V K 403/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Górski.Sędziowie: Z. Nyczaj, M. Budzianowski (sprawozdawca).Prokurator: H. Szydłowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Krystyny C. oskarżonej z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej od postanowienia Sądu Powiatowego w Lublińcu z dnia 13 lutego 1961 r., na podstawie art. 394-396, 400, 383 pkt 3, 388 § 1 k.p.k.uchylił zaskarżone postanowienie.Prawomocnym wyrokiem z dnia 21 czerwca 1960 r. Sąd Powiatowy w Lublińcu skazał oskarżoną Krystynę C. na 9 miesięcy więzienia z art. 286 § 1 k.k. za to, że jako kierowniczka sklepu Nr 15 Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w K., nie dopełniając ze szkodą dla interesu publicznego obowiązku sprawdzenia zgodności towarów z dowodami przesyłkowymi, przyjmowała je bez przeliczenia i przemierzenia oraz sprawdzenia ich jakości, a nadto nie odprowadzając bieżąco utargów dziennych sklepu do Gminnej Kasy Spółdzielczej, doprowadziła do powstania niedoboru towarowo-kasowego w wysokości 26.141,35 zł.Ponieważ w toku śledztwa zajęto u oskarżonej szereg przedmiotów, a wyrok co do nich nie zawierał żadnego orzeczenia, Rejonowy Urząd Komorniczy przy Prezydium PRN w L. zwrócił się do Sądu o wyjaśnienie co do powziętej w tym przedmiocie decyzji.W związku z tym Sąd Powiatowy postanowieniem z dnia 13 lutego 1961 r. orzekł przepadek tych przedmiotów na rzecz Skarbu Państwa.Od tego postanowienia założył rewizję nadzwyczajną na korzyść Krystyny C. Minister Sprawiedliwości.Zarzucając na podstawie przepisu art. 371 pkt 2 k.p.k. obrazą art. 330 i 3301 k.p.k. na skutek orzeczenia przepadku przedmiotów majątkowych Krystyny C., mimo że przedmioty te nie stanowiły dowodów rzeczowych w sprawie - rewizja nadzwyczajna wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja nadzwyczajna jest słuszna.Jak wynika z treści postanowienia Prokuratury Powiatowej w Lublińcu, zajęte u Krystyny C. przedmioty stanowić miały zabezpieczenie roszczeń i kar pieniężnych, a nie dowody rzeczowe w sprawie.W tej sytuacji, skoro Sąd Powiatowy, rozstrzygając sprawą i wydając wyrok skazujący, nie orzekł kary grzywny, nie przewidzianej zresztą w świetle obowiązujących w chwili wyrokowania przepisów ustawy (ustawa zmieniająca przepis art. 42 k.k. uchwalona została w dniu 16 listopada 1960 r., a weszła w życie z dniem 24 listopada 1960 r.) za tego rodzaju przestępstwa (art. 286 § 1 k.k.), przepis zaś art. 3301 k.p.k. upoważnia sąd do orzeczenia oddzielnym postanowieniem przepadku wyłącznie dowodów rzeczowych, jeżeli sentencja wyroku nie zawiera w tej kwestii rozstrzygnięcia - brak było w ogóle jakichkolwiek podstaw do orzekania przepadku przedmiotów zajętych u wspomnianej wyżej Krystyny C.Z tych względów należało zgodnie z wnioskiem rewizji nadzwyczajnej zaskarżone postanowienie uchylić.Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 5 ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. (Dz. U. Nr 4, poz. 11) zabezpieczenie upada, jeżeli nie będzie prawomocnie orzeczony przepadek majątku skazanego lub kara grzywny albo jeżeli powództwo o naprawienie szkody wyrządzonej w mieniu społecznym nie będzie wytoczone przed upływem 3 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku skazującego.Z tych przeto względów należało orzec jak w sentencji.