I KK 407/23

I KK 407/23 POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek w sprawie T. W. skazanego z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 28 maja 2024 r. wniosku obrońcy skazanego o wyłączenie SSN Marka Motuka od udziału w sprawie I KK 407/23 na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. a contrario postanowił: wniosku nie uwzględnić UZASADNIENIE Pismem z 22 listopada 2023 r. obrońca skazanego T. W. wniósł o wyłączenie SSN Marka Motuka od rozpoznania kasacji w sprawie zarejestrowanej w Sądzie Najwyższym pod sygn. I KK 407/23, wskazując, że jednym z zarzutów kasacji obrońcy skazanego jest zarzut braku uchylenia przez sąd odwoławczy wyroku sądu I instancji z powodu jego nienależytej obsady, co – w razie uznania zasadności tego zarzutu – stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą wskazaną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Wyznaczony natomiast do rozpoznania tej sprawy SSN Marek Motuk rozpoznając wskazany zarzut kasacji musiałby więc go rozstrzygnąć w sytuacji kiedy on sam został powołany do pełnienia urzędu sędziego Sądu I KK 407/23 2 Najwyższego w analogicznej procedurze nominacyjnej, jak sędzia sądu I instancji, którego dotyczy wskazany zarzut kasacyjny. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Wniosek jest niezasadny. Zgodnie bowiem z treścią art. 41 § 1 k.p.k. sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że należy ją rozumieć jako obiektywną bezstronność sędziego, w tym zarówno subiektywne poczucie sędziego co do własnej bezstronności, jak i jego bezstronność w odbiorze zewnętrznym, opartą na zobiektywizowanych przesłankach oraz analizowaną przez odwołanie się do oceny sytuacji dokonanej przez przeciętnego, rozsądnie rozumującego obserwatora procesu (zob. uchwała SN z dnia 26 kwietnia 2007 r., I KZP 9/07, OSNKW 2007/5/39; wyrok SN z dnia 8 stycznia 2009r., III KK 257/08, LEX nr 532400; wyrok SN z dnia 18 marca 2009 r., IV KK 380/08, LEX nr 491543). Wątpliwość co do bezstronności sędziego powinna być więc należycie, a zatem wystarczająco „uzasadniona". Z całą pewnością tego rodzaju argumentów wniosek obrońcy skazanego nie zawiera. Zarzut braku bowiem bezstronności nie może mieć charakteru abstrakcyjnego i w istocie odnosić się nie do określonego sędziego w określonych okolicznościach sprawy, ale do całych grup powołanych sędziów, niezależnie od tego w jakim okresie i z jakimi ułomnościami w procedurze zostali powołani (szerzej na ten temat SN w postanowieniach z 24 stycznia 2022 r., sygn. II KO 125/21, z 28 października 2022 r., sygn. II KK 375/22 czy też z 3 listopada 2021, sygn. IV KO 86/21). Instytucja wyłączenia sędziego z powodu istnienia okoliczności mogących wywołać wątpliwości co do jego bezstronności ma bowiem charakter procesowej gwarancji w konkretnym postępowaniu. W konsekwencji zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Okolicznością natomiast faktyczną nie są ramy ustrojowe, w których dani sędziowie zostali powoływani na urząd sędziego. Biorąc powyższe pod uwagę, jak i fakt, że zarzut sformułowany I KK 407/23 3 w kasacji obrońcy skazanego dotyczy sędziego, który – co jest znane Sądowi Najwyższemu z urzędu – był powoływany na ten urząd w innych okolicznościach faktycznych niż SSN Marek Motuk – błędnym jest więc założenie obrońcy skazanego, który wskazuje, że w niniejszej sprawie SSN Marek Motuk orzekałby we własnej sprawie i tym samym – pomimo braku jego wyłączenia - doszłoby do złamania zasady nemo iudex in causa sua. SSN Marek Motuk nie będzie orzekać „we własnej sprawie”, albowiem okoliczności faktyczne jego powołania na urząd sędziego nie będą przedmiotem tego postępowania. W związku z powyższym postanowiono jak w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. [J.J.] [ms]