I K 965/51

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Haber; Sędziowie: S. Pławski, G. Auscaler (sprawozdawca); Prokurator: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Genowefy W., oskarżonej z art. 259 k.k., po rozpoznaniu rewizji oskarżonej od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 31 maja 1951 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 31 maja 1951 r. Genowefa W. uznana została za winną przestępstwa z art. 259 k.k. popełnionego przez to, że działając wspólnie z bliżej nie ustalonymi sprawcami, doprowadziła Mariana G. do. stanu nieprzytomności przez upojenie go alkoholem i pobicie cegłą i zabrała mu w celu przywłaszczenia buty, marynarkę, zegarek kieszonkowy oraz portfel z dokumentami i za czyn ten skazana została na 8 lat więzienia oraz utratę praw publicznych obywatelskich praw honorowych na lat 5.Rewizja oskarżonej, domagająca się uchylenia zaskarżonego wyroku, zawiera, między innymi, zarzut rażąco surowego wymiaru kary, nie uwzględniającego dostatecznie młodego wieku oskarżonej, jej dotychczasowej niekaralności, pochodzenia robotniczego, ciąży, działania pod wpływem przyjaciela, a nadto - nie uwzględniającego, iż pokrzywdzony poniósł szkodę nieznaczną i że stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu przypisanego oskarżonej nie był zbyt wysoki.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:Błędne jest stanowisko rewizji, że szkodliwość społeczna czynu oskarżonej jest niewielka. Szkodliwość społeczna czynu nie może być mierzona jedynie rozmiarami konkretnej szkody, poniesionej przez pokrzywdzonego. Należą do niej również elementy sposobu popełnienia czynu oraz elementy subiektywne, odnoszące się do sprawcy. Nieprzypadkowo przecież ustawodawca zagroził surowszą sankcją karną przestępstwo z art. 259 niż z art. 257 k.k. O tej surowszej kwalifikacji decyduje sposób popełnienia czynu. W warunkach Polski Ludowej ma to szczególne znaczenie, gdyż przestępstwo to godzi nie tylko w mienie, ale jest jednocześnie zamachem na tak bardzo chronioną i tak wysoko cenioną w Państwie Socjalistycznym wolność obywatela i jego zdrowie. Dlatego też w naszych warunkach przestępstwo z art. 259 k.k. musi być traktowane jako szczególnie jaskrawe podważenie zasad chronionych wolą mas pracujących.Przy uwzględnieniu, słusznie poczytanych przez Sąd pierwszej instancji za okoliczności obciążające, faktów dotychczasowego trybu życia oskarżonej, który wynikał wyłącznie z jej winy, bo w Polsce Ludowej ma ona wszelkie możliwości uczciwej, pożytecznej dla społeczeństwa i dla niej pracy, jasną się staje wielka szkodliwość społeczna czynu oskarżonej.Okoliczności łagodzące, wymienione w rewizji, zostały przez Sąd pierwszej instancji uwzględnione, toteż kara wymierzona oskarżonej obraca się w granicach połowy maksymalnego ustawowego wymiaru kary. Nie można więc kary tej uznać za rażąco niewspółmierną.