I KR 13/90

Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności, które miał na względzie przy wymiarze kary. (...) Analiza tych okoliczności prowadzi do wniosku, że nie można odmówić racji zarzutom obrońcy oskarżonego, iż wymierzona oskarżonemu kara 25 lat pozbawienia wolności jest rażąco niewspółmierna w sensie jej surowości.Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie wskazywał, iż kara 25 lat pozbawienia wolności może być stosowana w sytuacjach, gdy okoliczności obciążające zdecydowanie przeważają nad łagodzącymi, gdy zostanie ustalony szczególnie wysoki stopień niebezpieczeństwa społecznego przypisanej sprawcy zbrodni i głębokie zdemoralizowanie sprawcy, "gdy nawet kara 15 lat pozbawienia wolności nie byłaby wystarczająca dla realizacji wszystkich celów" (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 1973 r. III KR 319/73 OSNKW 1974/4 poz. 62 i wyrok z dnia 4 lipca 1972 r. V KRN 70/72). W zachowaniu oskarżonego nie można dopatrzeć się głębokiego zdemoralizowania, a czyn oskarżonego miał charakter wyjątkowy w jego życiu. Nie można większego znaczenia przywiązywać do kwestii uprzedniej karalności oskarżonego, gdyż dotyczyła ona samowolnego oddalenia się oskarżonego, będącego junakiem w jednostce obrony cywilnej i polegała na skazaniu oskarżonego na karę grzywny. Oskarżony prowadził uczciwe życie człowieka pracy, mając w zakładzie pracy dobre opinie. Nie można pomijać postawy oskarżonego w toku procesu, ponieważ oskarżony przyznał się do zarzuconego mu czynu, co nie może być pozbawione istotnego znaczenia przy wymiarze kary, gdyż ze względu na podstawę sprawcy istnieje przecież w wyjątkowych wypadkach możliwość stosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary.Oskarżony popełnił przypisaną mu zbrodnię z zamiarem ewentualnym. Nie można również pomijać okoliczności, że oskarżony według opinii biegłych psychiatrów miał poczytalność ograniczoną w stopniu nieznacznym. (...)Nie było to powiązane z demoralizacją, skoro oskarżony po popełnieniu przestępstwa ujawnił pewne okoliczności popełnionej zbrodni w rozmowie ze świadkiem I.G., który poprzestał na wysłuchaniu relacji oskarżonego, co Sąd pierwszej instancji ocenił jako postępowanie naganne tego świadka.Ze względu na drogę życiową oskarżonego, jego mankamenty psychiczne oraz przypadkowy charakter czynu, bowiem zamiar zgwałcenia pokrzywdzonej został powzięty nagle - Sąd Najwyższy uznał, że zachodziły podstawy do złagodzenia kary przez wymierzenie oskarżonemu w miejsce kary 25 lat pozbawienia wolności kary terminowego pozbawienia wolności w najwyższym ustawowym wymiarze. Kara ta pozwoli na realizację wszystkich celów kary i nie będzie pozbawiona znaczenia w zakresie społecznego oddziaływania.Ze względu na dane osobopoznawcze i przypadkowy charakter przestępstwa - nie można szczególnego znaczenia nadawać względom prewencji ogólnej, które to względy - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku miały decydujący wpływ na wymiar kary 25 lat pozbawienia wolności. Kara 15 lat pozbawienia wolności będzie odpowiednia do stopnia zawinienia oskarżonego i stopnia szkodliwości społecznej przypisanego mu czynu i spełni swe zadania ogólnoprewencyjne.