SDI 36/14

Sygn. akt SDI 36/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący) SSN Kazimierz Klugiewicz SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca) Protokolant Anna Kuras przy udziale Zastępcy Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych, w sprawie radcy prawnego J. O., obwinionego z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 10, poz. 65 ze zm.) w zw. z art. 23 ust. 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. kasacji, wniesionej przez obrońcę obwinionego, od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych w […], z dnia 11 października 2013 r., utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego w […] z dnia 27 maja 2013 r., 1/ oddala kasację jako oczywiście bezzasadną; 2/ kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych obciąża obwinionego. UZASADNIENIE 2 Orzeczeniem Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego z dnia 27 maja 2013 r., radca prawny J. O., został uznany winnym przewinienia dyscyplinarnego zakwalifikowanego jako naruszenie zasad określonych w art. 23 ust. 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, za które to przewinienie dyscyplinarne wymierzono mu karę nagany z ostrzeżeniem. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny orzeczeniem z dnia 11 października 2013 r. Obrońca obwinionego wniosła kasację od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego, zarzucając w niej „naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie, że członkostwo w samorządzie jest dobrowolne a tym samym poddanie się regulacjom wewnętrznym jest również dobrowolne co jest sprzeczne z p. 2 art. 40 ustawy o radcach prawnych który stanowi <<przynależność radców prawnych i aplikantów radcowskich do samorządu jest obowiązkowa>>”. Obrońca obwinionego wskazała także, że zaskarżone orzeczenie narusza „przepisy Konstytucji poprzez przyjęcie że dorosłych wszechstronnie wykształconych ludzi można pod groźbą kary przymuszać do dalszej nauki i nie ufać, że i tak wykonywany przez nich zawód wymaga ustawiczego kształcenia”. Nadto obrońca obwinionego stwierdziła, że wymiar finansowy orzeczonej kary jest rażąco wysoki (porównywalny ze średnią emeryturą krajową). Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zarzuty sformułowane w kasacji mają oczywiście bezzasadny charakter. Z faktu, że zgodnie z art. 40 ust. 2 ustawy o radcach prawnych, przynależność radców prawnych do samorządu jest obowiązkowa, nie wynika, że sam wybór zawodu radcy prawnego nie jest dobrowolny. W takim znaczeniu Wyższy Sąd Dyscyplinarny użył argumentu o dobrowolności członkostwa w samorządzie radcowskim. Kwestia ta nie miała zresztą znaczenia dla treści rozstrzygnięcia – oparte było ono bowiem na przyjęciu naruszenia przez obwinionego jednej z zasad etycznych określonych w Kodeksie Etyki Radców Prawnych, co nie było kwestionowane w kasacji. Obrońca obwinionego nie sprecyzowała także, jakie przepisy konstytucyjne zostały naruszone przez zaskarżone orzeczenie, co powoduje, że tak 3 sformułowany zarzut nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania. W treści tego zarzutu obrońca obwinionego sama zresztą wskazała, że zawód radcy prawnego wymaga ustawicznego kształcenia, zaś naruszenie tej właśnie powinności stanowiło istotę przypisanego mu naruszenia Kodeksu Etyki Radcy Prawnego. Z kolei zarzut rażąco wysokiej kary w jej wymiarze finansowym oparty jest na nieporozumieniu, bowiem obwinionemu została wymierzona kara nagany z ostrzeżeniem, która nie ma charakteru kary finansowej. Czym innym są natomiast koszty postępowania dyscyplinarnego, które obwiniony był zobowiązany uiścić na zasadach ogólnych. W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji.