V CZ 5/10

Sygn. akt V CZ 5/10 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Kazimierz Zawada SSN Dariusz Dończyk w sprawie ze skargi S. L. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 17 grudnia 1982 r., sygn. akt II Ns (…) w sprawie z wniosku M. K. o stwierdzenie nabycia spadku, oraz prawomocnego postanowienia w/w Sądu z dnia 16 kwietnia 1993 r., sygn. akt II Ns (…) w sprawie z wniosku T. K. przy uczestnictwie S. L. o dział spadku, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2010 r., zażalenia S. L. na postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt II Ns (…), odrzuca zażalenie. Uzasadnienie Uczestniczka postępowania o dział spadku złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych postanowień – Sądu Rejonowego z dnia 17 grudnia 1982 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym w dniu 2 lipca 1980 r. W. 2 K. [sygn. akt II Ns (…)] i Sądu Rejonowego z dnia 16 kwietnia 1993 r. o dziale spadku po W. K. i po M. K. [sygn. akt II Ns (…)]. Postanowieniem z dnia 25 września 2009 r. Sąd Rejonowy w B. odrzucił tę skargę z tego powodu, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zasada zastępstwa stron przez adwokatów lub radców prawnych (art. 871 § 1 k.p.c.). Zastępstwo takie odnosi się także do czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, ale podejmowanych jeszcze przed sądem niższej instancji. Osobiste zatem wniesienie skargi przewidzianej w art. 4241 § 1 k.p.c. (niepodpisanej przez profesjonalnego pełnomocnika) powoduje jej odrzucenie (art. 4246 § 3 k.p.c.). S. L. złożyła zażalenie na to postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 25 września 2009 r. i wnosiła o jego uchylenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Z przepisu art. 871 § 1 k.p.c wynika zasada, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje wymóg zastępowania stron przez adwokatów i radców prawnych, a zastępstwo takie odnosi się także do czynności procesowych związanych z postępowaniem przed tym Sądem, podejmowanych już przed sądem niższej instancji. Oznacza to istnienie tzw. przymusu adwokackiego m.in. w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 k.p.c.). Wspomniany w art. 871 k.p.c. przymus adwokacko – radcowski obejmuje także wniesienie zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego odrzucającej skargę o stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia takiego sądu. W związku z tym, że złożone przez skarżącą się zażalenie z dnia 4 października 2009 r. nie zostało podpisane przez profesjonalnego pełnomocnika (a jedynie przez samą skarżącą ) istniały podstawy do odrzucenia tego środka odwoławczego (art. 370 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i w zw. art. 39821 k.p.c.).