V KRN 22/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia F. Karolus. Sędziowie: K. Czajkowski (sprawozdawca), S. Kotowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Dąbrowski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Witolda B., oskarżonego z art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 434), z powodu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Prokuratora Generalnego PRL od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 27 lipca 1970 r. utrzymującego w mocy wyrok Sądu Powiatowego dla Warszawy-Pragi z dnia 14 stycznia 1970 r.,uchylił oba powyższe wyroki i sprawę przekazał Sądowi Powiatowemu dla Warszawy-Pragi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneProkurator Generalny PRL wniósł na niekorzyść Witolda B., oskarżonego z art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434), rewizję nadzwyczajną od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 27 lipca 1970 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Powiatowego dla Warszawy-Pragi.Rewizja nadzwyczajna zarzuca obrazę art. 55 k.k. polegającą na orzeczeniu w stosunku do Witolda B., oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 434), jedynie kary dodatkowej w postaci utraty prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy mimo braku ku temu podstaw i wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Powiatowemu dla Warszawy-Pragi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Sąd Powiatowy dla Warszawy-Pragi wyrokiem z dnia 14 stycznia 1970 r. uznał Witolda B. za winnego tego, że w dniu 28 października 1969 r. w W., będąc w stanie nietrzeźwym, kierował samochodem osobowym marki "Warszawa", tj. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 434), i na zasadzie art. 55 k.k. - poprzestając na orzeczeniu jedynie kary dodatkowej - skazał go na mocy art. 31 § 1 powołanej ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. na utratę prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy.Wyrok ten, zaskarżony przez prokuratora w dniu 27 lipca 1970 r., Sąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy utrzymał w mocy.Powyższy wyrok zapadł z obrazą art. 55 k.k. i jako taki powinien ulec uchyleniu. Jak wynika bowiem z treści art. 55 k.k. w związku z art. 54 § 1 k.k., przepis ten upoważnia sąd do wymierzenia samoistnej kary dodatkowej jedynie w odniesieniu do przestępstw zagrożonych bądź tylko karą pozbawienia wolności (z ograniczeniami przewidzianymi w art. 54 § 1 k.k.), bądź też karą pozbawienia wolności, ograniczenia wolności albo grzywny. Wobec tego, że jeden z alternatywnych członów przepisu art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 434) przewiduje także karę kumulatywną, a mianowicie możliwość wymierzenia łącznie kary pozbawienia wolności do lat 2 i grzywny do 5.000 zł, zastosowanie do tego przestępstwa przepisu art. 55 k.k. jest niedopuszczalne.W tych warunkach odstąpienie od wymierzenia oskarżonemu Witoldowi B. jednej z kar zasadniczych przewidzianych w art. 28 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 434) i poprzestanie przez Sąd na orzeczeniu w stosunku do niego jedynie kary dodatkowej w postaci utraty prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych było niesłuszne.Z powyższych względów sprawa wymaga ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.