto osiemdziesiąt ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. UZASADNIENIE 2 Postanowieniem z dnia 11 maja 2015 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę H. L. o wznowienie postępowania w sprawie I C 1100/11 (I A Ca 1279/13). Sąd ten stwierdził brak ustawowych podstaw takiego wznowienia, a ponadto – przy założeniu, że takie podstawy mogłyby istnieć – wyjaśnił dodatkowo, iż skargę wniesiono na pewno po upływie terminu przewidzianego w art. 407 § 1 k.p.c. W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 401 pkt 2 k.p.c. (przez jego nieuwzględnienie) i art. 233 § 1 k.p.c. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia, uchylenie postanowienia Przewodniczącego z dnia 11 maja 2015 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Z akt sprawy wynika, że wniesione przez skarżącego zażalenie obecnie rozstrzygnięcia dotyczące skargi o wznowienie postępowania, ponieważ postanowieniem z dnia 28 maja 2015 r. doszło do odrzucenia zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 11 maja 2015 r. o oddaleniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (k. 26 i 45 akr sprawy). Sąd Apelacyjny szeroko rozważał to, jakie były intencje (wnioski) skarżącego i jakie podstawy mogłyby uzasadniać wznowienie postępowania w sprawie I C 1100/11 i ACa 1279/13 (k. 3-4 postanowienia). Zestawił w związku z tym żądania skarżącego (powoda) formułowane w tych sprawach z przedmiotem i sposobem ich rozstrzygnięcia. Rozważania te doprowadziły do przekonywającej konkluzji, że nie istniała podstawa wznowienia postępowania przewidziana w art. 401 pkt 2 k.p.c., tj. brak należytej reprezentacji lub pozbawienia skarżącego możności działania w postępowaniu. Nie wskazywano też innych podstaw wznowienia postępowania przewidzianych w przepisach k.p.c. Wprawdzie skarżący w zażaleniu wskazuje naruszenie art. 401 pkt 2 k.p.c. (inne wskazane tam przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy wznowienia), jednakże nie podejmuje szerszej argumentacji prawnej mającej 3 uzasadnić wystąpienie takiej właśnie przyczyny wznowienia (s, 5 zażalenia). Nieustanowienie pełnomocnika z urzędu w określonym stadium postępowania rozpoznawczego nie może być uznane, jak sugeruje skarżący, za naruszenie art. 401 pkt 2 k.p.c., ponieważ chodzi tu o uprawnienie Sądu do autonomicznej oceny wystąpienia przesłanek takiego ustanowienia, przewidzianych w art. 117 § 5 k.p.c. (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2014 r., I CSK 296/13, nie publ.). Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39814 k.p.c.) i rozstrzygnął o kosztach postępowania zażaleniowego (art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i §§ 10, 12 rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (…) (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).