I DO 16/19

Sygn. akt I DO 16/19 POSTANOWIENIE Dnia 7 lutego 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Majchrowski (przewodniczący) SSN Jacek Wygoda (sprawozdawca) SSN Paweł Czubik po rozpoznaniu w Izbie Dyscyplinarnej, na posiedzeniu w dniu 7 lutego 2019 r., wniosku obrońcy obwinionego F. W., o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt II DSI 14/18, działając na podstawie art. 27 § 1 pkt 1 lit b tiret 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., o Sądzie Najwyższym (Dz.U.2018.5 ze zm.) oraz art. 544 § 2 i § 3 k.p.k., w zw. z art. 77 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., o Sądzie Najwyższym (Dz.U.2018.5 ze zm.) postanowił: oddalić wniosek adwokata R. S., obrońcy obwinionego radcy prawnego F. W., o wznowienie na korzyść obwinionego postępowania dyscyplinarnego, zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt II DSI 14/18. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 16 stycznia 2019 r., adwokat R. S., obrońca obwinionego radcy prawnego F. W., wystąpił do Sądu Najwyższego o wznowienie na korzyść obwinionego postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt II DSI 2 14/18, oddalającym kasację, jako oczywiście bezzasadną, od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych z dnia 1 lutego 2018 r., sygn. akt (…), utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego OIRP w […]., którym to orzeczeniem radca prawny F. W. został uznany winnym przewinienia dyscyplinarnego z art. 64 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r., o radcach prawnych (Dz.U.2010.10.65 t.j., ze zm.). W uzasadnieniu wniosku obrońca wskazał na fakt, że w wydaniu postanowienia Sądu Najwyższego, w dniu 18 grudnia 2018 r., sygn. akt II DSI 14/18 „brały udział osoby, co do których zachodzi uzasadniona wątpliwość czy powołane zostały zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej”. Ponadto obrońca wniósł o zawieszenie postępowania dyscyplinarnego w sprawie radcy prawnego F. W., do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej „w sprawie zainicjowanej (sic) Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II GOK 2/18, gdyż orzeczenie TSUE przesądzi o kwestiach dotyczących zgodności z Konstytucją trybu wyboru członków Krajowej Rady Sądownictwa i czy tak wybrana Krajowa Rada Sądownictwa dokonała zgodnego z Konstytucją i wiążącego wskazania kandydatów na Sędziów Sądu Najwyższego w tym Sędziów Izby Dyscyplinarnej”. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 540 k.p.k., wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem może nastąpić jeżeli: „1) w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia; 2) po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody wskazujące na to, że: a) skazany nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze, b) skazano go za przestępstwo zagrożone karą surowszą albo nie uwzględniono okoliczności zobowiązujących do nadzwyczajnego 3 złagodzenia kary albo też błędnie przyjęto okoliczności wpływające na nadzwyczajne obostrzenie kary, c) sąd umorzył lub warunkowo umorzył postępowanie karne, błędnie przyjmując popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu. § 2. Postępowanie wznawia się na korzyść strony, jeżeli Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą przepisu prawnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie; wznowienie nie może nastąpić na niekorzyść oskarżonego. § 3. Postępowanie wznawia się na korzyść oskarżonego, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską”. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że wśród okoliczności uprawniających, do wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania sądowego, brak jest tych, o których mowa we wniosku obrońcy, tj. zaistnienia u strony wątpliwości, co do zgodności z Konstytucją RP powołania sędziów, którzy brali udział w wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie w jej sprawie. Podniesiona przez wnioskodawcę okoliczność trwania postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w sprawie pytań prejudycjalnych, skierowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, w trybie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nie daje podstaw wznowienia postępowania dyscyplinarnego przeciwko radcy prawnemu F. W. Abstrahując od istniejących wątpliwości, co do dopuszczalności skierowania przez Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie sygn. akt II GOK 2/18, pytań prejudycjalnych w trybie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zauważyć należy, że ewentualne orzeczenie TSUE, jakie być może zapadnie w przedmiotowej sprawie, będzie mogło być rozważone pod kątem zaistnienia przesłanki do wznowienia postępowania sądowego, wskazanej w art. 540 § 3 k.p.k. Samo prowadzenie postępowania przez TSUE, nie może być uznane za przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania na tej podstawie. Skoro zaś nie jest dopuszczalne 4 wznowienie zakończonego postępowania sądowego, tym samym – nie jest możliwe jego zawieszenie.