V KRN 96/90

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Krystyny W., skazanej z art. 184 § 1 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na korzyść od wyroków Sądu Rejonowego w S. z dnia 4 grudnia 1987 r. i Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 23 marca 1988 r. - uchylił zaskarżone wyroki i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Rejonowego w S. z 4 XII 1987 r. Krystyna W. skazana została na podstawie art. 184 § 1 k.k. na 1 rok pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 4 lat za to, że od stycznia 1985 r. do 27 VIII 1985 r. w S., znęcała się fizycznie i moralnie nad swoim b. mężem Jerzym W., z którym zamieszkuje we wspólnym mieszkaniu, w ten sposób, że biła go rękami i różnymi przedmiotami użytku domowego po całym ciele, utrudniała dostęp do mieszkania, piwnicy i komórki przez zmianę zamków i kluczy, znieważała go słowami powszechnie przyjętymi za obelżywe.Sąd Wojewódzki w K. orzeczeniem z 23 III 1988 r. utrzymał w mocy powyższy wyrok.Wymienione wyroki: Sądu Rejonowego w S. i Sądu Wojewódzkiego w K. zaskarżył na korzyść oskarżonej Krystyny W. wniesioną rewizją nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości.Opierając rewizję nadzwyczajną na podstawie wymienionej w art. 387 § 2 k.p.k. w zw. z art. 462 k.p.k. zarzucił mającą wpływ na treść wyroku obrazę art. 3 § 1, art. 357 § 1 i art. 372 § 2 k.p.k. przez niedołączenie akt Sądu Rejonowego w N. przeciwko Jerzemu W., oskarżonemu z art. 184 § 1 k.k. i nierozważenie okoliczności, że został on skazany za znęcanie się nad Krystyną W. także w okresie od stycznia do marca 1986 r., objętym zarzutem przypisanym oskarżonej i wniósł o uchylenie powyższych wyroków i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zawarty w rewizji nadzwyczajnej zarzut jest zasadny. Stąd też wniosek rewizyjny również jako trafny został uwzględniony.Sądy obu instancji nie uwzględniły w swych wyrokach, iż Jerzy W. był uprzednio skazany za znęcanie się nad swą żoną Krystyną, przy czym skazanie to obejmowało także okres od stycznia do 28 III 1985 r., to jest ten sam, w którym oskarżona miała się znęcać nad mężem.Pojęcie "znęcania się" zawiera w sobie istnienie przewagi sprawcy nad osobą pokrzywdzoną, której nie może się ona przeciwstawić lub może to uczynić tylko w niewielkim stopniu. Nie jest zatem możliwe przyjęcie wzajemnego znęcania się nad sobą małżonków w tym samym czasie.Sąd Wojewódzki zaliczył wprawdzie do materiału dowodowego, na wniosek obrońcy oskarżonej, odpis wyroku w sprawie przeciwko Jerzemu W., ale z tego dowodu nie wyciągnął wniosków. Nie zażądano akt sprawy II K 679/85 w N., co było niezbędne, choćby dla oceny wiarygodności zeznań Jerzego W. Z akt tych wynika między innymi, iż Jerzy W. w swych wyjaśnieniach na rozprawie 8 VIII 1985 r. nic nie wspominał o rzekomym wyrzucaniu przez żonę jego garnków ani utrudnianiu mu korzystania z mieszkania i szafy ubraniowej, przy czym w doniesieniu o przestępstwie głównie te zarzuty stawia Krystynie W., a powyższe działania oskarżonej miały mieć miejsce już od stycznia 1985 r. W aktach tych znajduje się też szereg pism Krystyny W. dotyczących dalszych aktów agresji ze strony byłego męża.Sądy obu instancji nie rozporządzały zatem całością materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, co niewątpliwie mogło mieć wpływ na treść wyroków.Sąd Najwyższy na podstawie art. 402 § 3 k.p.k. przeprowadził na rozprawie rewizyjnej dowód z akt II K 679/85 Sądu Rejonowego w N. Zawartość tychże akt i przeprowadzone w nich dowody osobowe potwierdzają przytoczoną wyżej argumentację.Z tych względów Sąd Najwyższy podzielając wniosek rewidującego i jego ocenę prawną - uchylił zaskarżone wyroki i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.