I KK 172/21

Sygn. akt I KK 172/21 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie M. K. skazanego z art. 279 § 1 k.k.in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 16 grudnia 2021 r., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II Ka (…) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w E. z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. W. (K. w E.), jako obrońcy M. K. wyznaczonemu z urzędu, kwotę 442,80 zł (słownie czterysta czterdzieści dwa złote, osiemdziesiąt groszy), obejmującą już należny podatek VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji; 3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II Ka (…), utrzymał w mocy skazujący M. K. wyrok Sądu Rejonowego w E. z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. akt II K (…). 2 Kasację od prawomocnego wyroku wniósł obrońca z urzędu M. K.. Zarzucił on rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k., art. 4 k.p.k., 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., wynikające z nierozważenia przez Sąd odwoławczy zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy skazanego, a także zaniechania wskazania konkretnych powodów, dla których Sąd Okręgowy uznał te zarzuty za niezasadne, co miało istotny wpływ na treść wyroku. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu. W odpowiedzi na tę kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna i z tego powodu oddalono ją na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Przypomnieć wypada, że kasacja, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, służy eliminacji prawomocnych orzeczeń sądów, które ze względu na charakter (doniosłość) wadliwości, jaką są obarczone, nie mogą ostać się w obrocie prawnym. Podnoszone w tej skardze zarzuty powinny wskazywać na uchybienia określone w art. 439 k.p.k. lub inne, ale przy tym rażące, naruszenie prawa, do jakiego doszło w postępowaniu odwoławczym, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku sądu drugiej instancji. Rolą Sądu Najwyższego nie jest przy tym ponowna kontrola orzeczenia sądu meriti, a więc rozpoznawanie kolejny raz zarzutów stawianych temu rozstrzygnięciu. Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie zmierza zaś w istocie do kolejnego zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez Sąd meriti – a zaakceptowanej następnie w pełni w wyniku kontroli odwoławczej przez Sąd Okręgowy – oceny materiału dowodowego oraz ustaleń faktycznych. Sąd odwoławczy zaaprobował ocenę materiału dowodowego i stwierdził zarazem, że Sąd pierwszej instancji wyraźnie wymienił dowody wskazujące na sprawstwo i winę oskarżonego M. K.. Chodzi tu o wyjaśnienia D.S., logicznie potwierdzające współdziałanie M. K. z A. L., jego wcześniejszy przyjazd do E. 3 razem z A. L.; jak też częściowo wyjaśnienia współoskarżonych A. L. i M. T., którzy z kolei przyznawali się do współdziałania przy dokonywaniu włamań na ul. K. jeszcze z jednym trzecim sprawcą, którego danych jednak nie ujawniali. Analiza całokształtu dowodów logicznie prowadziła zaś do wniosku, iż był nim M. K.. W ocenie Sądu odwoławczego apelujący nie zdołał podważyć prawidłowości wnioskowania Sądu meriti. W rezultacie Sąd odwoławczy podzielił dokonane przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne, podnosząc, że nie opierały się one wyłącznie na bogatej przeszłości kryminalnej oskarżonego M. K., lecz na całościowej ocenie zgromadzonych dowodów, łączeniu faktów pośrednich, które logicznie przekonywały w łącznej ocenie o współudziale oskarżonego w danych przestępstwach. Jak wywiódł przy tym Sąd Okręgowy, oskarżony pochodził z W., znalazł się z kolegą w obcym miejscu, nie miał pracy, przebywał razem ze współoskarżonym A. L.. Kierując się doświadczeniem życiowym, rzeczywiście nie można było dać wiary temu, by w tej sytuacji przyjął bierną postawę i nie angażował się w dokonywane przez kolegów włamania i kradzieże, zwłaszcza że już w przeszłości dopuszczał się przestępstw przeciwko mieniu. Dotychczasowa linia życia, przebywanie w towarzystwie zaufanych osób, chęć uzyskania korzyści majątkowej — to wszystko logicznie przekonywało o zaangażowaniu w przestępstwa. Wbrew zatem kasacji, Sąd odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji i wyraźnie wskazał na powody zajętego stanowiska. Miał przy tym na uwadze całokształt materiału dowodowego sprawy i uwzględnił wszystkie okoliczności sprawy, co wynika ze sporządzonego uzasadnienia. Dodać tu trzeba i to, że oskarżony na rozprawie przyznał się do popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt 5, którego – jak pozostałe czyny – dopuścił się na początku kwietnia 2020 r. w E.. Oczywiście rolą obrońcy jest szerzenie wątpliwości. Nie oznacza to jeszcze jednak, że kasacja powinna zostać uwzględniona. Skarżący de facto stara się podważyć ustalenia faktyczne. Zważyć przy tym trzeba, że nie jest rolą Sądu Najwyższego dokonywanie kontroli ustaleń faktycznych. Kwestionowanie więc w przedmiotowej kasacji sposobu odniesienia się przez Sąd odwoławczy do zarzutów 4 apelacyjnych nie znalazło uznania Sądu Najwyższego, zwłaszcza, gdy uwzględni się jedynie polemiczny charakter zarzutów apelacji. Tym samym autor kasacji nie zdołał wykazać, aby doszło w procedowaniu Sądu Okręgowego do rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć przy tym istotny wpływ na treść jego wyroku. Z tych wszystkich względów kasacja ta została uznana za oczywiście bezzasadną. Uwzględniony natomiast został zasadny wniosek obrońcy i w rezultacie przyznano mu stosowne wynagrodzenie za udzieloną skazanemu pomoc prawną z urzędu. Mając to wszystko na względzie orzeczono, jak w postanowieniu.