SNO 22/12

UCHWAŁA Z DNIA 10 MAJA 2012 R. SNO 22/12 Przewodniczący: sędzia SN Jarosław Matras. Sędziowie SN: Teresa Bielska-Sobkowicz, Marian Kocon (sprawozdawca). Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny z udziałem protokólanta w sprawie sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2012 r. zażalenia sędziego na uchwałę Sądu Apelacyjnego  Sądu Dyscyplinarnego z dnia 9 stycznia 2012 r., sygn. akt ASDo (...), w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowie-dzialności karnej uchwalił: utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę. UZASADNIENIE Uchwałą z dnia 9 stycznia 2012 r. Sąd Dyscyplinarny  Sąd Apelacyjny zezwolił na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Okręgowego za czyn z art. 177 § 1 k.k., polegający na tym, że w dniu 23 lipca 2011 r. w A., na ulicy Grunwaldzkiej, kie-rując samochodem marki „Fiat Panda”, nr rej. (...), nieumyślnie naruszyła zasady bezpie-czeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że nie zachowała należytej ostrożności zbliża-jąc się do oznakowanego przejścia dla pieszych, w wyniku czego potrąciła przechodzącą przez przejście dla pieszych K. Ś., wskutek czego doznała ona obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy z krwiakiem podskórnym prawej okolicy czołowej, otarcia naskórka czoła, krwotocznego stłuczenia mózgu, wieloodłamowego złamania szyjki i głowy pra-wej kości ramieniowej, złamania dalszej nasady lewej kości promieniowej z przemiesz-czeniem odłamów, wieloodłamowego złamania miednicy, a obrażenia te naruszyły czyn-ności narządów jej ciała i rozstrój zdrowia na okres powyżej siedmiu dni. Ponadto, na podstawie art. 129 § 2 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.  Prawo o ustroju sadów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm., dalej jako: u.s.p.) Sąd 2 Dyscyplinarny  Sąd Apelacyjny zawiesił sędziego Sądu Okręgowego w czynnościach służbowych i obniżył o 25 % wysokość jej aktualnie otrzymywanego wynagrodzenia. Sąd Dyscyplinarny  Sąd Apelacyjny podkreślił, że analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie daje podstawę do przyjęcia, że zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez sędziego czynu spełniającego znamiona z art. 177 § 1 k.k., zaś stopień społecznej szkodliwości czynu jest w sposób oczywisty wyższy od znikome-go. Stąd też zachodzą podstawy do wydania uchwały zezwalającej na pociągnięcie sę-dziego do odpowiedzialności karnej, na podstawie art. 80 § 2c u.s.p. W zażaleniu z dnia 30 stycznia 2012 r. sędzia wniosła o zmianę zaskarżonej uchwa-ły i odmówienie zgody na pociągnięcie jej do odpowiedzialności karnej oraz o wstrzyma-nie wykonania punktu 2 uchwały w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbo-wych i obniżenia wynagrodzenia. Sąd Najwyższy  Sąd Dyscyplinarny zważył co następuje: Zgodnie z art. 80 § 2c u.s.p. sąd dyscyplinarny wydaje uchwałę zezwalającą na po-ciągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, jeżeli zachodzi dostatecznie uzasadnio-ne podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa. W orzecznictwie podkreśla się, że do wydania uchwały są niezbędne dowody  ocenione obiektywnie  na podstawie któ-rych można podejrzewać, że miało miejsce przestępstwo. Nie jest oczywiście wymagane przekonanie o winie, ale też nie wystarcza samo przypuszczenie, że było tak, jak we wniosku. Z powołanego przepisu wynika również, że nawet nie każde uzasadnione podej-rzenie popełnienia przestępstwa daje podstawę do uchylenia immunitetu, bowiem należy wykazać, że podejrzenie jest dostatecznie uzasadnione (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2007 r., SNO 21/07; z dnia 23 stycznia 2007 r., SNO 70/06; z dnia 17 paź-dziernika 2006r., SNO 58/06; z dnia 16 września 2004 r., SNO 29/04). Analiza materiału dowodowego daje podstawę do przyjęcia, że Sąd Apelacyjny  Sąd Dyscyplinarny właściwie ocenił cel prowadzonego postępowania i trafnie wskazał jakie przesłanki decydują o podjęciu decyzji zezwalającej na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej. Podstawą dla wydania zaskarżonej uchwały była wszechstron-na ocena dowodów zebranych w sprawie, w szczególności protokołów oględzin, zeznań K. Ś. oraz S. B., jak też dokumentacji medycznej oraz opinii sądowo-lekarskiej. Zrekon-struowany stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości; nie był również kwestionowany 3 przez sędziego w zażaleniu. Czyn opisany w uchwale wypełnia znamiona czynu zabro-nionego z art. 177 § 1 k.k. W tej sytuacji zaskarżoną uchwałę należało utrzymać w mocy. Brak jest również podstaw do uwzględnienia żądania wstrzymania wykonania punk-tu 2 uchwały w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych i obniżenia wyna-grodzenia. W dniu wydania zaskarżonej uchwały takie rozstrzygnięcie było obligatoryjne. Należy podkreślić, że dolegliwość tego rozstrzygnięcia została zdecydowanie osłabiona w następstwie uchwały Sądu Dyscyplinarnego  Sądu Apelacyjnego z dnia 2 kwietnia 2012 r., w której Sąd odstąpił od dalszego zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych i obniżenia wynagrodzenia. Mając to na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.