Wp 2/84

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Wojtczak. Sędziowie: płk J. Juszczak (sprawozdawca), płk J. Jeż.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk. L. Adamski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 9 marca 1984 r. wniosku o wznowienie postępowania sądowego w sprawie cywila Jana Z., skazanego prawomocnie za popełnienie przestępstwa określonego w art. 208 k.k. w zb. z art. 209 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. i z zastosowaniem art. 4 ust. 1 i 4 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o postępowaniach szczególnych w sprawach o przestępstwa i wykroczenia (...) (Dz. U. Nr 29, poz. 156) na karę 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 8.000 zł grzywny oraz pozbawienia praw publicznych na okres 5 lat, po wysłuchaniu obrońcy popierającego wniosek oraz przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnoszącego o jego oddalenie,wniosek obrońcyoddalił.Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca skazanego w swym wniosku o wznowienie postępowania w trybie art. 474 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k. wywodzi, że Jan Z. w związku z czynem popełnionym kilka dni po dokonaniu przestępstwa, za który osądzony został przez sąd wojskowy przebywał na obserwacji sądowo-psychiatrycznej, w następstwie której biegli uznali, iż popełniając ten czyn miał w znacznym stopniu ograniczoną poczytalność. Ten niewątpliwie nowy fakt, ujawniony po wydaniu orzeczenia w niniejszej sprawie, nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania sądowego. Z treści art. 474 § 1 pkt 2 lit. a k.k. (a tylko w trybie tego przepisu można wymieniony na wstępie wniosek rozpatrywać) wynika, że ujawniony po wydaniu orzeczenia nowy fakt lub dowód nie znany przedtem sądowi musi wskazywać na to, iż skazany jest niewinny lub iż skazano go za inne przestępstwa, zagrożone karą surowszą, niż te, które popełnił. Tymczasem ujawniony we wniosku obrońcy fakt, że skazany w innej sprawie popełnił przestępstwo w warunkach określonych w art 25 § 2 k.k., wcale jeszcze nie wskazuje na to, iż przypisane mu przestępstwo w niniejszej sprawie również popełnił w warunkach art. 25 § 2 k.k., zwłaszcza że wytępujący w tej sprawie lekarze psychiatrzy kategorycznie taką ewentualność wyłączyli. Gdyby jednak na chwilę założyć, że powtórne badanie psychiatryczne doprowadziłoby do uznania, iż skazany przestępstwo przypisane mu w niniejszej sprawie także popełnił w warunkach określonych w art. 25 § 2 k.k., to okoliczność ta mogłaby wyłącznie mieć wpływ na wymiar kary; nigdy zaś nie doprowadziłaby do uniewinnienia go lub skazania za inne przestępstwo, zagrożone łagodniejszą karą. W tej sytuacji podniesiony przez autora wniosku fakt nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania sądowego na podstawie art. 474 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k., a ponieważ inne przepisy traktujące o wznowieniu postępowania sądowego nie mogą wchodzić w rachubę, przeto należało orzec jak na wstępie (...).