I KK 353/25

I KK 353/25 POSTANOWIENIE Dnia 10 grudnia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy K.G skazanego za czyn z art. 286 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Ka 962/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 25 marca 2024 r., sygn. akt VI K 1423/23, p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. zwolnić K.G. z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa; 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. K.C., Kancelaria Adwokacka w P., kwotę 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych 60/100 groszy), w tym 23% VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu skazanemu w postaci sporządzenia i wniesienia kasacji. [WB] UZASADNIENIE I KK 353/25 2 Wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 25 marca 2024 r., sygn. akt VI K 1423/23, uznano oskarżonego K. G. za winnego czynu z art. 286 § 1 k.k., za który skazano go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz zasądzono obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę 5500 zł na rzecz pokrzywdzonej I. G.. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Ka 962/24, utrzymano w mocy zaskarżony wyrok. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, zaskarżając go w całości oraz zarzucając rażące i mogące mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku: „naruszenie przepisów prawa procesowego: 1. art. 451 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez niedoprowadzenie skazanego K. G. na rozprawę przed Sądem odwoławczym i wydanie w tym zakresie przez Sąd odwoławczy postanowienia o nieuwzględnieniu w tym zakresie wniosku o doprowadzenie skazanego na rozprawę odwoławczą, pomimo złożenia wniosku w tym zakresie w terminie oraz pomimo że w żaden sposób nie powodowało to konieczności odroczenia rozprawy co w konsekwencji naruszyło prawo do obrony skazanego, 2. art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierozważenie i nieustosunkowanie się przez Sąd Okręgowy do wszystkich zarzutów i wniosków apelacyjnych, a jedynie zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ogólnych ocen dotyczących rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, 3. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd Okręgowy uchybień w wyroku Sądu pierwszej instancji i wydaniu orzeczenia nadal obarczonego uchybieniami wynikającymi z dokonania przez Sąd pierwszej instancji oceny materiału dowodowego, przede wszystkim przyjęciu jako własnych ustaleń i ocen dowodów poczynionych przez Sąd pierwszej instancji, mimo że ustalenia te były błędne albowiem sprzeczne z dowodami zgromadzonymi w sprawie i oparte na ich dowolnej ocenie, dokonane przy tym z naruszeniem zasady in I KK 353/25 3 dubio pro reo, jak również nieopartej na całokształcie dowodów, przy uwzględnieniu wyłącznie okoliczności niekorzystnych dla skazanego i nie wzięcie pod uwagę tych, które świadczą na jego korzyść, poprzez błędne przyjęcie, że skazany K. G. dopuścił się zarzucanego czynu i nieuzasadnienie przez Sąd odwoławczy podobnie jak Sąd pierwszej instancji w tym zakresie stanowiska na podstawie jakich dowodów przyjął w tym zakresie rozstrzygnięcie, 4. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 410 k.p.k. w zw z art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k i utrzymaniem przez Sąd Okręgowego w mocy orzeczenia w sytuacji gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona kontrola odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż Sąd pierwszej instancji wyrokujący dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zebranych w niniejszym postępowaniu, wyłącznie na niekorzyść skazanego K. G., co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej, 5. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 410 k.p.k. w zw z art. 4 k.p.k. i 7 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. i utrzymaniem przez Sąd Okręgowy w mocy orzeczenia w sytuacji gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona kontrola odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż Sąd pierwszej instancji wyrokujący dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zebranych w niniejszym postępowaniu, poprzez błędne przyjęcie, że skazany K. G. dopuścił się zarzucanego mu czynu, a także by działał umyślnie w zamiarze bezpośrednim kierunkowym i nieuzasadnienie przez Sąd pierwszej w tym zakresie stanowiska na podstawie jakich dowodów przyjął w tym zakresie rozstrzygnięcie, co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej, I KK 353/25 4 6. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. i utrzymaniem przez Sąd Okręgowy w mocy orzeczenia w sytuacji gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona kontrola odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż brak było wskazania przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności dotyczących zamiaru i rodzaju winy, w ramach przypisanej oskarżonemu kwalifikacji prawnej czynu oraz sporządzenie przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienia w sposób pobieżny, co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej, 7. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 5 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i utrzymaniem przez Sąd Okręgowy w mocy orzeczenia w sytuacji gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona kontrola odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż Sąd pierwszej instancji dokonał rozstrzygnięcia wątpliwości wynikających z materiału dowodowego, w tym zeznań świadków oraz opinii biegłej, wątpliwości wyłącznie na niekorzyść skazanego K. G., co uzasadniało uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było wynikiem pobieżnej kontroli odwoławczej, 8. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k i utrzymaniem przez Sąd Okręgowy w mocy orzeczenia w sytuacji gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona kontrola odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż Sąd pierwszej instancji wydając wyrok nie zastosował zasady in dubio pro reo i nie rozstrzygnął wszelkich wątpliwości na korzyść skazanego K. G., co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej, I KK 353/25 5 9. art. 433 k.p.k. w zw. z art. 457 k.p.k. polegające na nienależytym rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy skazanego K. G. tj. zarzutu naruszenia art. 196 § 3 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k i art. 193 § 1 k.p.k. i utrzymaniem przez Sąd Okręgowy w mocy orzeczenia w sytuacji gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona kontrola odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, iż Sąd pierwszej instancji w sposób nieuprawniony zaniechał powołania innego biegłego z dziedziny grafologii celem sporządzenia opinii dotyczącej stwierdzenia czy podpisy oskarżonego znajdują się na dokumencie umowy sprowadzenia samochodu z dnia 2 maja 2018 r., pomimo okoliczności w ocenie oskarżonego osłabiających zaufanie do wiedzy oraz bezstronności biegłej sporządzającej opinię w sprawie i uwzględnienie opinii biegłej D. M., zmierzających do wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy i naruszenie tym samym prawa do obrony oskarżonego, co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej, 10. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 i 2 k.p.k. polegające na nienależytym rozpoznaniu przez Sąd drugiej instancji zarzutów podniesionego w apelacji obrońcy skazanego K. G. tj zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez błędne przyjęcie, że oskarżony K. G. dopuścił się zarzucanego mu czynu oraz bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony działał umyślnie w zamiarze bezpośrednim kierunkowym, podczas gdy okoliczności ujawnione w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji przemawiają za przyjęciem braku winy skazanego, co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej, 11. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nie zastosowanie zasady in dubio pro reo i nie rozstrzygnięcie przez Sąd Okręgowy wszelkich wątpliwości na korzyść oskarżonego K. G. , w szczególności na niedostrzeżeniu przez Sąd Okręgowy uchybień w wyroku Sądu I instancji i wydaniu orzeczenia nadal obarczonego I KK 353/25 6 uchybieniami wynikającymi z dokonania przez Sąd I instancji oceny materiału dowodowego, a przede wszystkim przyjęciu jako własnych ustaleń i ocen dowodów poczynionych przez Sąd I instancji, mimo że ustalenia te były błędne albowiem sprzeczne z dowodami zgromadzonymi w sprawie i oparte na ich dowolnej ocenie, dokonane przy tym z naruszeniem zasady in dubio pro reo, jak również nieopartej na całokształcie dowodów, przy uwzględnieniu wyłącznie okoliczności niekorzystnych dla skazanego i nie wzięciu pod uwagę tych, które świadczą na jego korzyść, co uzasadniało uniewinnienie skazanego, względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz było wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej, 12. naruszeniu art. 4 i 7, 5 kpk w zw z art. 410 kpk i art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez dokonanie przez Sąd Okręgowy dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i bezzasadne przyjęcie, iż pozbawione są one przymiotu wiarygodności w zakresie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, a także nie odniesienie się do kluczowych dowodów na korzyść oskarżonego, 13. art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez nie zastosowanie zasady in dubio pro reo i nierozstrzygnięcie przez Sąd Okręgowy wszelkich wątpliwości na korzyść skazanego K. G. , 14. art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierozważenie w sposób należyty zarzutów apelacji dotyczących rozstrzygnięcia przez Sąd Okręgowy nieusuwalnych wątpliwości wyłącznie na niekorzyść K. G. w zakresie winy i sprawstwa, mimo iż istnieją wątpliwości co do sprawstwa skazanego z uwagi na zebrany w sprawie materiał dowodowy, 15. art 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art.4 i art. 5 i art. 7 i 8 k.p.k., poprzez sporządzenie przez Sąd Okręgowy uzasadnienia wyroku niezgodnie z wymogami ustawy, w sposób lakoniczny oraz pobieżny, przyjmując za podstawę tylko i wyłącznie okoliczności przemawiające za prawidłowością wersji aktu oskarżenia, przy jednoczesnym zaniechaniu rozważenia okoliczności wersji przeciwnej i okoliczności oraz dowodów korzystnych dla oskarżonego, a także wątpliwości wynikających z materiału dowodowego na korzyść skazanego, I KK 353/25 7 16. art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nienależytym rozpoznaniu podniesionego w apelacji obrońcy skazanego K. G. zarzutu dotyczącego rażącej niewspółmierności (surowości) kary i środka kompensacyjnego wskazanego w art. 438 pkt 4 k.p.k. będącego następstwem nieprawidłowego zastosowania przepisów art. 53 § 1 k.k. w zw. z art. 115 § 2 k.k. i art. 55 k.k., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wymierzeniu oskarżonemu kary przekraczającej stopień winy oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu, na skutek nie uwzględnienia wszystkich okoliczności wiążących się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami wymiaru kary, w szczególności odnoszących się na korzyść skazanego K. G. , ewentualnie z ostrożności procesowej, zarzucamy rażące naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj.: 17. art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. polegające na jego niezastosowaniu i utrzymaniu przez Sąd Okręgowy w mocy wyroku Sądu I Instancji, pomimo, iż z uwagi na zaistniałe w toku postępowania przed Sądem meritii wskazane w apelacji obrońcy skazanego K. G. uchybienia przepisom postępowania, orzeczenie Sądu I Instancji było rażąco niesprawiedliwe i surowe oraz podlegało uchyleniu w całości”. W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie obu wyroków i uniewinnienie skazanego, ewentualnie uchylenie obu wyroków i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi odwoławczemu. Wniósł nadto o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, które nie zostały zapłacone przez skazanego w całości ani w części według norm przepisanych w maksymalnej wysokości oraz nieobciążanie skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej Poznań-Wilda w Poznaniu wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. I KK 353/25 8 Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK 6/14). Takich wad o rażącym charakterze we wniesionej kasacji obrońca nie wykazał. Odnosząc się do 1. zarzutu kasacji, mającego polegać na naruszeniu art. 451 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez niedoprowadzenie skazanego K. G. na rozprawę przed Sądem odwoławczym, podkreślenia wymaga, że decyzja Sądu wobec złożonego wniosku o doprowadzenie została umotywowana (postanowienie, k. 187), a skazanego reprezentował na rozprawie odwoławczej obrońca. Apelacja obrony złożona w sprawie dotyczyła naruszeń prawa procesowego i jednego ogólnikowego błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu sprawstwa oskarżonego. Nie wykazano konkretnych powodów, dla których osobisty udział oskarżonego w postępowaniu odwoławczym był istotny i w jaki sposób wpłynąłby na wynik sprawy. Odnosząc się zbiorczo do zarzutów ponumerowanych od 2. do 8. w petitum kasacji, albowiem wszystkie dotyczą kwestii rzetelności kontroli odwoławczej w zakresie oceny dowodów i ustaleń faktycznych, zaznaczenia wymaga, że mimo ich obszerności okazały się w swojej treści ogólnikowe i nie zostały rozwinięte również w uzasadnieniu kasacji. Lektura uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dowodzi także, że zarzuty te są bezpodstawne, ponieważ Sąd Okręgowy odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji skoncentrowanych wokół kwestionowania oceny dowodów, a zatem i winy oskarżonego (na s. 2 uzasadnienia), rzetelnie i klarownie. Sąd odwoławczy uczynił to w sposób zbiorczy, ponieważ treść apelacji, podobnie jak treść kasacji, została sformułowana na zasadzie multiplikacji ogólnikowych, podobnych do siebie zarzutów. Uzasadnienie w tym zakresie uznać należało za w pełni wystarczające do wyjaśnienia niezasadności argumentacji obrony. Sąd I KK 353/25 9 odwoławczy odniósł się także do okoliczności natury podmiotowej, w tym zamiaru sprawcy na s. 3 uzasadnienia, wyraźnie tam również wskazując, że sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu przestępstwa oszustwa nie budzi w sprawie żadnych wątpliwości. Również 9. zarzut kasacji, w którym podniesiono nienależyte rozpoznanie zarzutu apelacyjnego naruszenia art. 196 § 3 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. i art. 193 § 1 k.p.k., okazał się oczywiście bezzasadny. Sąd II instancji odniósł się wyczerpująco do tego zarzutu kwestionującego opinię biegłej z dziedziny badań porównawczych sporządzonej w sprawie na s. 2-3 uzasadnienia. Wypowiedział się także odnośnie do wniosku „o powołanie nowego biegłego z dziedziny grafologii”, uznając go za niezasadny wobec zalegającej w aktach sprawy opinii D. M., której rzetelność zweryfikował pozytywnie, zaznaczając, że materiał porównawczy biegła uzyskała z akt sprawy. Na aprobatę nie mogły zasługiwać również zarzuty kasacji ponumerowane od 10. do 14. w petitum kasacji. Nie tylko są bardzo ogólnikowe, ale stanowią też powielenie poprzednich zarzutów kasacji (2.-8.) negujących prawidłowość oceny dowodów, ustaleń faktycznych sprawy i niezastosowania zasady in dubio pro reo. Dość więc przypomnieć, że Sąd II instancji odniósł się trafnie do wszystkich zarzutów skoncentrowanych wokół kwestionowania oceny dowodów, a zatem i winy oskarżonego na s. 2 uzasadnienia, a ponadto również okoliczności natury podmiotowej, w tym zamiaru sprawcy, wskazując wprost na istnienie braku wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu. Również zarzut 15. kasacji okazał się oczywiście bezzasadny, ponieważ wbrew odmiennym twierdzeniom obrońcy w nim zawartym, uzasadnienie sporządzone przez Sąd odwoławczy jest rzetelne i adekwatne do złożonego w sprawie środka odwoławczego, który był bardzo ogólnikowy. Obrona nie przedstawiła żadnej wersji alternatywnej wydarzeń analizowanych w sprawie, tylko negowała istniejące w sprawie dowody, w sposób zresztą bardzo lakoniczny i niekonkretny. Sąd odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji i jej argumentacji (s. 2-3 uzasadnienia). Podobnie należało ocenić zarzut 16. kasacji, w którym obrońca podniósł nienależyte rozpoznanie podniesionego w apelacji zarzutu dotyczącego rażącej I KK 353/25 10 niewspółmierności (surowości) kary i środka kompensacyjnego. Tymczasem Sąd odwoławczy rzetelnie odniósł się do kwestii wymiaru kary na s. 3 uzasadnienia, zwracając uwagę na liczne naruszenia porządku prawnego przez oskarżonego, głównie w zakresie przestępstw przeciwko mieniu. Wykluczył możliwość orzeczenia wobec K. G. kary nieizolacyjnej w realiach tej sprawy wobec stopnia zawinienia, stopnia społecznej szkodliwości czynu i danych osobowych sprawcy. Ostatni, 17. zarzut kasacji również nie mógł skutkować rozstrzygnięciem zgodnym z kierunkiem kasacji. Obrona nie wykazała naruszeń po stronie Sądu odwoławczego, w tym braku uwzględnienia rażącej niesprawiedliwości orzeczenia Sądu I instancji. Sąd Okręgowy zweryfikował w sprawie wszystkie kluczowe zagadnienia dla ustalenia odpowiedzialności karnoprawnej K. G., zarówno ocenę materiału dowodowego, jak i ustalenia faktyczne, stronę podmiotową czynu i wymiar kary. Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani też innej rażącej obrazy prawa, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej. Wobec sytuacji materialnej skazanego i konieczności ustanowienia dla niego obrońcy z urzędu zwolniono K. G. z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego oraz zasądzono na rzecz jego obrońcy od Skarbu Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postaci sporządzenia i wniesienia kasacji na podstawie § 17 ust. 3 pkt 1 i § 4 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2024.763). Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [J.J.] [r.g.] I KK 353/25 11