VI KRN 46/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia dr J. Szamrej. Sędziowie: J. Cieślak, S. Mirski, J. Polony, A. Pyszkowski (sprawozdawca), W. Sikorski (współsprawozdawca), J. Wieczorek.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Ferenc.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Juliusza H., skazanego z art. 11 § 1 k.k. w związku z art. 201 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy z dnia 23 sierpnia 1973 r. i od wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1974 r.zmienił obydwa zaskarżone wyroki w ten sposób, że - obok wymierzonych kar pozbawienia wolności, grzywny i pozbawienia praw publicznych - na podstawie art. 46 § 1 pkt 2 k.k. orzekł konfiskatę w całości mienia oskarżonego Juliusza H. (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki uznał Juliusza H. za winnego usiłowania zagarnięcia samochodu osobowego o wartości 175.000 zł na szkodę Fabryki Samochodów Osobowych w W. na podstawie art. 11 § 1 k.k. w związku z art. 201 k.k. oraz art. 36 § 3 i art. 40 § 1 pkt 3 k.k. wymierzył mu karę 7 lat pozbawienia wolności i 30.000 zł grzywny z pozbawieniem go praw publicznych na okres 5 lat.Sąd Najwyższy - po rozpoznaniu sprawy w związku z rewizją oskarżonego - wyrok Sądu Wojewódzkiego utrzymał w mocy.Rewizja nadzwyczajna Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, zarzucając obrazę art. 46 § 1 pkt 2 k.k. wskutek nieorzeczenia wobec oskarżonego obligatoryjnej kary konfiskaty mienia, mimo skazania go z art. 11 § 1 k.k. w związku z art. 201 k.k., wnosi o zmianę wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy przez orzeczenie, obok wymierzonych już Juliuszowi H. kar, także kary konfiskaty mienia.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy w składzie powiększonym zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Sąd Wojewódzki, skazując oskarżonego za zbrodnię usiłowania zagarnięcia mienia społecznego znacznej wartości, nie orzekł konfiskaty mienia skazanego, a uzasadnienie wyroku nie zawiera żadnego wyjaśnienia w tej kwestii.Sąd Najwyższy w uzasadnieniu swego wyroku podniósł miedzy innymi (i na to powołuje się rewizja nadzwyczajna), że Sąd Wojewódzki - uznając oskarżonego za winnego i wymierzając mu karę na podstawie art. 201 k.k. - dopuścił się uchybienia (którego z braku rewizji oskarżyciela publicznego nie można było naprawić), nie orzekając wobec niego kary konfiskaty mienia na podstawie art. 46 § 1 pkt 2 k.k. Jednocześnie Sąd Najwyższy wyraził pogląd:"Kara za usiłowanie jest taka sama jak za dokonanie przestępstwa, przy czym obojętne jest, czy w konkretnym wypadku jest ono dokonane, czy tylko usiłowane (art. 12 § 1 k.k.), a z treści przepisu art. 46 § 1 k.k. wynika, że : "Sąd orzeka konfiskatę w całości albo w części mienia w razie skazania za zbrodnię (...)", natomiast w rozpoznawanej sprawie oskarżony dopuścił się zbrodni polegającej na usiłowaniu zagarnięcia mienia społecznego znacznej wartości (art. 201 k.k.)."Pogląd ten jest trafny i dlatego należało uwzględnić wniosek rewizji nadzwyczajnej.Sąd orzeka konfiskatę mienia między innymi w razie skazania za zbrodnię zagarnięcia mienia społecznego znacznej wartości (art. 46 § 1 pkt 2 k.k.). Zbrodnia zagarnięcia mienia społecznego i zbrodnia usiłowania takiego zagarnięcia podlegają takiej samej kwalifikacji prawnej określającej granice zagrożenia karą, przy czym kwalifikacja prawna usiłowania uzupełniona jest powołaniem się na art. 11 k.k.Stosownie do art. 12 § 1 k.k. sąd wymierza karę za usiłowanie w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego rodzaju przestępstwa, przy czym przepis ten nie przewiduje żadnych ograniczeń co do rodzaju i zakresu kar wymierzonych za usiłowanie w stosunku do kar za dokonanie przestępstwa. A zatem ustawowy wymiar kary za usiłowanie odpowiada ustawowemu wymiarowi kary za dokonanie przestępstwa - zarówno w zakresie kary zasadniczej, jak i kar dodatkowych.Kara dodatkowa konfiskaty mienia wymierzana jest według zasad ogólnych z uwzględnieniem między innymi w wypadku dokonania przestępstwa korzyści, którą sprawca osiągnął, a w wypadku jego usiłowania - korzyści, którą sprawca zamierzał osiągnąć z przestępstwa (...).