I KK 448/25

I KK 448/25 POSTANOWIENIE Dnia 3 czerwca 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch w sprawie Ł.D. o przestępstwo z art. 271 § 3 k.k. i inne po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 3 czerwca 2026 r., wniosku obrońcy o zasądzenie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym na podst. art. 626 § 2 k.p.k. w zw. art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. w zw. z § 1 pkt 2, § 11 ust. 2 pkt 6 w zw. z § 15 ust. 1 i 3 pkt 4 oraz § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2026.215 t.j.) p o s t a n o w i ł zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz Ł.D. kwotę 2.460 zł (dwa tysiące czterysta sześćdziesiąt złotych), jako zwrot wydatków poniesionych z tytułu ustanowienia i udziału obrońcy w rozprawie kasacyjnej przed Sądem Najwyższym. UZASADNIENIE Kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 31 lipca 2025 roku, sygn. II AKa 82/24 na niekorzyść m. in. Ł.D. wniósł prokurator. Obrońcą tego oskarżonego na etapie postępowania kasacyjnego był adwokat T.B. I KK 448/25 2 W dniu 14 kwietnia 2026 roku odbyła się rozprawa kasacyjna w tej sprawie, w której uczestniczył m. in. ww. obrońca Ł.D. Sąd Najwyższy oddalił kasację prokuratora jako oczywiście bezzasadną, kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając Skarb Państwa. Z uwagi na brak stosownego wniosku nie rozważał i w efekcie nie rozstrzygnął w przedmiocie zwrotu kosztów dla Ł.D. z tytułu ustanowienia – i w efekcie udziału – obrońcy w postępowaniu kasacyjnym. Pismem z 7 maja 2026 roku obrońca wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego zwrotu poniesionych kosztów ustanowienia i udziału obrońcy w postępowaniu przed Sądem Najwyższym (k. 121-122 akt SN). Do wniosku załączono stosowne potwierdzenie zapłaty na łączną kwotę 2.460,00 zł (k. 123 akt SN). Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek o przyznanie poniesionych kosztów związanych z ustanowieniem obrońcy z wyboru okazał się zasadny, gdyż zgodnie z art. 637a k.p.k. do kosztów postępowania kasacyjnego stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach postępowania odwoławczego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wobec tego odpowiednie zastosowanie w tej kwestii znalazł art. 636 § 1 k.p.k., przewidujący obciążenie Skarbu Państwa kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w wypadku nieuwzględnienia wniesionego wyłącznie przez oskarżyciela publicznego środka odwoławczego. Do kosztów procesu niewątpliwie należą uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy (art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.). Przepisy te stosuje się odpowiednio do kosztów postępowania kasacyjnego. Wysokość przysługującego zwrotu poniesionych kosztów pomocy prawnej z wyboru określona jest Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. Stosownie do § 11 ust. 2 pkt 6 tego rozporządzenia, stawka minimalna za obronę przed Sądem Najwyższym wynosi 1.200 zł. Przepis zawarty w § 15 ust. 3 daje możliwość ustalenia opłaty w wysokości przewyższającej sześciokrotnie stawkę minimalną. Zasądzenie kosztów obrony wyższych od stawek minimalnych wymaga wykazania i I KK 448/25 3 ustalenia okoliczności uzasadniających takie rozstrzygnięcie (por. postanowienia SN: z 12 marca 2019 r., VI KZ 4/19; z 5 marca 2021 r., IV KK 319/19), gdyż opłatę ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną wówczas, gdy uzasadniają to określone rozporządzeniem okoliczności (§ 15 ust. 3). Zalicza się do nich w szczególności rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W świetle zatem obowiązujących regulacji normatywnych, ustalenie opłaty wyższej niż stawka minimalna, lecz nieprzekraczającej sześciokrotności tej stawki, może być uzasadnione w szczególności rodzajem i zawiłością sprawy oraz niezbędnym nakładem pracy adwokata (por. M. Gawryluk, Prawo o adwokaturze. Komentarz, Warszawa 2012, art. 16). Także w orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że sąd może kontrolować wysokość żądanego przez stronę wynagrodzenia adwokata w zakresie przekraczającym stawki minimalne, określone w przepisach wskazanych w rozporządzeniu, przy czym kontrola ta dokonywana ma być przy uwzględnieniu rodzaju i stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy obrońcy lub pełnomocnika (por. postanowienie SN z 23 marca 2011 r., I KZP 1/11, OSNKW 2011, z. 5, poz. 38). Żądana we wniosku kwota mogła zatem zostać zaakceptowana, albowiem nie przekracza wskazanej w rozporządzeniu zwiększonej stawki maksymalnej, mogącej wynieść maksymalnie 7.200 złotych. Obrońca należycie we wniosku wykazał okoliczności stanowiące podstawę podwyższenia stawki. Tym samym przyznanie zwrotu kosztów we wnioskowanej wysokości jest uzasadnione. W tym stanie rzeczy należało postanowić jak na wstępie. [WB] [a.ł] I KK 448/25 4