I KK 106/22

Sygn. akt I KK 106/22 POSTANOWIENIE Dnia 27 kwietnia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie A. H. skazanej z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 kwietnia 2022 r., w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt VII Ka (…) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w N. z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. obciążyć skazaną kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE A. H. została oskarżona o to, że: 1. w okresie od 11 października 2016 r. do 9 kwietnia 2018 r. w N. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadziła w błąd D. B., w ten sposób, że przyjęła od niej pieniądze w łącznej kwocie 166.000 zł. zapewniając, ze wpłaci je na lokatę, z której pokrzywdzona otrzyma 12% zysku oraz dodatkowe bonusy pieniężne, podczas gdy nie uczyniła tego, jak też nie 2 zwróciła pobranej kwoty pokrzywdzonej, doprowadzając D. B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 166.000 zł, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. przy zast. art. 12 k.k., 2. w okresie od 25 października 2016 r. do 13 grudnia 2016 r. w N. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadziła w błąd S. B., w ten sposób, że przyjęła od niego pieniądze w łącznej kwocie 75.000 zł. zapewniając, że wpłaci je na lokatę, z której pokrzywdzony otrzyma 12% zysku oraz dodatkowe bonusy pieniężne, podczas gdy nie uczyniła tego, jak też nie zwróciła pobranej kwoty pokrzywdzonemu, doprowadzając S. B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 75.000 zł, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. przy zast. art. 12 k.k., 3. w okresie od 31 maja 2017 r. do 2 stycznia 2018 r. w N. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadziła w błąd A. K. A., w ten sposób, że przyjęła od niej pieniądze w łącznej kwocie 6870 zł zapewniając, że wpłaci je na lokatę, z której pokrzywdzona otrzyma 12% zysku oraz dodatkowe bonusy pieniężne, podczas gdy nie uczyniła tego, jak też nie zwróciła pobranej kwoty pokrzywdzonej, doprowadzając A. K. A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 6870 zł. tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. przy zast. art. 12 k.k., 4. w okresie od 28 września 2018 r. do 5 października 2018 r. w N. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadziła w błąd A. i B. Ż.. w ten sposób, że zobowiązała się do podjęcia na ich rzecz działań w celu uzyskania kredytu hipotecznego w M. SA lub A. SA, przyjęła od nich kwotę 16.000 zł mającą stanowić ich wkład własny oraz jej wynagrodzenie prowizyjne w kwocie 5.000 zł., a następnie nie podjęła żadnych działań mających na celu zawarcie umowy kredytowej przez pokrzywdzonych i nie zwróciła im pieniędzy w 3 kwocie 5.000 zł. czym doprowadziła A. i B. Ż. do niekorzystnego rozporządzenia w kwocie 5.000 zł. tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. przy zast. art. 12 k.k., 5. w okresie od lutego 2017 r. do 01 marca 2018 r. w N. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu ze swoim mężem P. H. wykorzystując dane osobowe E. H., które w podstępny sposób uzyskała złożyła cztery wnioski o zawarcie umów kredytowych za pośrednictwem platformy internetowej w M. SA składając w tych wnioskach nierzetelne oświadczenie dotyczące okoliczności mających znaczenie dla uzyskania kredytów, tj. osoby kredytobiorcy i jej danych, podszywając się pod dane E. H., a także wprowadziła w błąd pracownika M. SA co do zamiaru wywiązania się z zaciągniętych zobowiązań i zawarła cztery umowy kredytowe: 1. w dniu 26 stycznia 2018 r. na kwotę 12.026.38 zł. 2. w dniu 5 lutego 2018 r. na kwotę 3.310,41 zł. 3. w dniu 28 lutego 2018 r. na kwotę 1.129,90 zł. 4. w dniu 1 marca 2018 r. na kwotę 603,90zł., a następnie po uruchomieniu środków przez Bank wykorzystała je na własne potrzeby dokonując płatności kartą i operacji bezgotówkowych, czym doprowadziła E. H. i M. SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 16.153.37 zł, tj. o przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. Wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt II K (…): 1. w miejsce czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku uznano oskarżoną A. H. za winną tego, że w okresie od 11 października 2016 r. do 9 kwietnia 2018 r., w N., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła 4 D. B. w błąd, że uzyskane od niej pieniądze wpłacone zostaną na lokatę pieniężną, z której pokrzywdzona otrzyma zysk w wysokości 12% oraz dodatkowe bonusy pieniężne, pomimo, że oskarżona nie miała takiego zamiaru, czym doprowadziła pokrzywdzoną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez przekazanie jej łącznie pieniędzy w kwocie 166.000 zł, to jest występku z art. 286 § 1 k.k. przy zast. art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzono jej karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. 2. w miejsce czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku uznano oskarżoną A. H. za winną tego, że w okresie od 25 października 2016 r. do 13 grudnia 2016 r. w N., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, za pośrednictwem D. B. wprowadziła S. B. w błąd, że uzyskanie od niego pieniądze wpłacone zostaną na lokatę pieniężną, z której pokrzywdzony otrzyma zysk w wysokości 12 % oraz dodatkowe bonusy pieniężne, pomimo, że nie miała takiego zamiaru, czym doprowadziła pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez przekazanie jej łącznie pieniędzy w kwocie 75.000 zł, to jest występku z art. 286 § 1 k.k. przy zast. art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzono jej karę 1 roku pozbawienia wolności, 3. w miejsce czynu opisanego w pkt III części wstępnej wyroku uznano oskarżoną A. H. za winną tego, że w okresie od 31 maja 2017 r. do 2 stycznia 2018r., w N., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadziła A. K. A. w błąd, że uzyskanie od niej pieniądze wpłacone zostaną na lokatę pieniężną, z której pokrzywdzona otrzyma zysk w wysokości 12 %, pomimo, że nie miała takiego zamiaru, czym doprowadziła pokrzywdzoną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez przekazanie jej łącznie pieniędzy w kwocie 6.870 zł, to jest występku z art. 286 § 1 k.k. przy zast. art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzono jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, 4. uznano oskarżoną A. H. za winną popełnienia czynu opisanego w pkt IV części 5 wstępnej wyroku przyjmując, że pokrzywdzeni dokonali niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez przekazanie jej łącznie pieniędzy w kwocie 16.000 zł. to jest występku z art. 286 § 1 k.k. przy zast. art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzono jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. 5. uniewinniono oskarżoną A. H. od popełnienia czynu opisanego w pkt V części wstępnej wyroku. 6. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w miejsce kar wymierzonych oskarżonej A. H. w pkt 1. 2, 3 i 4 wyroku orzeczono karę łączną 2 lat pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez oskarżoną Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt VII Ka (…), utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanej, który zarzucił: 1. w odniesieniu do czynu przypisanego skazanej w pkt 2 wyroku rażącą obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanemu skazanej, a to art. 286 § 1 k.k., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy wyroku skazującego za przypisany skazanej czyn, pomimo, że z ustalonego stanu faktycznego sprawy nie wynika, aby zachowanie skazanej zawierało znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w postaci bezpośredniego zamiaru wprowadzenia w błąd S. B. za pośrednictwem D. B; 2. w odniesieniu do czynów przypisanych skazanej w pkt 1 i 2 wyroku rażącą obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynów przypisanej oskarżonej, a to art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., poprzez niezastosowanie przepisu art. 12 k.k. i utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego w N., pomimo, że czyny przypisane skazanej w pkt 1 i 2 wyroku Sądu Rejonowego w N. nie zostały zakwalifikowane jako popełnione w ramach jednego czynu ciągłego, w sytuacji, w której działanie skazanej realizowało ten sam, z góry powzięty zamiar popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w odniesieniu do dwojga pokrzywdzonych, co powinno 6 skutkować przyjęciem jednego czynu w ramach czynu ciągłego, w miejsce dwóch odrębnych czynów ciągłych przypisanych skazanej; 3. rażącą obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynów przypisanych skazanej, a to art. 91 § 1 k.k., poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego w N., skazującego skazaną za cztery odrębnie przypisane czyny ciągłe w pkt 1-4 rzeczonego wyroku, w sytuacji, w której przypisane skazanej czyny ciągłe zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem tej samej sposobności i zanim zapadł pierwszy wyrok co do któregokolwiek z tych przestępstw, a w konsekwencji należało dokonać zmiany kwalifikacji prawnej, poprzez zastosowanie art. 91 § 1 k.k. i przyjęcie ciągu przestępstw w miejsce czterech odrębnych przestępstw; 4. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art. 6 k.p.k. w zw. z art. 117 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 353 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 402 § 1 k.p.k. w zw. z art. 401 § 1 k.p.k. oraz art. 378 § 6 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. i art. 433 § 1 k.p.k., poprzez utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego w N. w sytuacji, w której zostało naruszone prawo do obrony skazanej na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji, a naruszenie to pozostawało rażące i miało, a co najmniej mogło mieć wpływ na treść orzeczenia i Sąd odwoławczy, w sytuacji zaskarżenia wyroku w całości na korzyść skazanej winien był rozpoznać sprawę w granicach zaskarżenia, a ponadto obraza art. 117 k.p.k. i art. 378a k.p.k. pozostawała przedmiotem zarzutu apelacyjnego, które to naruszenie objawiało się zaniechaniem odroczenia rozprawy wyznaczonej na dzień 9 czerwca 2020 roku, a zarządzeniem wyłącznie przerwy w rozprawie, pomimo, że Sąd pozostawał zobligowany do odroczenia rozprawy wobec niezachowania terminu 7 dni pomiędzy doręczeniem skazanej zawiadomienia o terminie rozprawy, a terminem rozprawy głównej i należytym zgłoszeniem przez skazaną wniosku o odroczenie rozprawy, co spowodowało, że Sąd pierwszej instancji w sposób nieuprawniony odstąpił od zawiadamiania skazanej o nowym terminie rozprawy przerwanej na zasadzie art. 402 § 1 zd. ostatnie k.p.k., a następnie przeprowadził rozprawę w dniu 2 lipca 2020 roku pod 7 nieobecność skazanej pomimo, że z uwagi na niepowiadomienie skazanej o terminie rozprawy, zgodnie z art. 117 § 2 k.p.k. czynność nie powinna zostać przeprowadzona, co miało wpływ na treść orzeczenia, bowiem w dalszej konsekwencji skutkowało wydaniem przez Sąd Rejonowy w N. postanowienia o oddaleniu należycie złożonych przez skazaną wniosków o uzupełniające przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków B. i A. Ż. oraz M. G. na zasadzie art. 378a § 6 k.p.k., wyłącznie z uwagi na niestawiennictwo oskarżonej na rozprawie w dniu 2 lipca 2020 roku, w sytuacji, w której skazana nie była o rozprawie zawiadamiana, co skutkowało rażącym naruszeniem prawa do obrony skazanej, objawiającym się uniemożliwieniem skazanej wzięcia udziału w rozprawie, w tym uczestnictwa w przeprowadzeniu uzupełniającego przeprowadzenia dowodów z przesłuchania ww. świadków i zadawania pytań tym świadkom oraz okazania im dokumentów przeczących ich relacjom procesowym, pomimo należytego złożenia przez skazaną wniosków w tym zakresie, jak również, z uwagi na fakt, że na rozprawie w dniu 2 lipca 2020 roku doszło do zamknięcia przewodu sądowego skazana została pozbawiona możliwości realizacji przysługujących jej gwarancji oraz uprawnień procesowych, w tym w zakresie możliwości złożenia wniosków o uzupełnienie postępowania dowodowego, możliwości wypowiedzenia się co do treści zgromadzonych dowodów, złożenia wyjaśnień w sprawie oraz zabrania głosu po zamknięciu przewodu sądowego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i utrzymanego nim wyroku sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w N. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanej okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym uzasadniającym jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., tj. bez udziału stron. 8 Przedstawione w kasacji argumenty stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi przeprowadzonymi w sprawie i to przez Sąd a quo. Skarżący zdaje się zupełnie pomijać, że zgodnie z treścią art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary. W pierwszej kolejności wskazać należy, że odnosząc się do zarzutu apelacyjnego naruszenia prawa materialnego Sąd Okręgowy w żadnej mierze nie czynił nowych, niekorzystnych dla oskarżonej ustaleń faktycznych. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano wyraźnie, że działanie oskarżonej polegało na tym, że wprowadzała ona pokrzywdzonych w błąd co do tego, że wpłacane przez nich pieniądze umieści na korzystnych lokatach pieniężnych, z których pokrzywdzeni uzyskają pokaźny zysk, a nawet bonusy pieniężne, podczas gdy nie miała takiego zamiaru i tego nie czyniła. Sąd Okręgowy podkreślił także, że celem działania oskarżonej było osiągnięcie bezprawnej korzyści majątkowej w postaci dysponowania powierzonymi jej pieniędzmi. Odnosząc się natomiast do kwestii wykluczenia kwalifikacji z art. 284 § 1 k.k. wskazano, że w przypadku oskarżonej nie można przyjąć, że dopuściła się przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej, albowiem o wyczerpaniu znamion tego czynu można mówić tylko wówczas, gdy wejście we władanie rzeczą następuje legalnie. Skazana natomiast weszła w posiadanie pieniędzy na skutek wprowadzenia pokrzywdzonych w błąd. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Odwoławczy dokonał także prawidłowej kontroli wyroku Sądu I instancji pod kątem naruszenia art. 12 k.k. Jak słusznie dostrzega prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację, przepis art. 12 k.k, zastosowany został odrębnie do każdego z opisywanych czynów. Działanie skazanej na szkodę D. B. i S. B. było bowiem wieloczynowe i trwało w stosunku do D. B. od 11 października 2016 r. do 09 kwietnia 2018 r., a w stosunku do S. B. od 25 października 2016 r. do 13 grudnia 2016 r. Brak natomiast podstaw do zastosowania wobec obydwu czynów art. 12 k.k. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa zamiar dotyczący wszystkich czynów wchodzących w skład czynu ciągłego musi istnieć już przed podjęciem pierwszego z nich (postanowienie Sądu 9 Najwyższego z dnia 3 października 2011 r., V KK 96/11, LEX nr 1044083). Tymczasem ze zgromadzonego materiału dowodowego w sposób bezsporny wynika, że zamiar oszukania S. B., powstał u skazanej później. W sposób wyczerpujący, rzetelny i pełny odniósł się także Sąd Okręgowy do zarzutu naruszenia art. 91 § 1 k.k. wskazując, że dla przyjęcia tej normy konieczne jest wystąpienie przesłanek w postaci działania w krótkich odstępach czasu oraz wykorzystania tej samej sposobności, które w przypadku czynów przypisanych skazanej A. H. nie wystąpiły. W odniesieniu do czynów opisanych w pkt 1,2 i 3 wyroku brak było przesłanki działania w krótkich odstępach czasu. Czyny te bowiem działy się rów-nolegle. Czynu z pkt 1 skazana dopuściła się w okresie od 11 października 2016 r. do 09 kwietnia 2018 r., czynu z pkt 2 - w okresie od 25 października 2016 r. do 13 grudnia 2016 r., a czynu z pkt 3 w okresie od 31 maja 2017 r. do 02 stycznia 2018 r. Pomiędzy poszczególnymi czynami nie zachodziły „krótkie odstępy czasu” stanowiące warunek sine qua non przyjęcia ciągu przestępstw. Działanie skazanej miało charakter równoległy, z wykorzystaniem tej samej sposobności, tyle, że na szkodę różnych osób. Jako oczywiście bezzasadny jawi się także ostatni z zarzutów kasacji, w którym skarżący zarzuca obrazę przepisów postępowania, a to art. 6 k.p.k. w zw. z art. w zw. z art. 117 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 353 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 402 § 1 k.p.k. w zw. z art. 401 § 1 k.p.k. oraz art. 378 § 6 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. i art. 433 § 1 k.p.k. Nie ulega wątpliwości, że skazana została zawiadomiona o terminie rozprawy w dniu 9 czerwca 2020 r. bez zachowania 7-dniowego odstępu między odbiorem zawiadomienia a terminem rozprawy. Jednakże, jak wskazuje prokurator, wysuwanie z tego faktu wniosków o naruszeniu przepisu art. 353 § 2 k.p.k. jest bezzasadne. Przepis art. 353 § 2 k.p.k. nakłada bowiem obowiązek odroczenia rozprawy wyłącznie w przypadku, gdy wniosek o odroczenie zgłoszony został przed rozpoczęciem przewodu sądowego. Wynika to wprost z treści cytowanego przepisu. W literaturze zwraca się uwagę, że „Termin ten jest sui generis terminem 10 prekluzyjnym w tym znaczeniu, że złożenie wniosku po terminie nie powoduje skutku w postaci obowiązku odroczenia rozprawy” (R. A. Stefański, S. Zabłocki [w:] R. A. Stefański, S. Zabłocki, Kodeks postępowania karnego. Tom. III. Komentarz do art. 297-424, Warszawa 2021, art. 353). Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skazana A. H. złożyła wniosek o odroczenie rozprawy w toku przewodu sądowego, o czym zresztą pisze w kasacji sam skarżący, wskazując, iż wcześniejsze rozprawy odbyły się w dniu 28 stycznia 2020 r. i 25 lutego 2020 r. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, na Sądzie nie ciążył obowiązek odroczenia rozprawy. Przerywając rozprawę, Sąd postąpił zgodnie z treścią art. 402 § 1 k.p.k. i odstąpił od zawiadamiania skazanej o nowym terminie. To w interesie skazanej leżało uzyskanie informacji o dalszym toku sprawy, na co zwrócił zresztą uwagę Sąd Okręgowy podnosząc, że to oskarżona złożyła wniosek o powtórzenie czynności dowodowej dla pozoru, skoro na termin ponownie się nie stawiła, zmierzając w ten sposób do przedłużenia postępowania. Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia o bardzo rygorystycznych uwarunkowaniach formalnych co do rodzaju i konstrukcji zarzutów kasacyjnych. W żadnym razie nie jest wystarczającym do uwzględnienia kasacji oparcie się przez jej autora na prezentacji własnych ocen materiału dowodowego i własnych wniosków z tych ocen płynących, bez wykazania uchybień - i to rażących - w procedowaniu bądź rozumowaniu sądu odwoławczego, które w dodatku mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt III KK 265/17, baza orzeczeń Supremus). Implikacją przedstawionych powyżej rozważań Sądu Najwyższego musiało być orzeczenie na posiedzeniu o oddaleniu, jako oczywiście bezzasadnej, wniesionej w tej sprawie kasacji. Wobec uznania kasacji za oczywiście bezzasadną, bezprzedmiotowe okazało się rozpoznanie wniosku w trybie art. 532 § 1 k.p.k. o wstrzymanie wykonania orzeczenia. Rozstrzygnięto także o kosztach postępowania kasacyjnego. 11