I KR 7/86

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia L. Nowak. Sędziowie: Z. Dominikowski, S. Kaliński (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Słoka. SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 20 marca 1986 r. sprawy Janusza Andrzeja G., oskarżonego z art. 168 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k., art. 159 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. i art. 203 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. (...) i innych, z powodu rewizji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 17 czerwca 1985 r. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (...).Uzasadnienie faktyczneJanusz Andrzej G., oskarżony został m.in. o to, że: (...) w marcu 1984 r. w W. dokonał włamania do garażu swojego ojca Stanisława G., skąd po uprzednim oberwaniu kłódki w drzwiach wejściowych zabrał w celu przywłaszczenia akumulator samochodowy i oponę samochodową łącznej wartości 20.000 zł, działając na szkodę pokrzywdzonego, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary powyżej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o popełnienie czynu określonego w art. 208 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy, rozpoznając sprawę na skutek wniesienia rewizji oskarżonego, zważył, co następuje (...).Pozbawiony jest podstaw zawarty w rewizji obrońcy oskarżonego Janusza Andrzeja G. zarzut obrazy art. 9 k.p.k., polegający na odmowie zmiany obrońcy z urzędu wyznaczonego w trybie art. 71 k.p.k. w warunkach, gdy oskarżony oświadczył na rozprawie, że utracił zaufanie do wyznaczonego mu obrońcy.Jak wynika z akt, oskarżony, mimo stosownych pouczeń z strony sądu, wielokrotnie oświadczał, że chce bronić się sam, bo "tu wszystko idzie, jakby było zamierzone do skazania" go i wreszcie dodał, że nie ma "zaufania do mecenasa", nie wskazując przy tym żadnych powodów i przesłanek utraty zaufania do obrońcy. Treść oświadczenia wyraźnie wskazuje na protestacyjny jego charakter; w konsekwencji oskarżony zmierzał do utrudnienia biegu postępowania sądowego. Oświadczenie oskarżonego złożone w toku rozprawy o utracie zaufania do obrońcy wyznaczonego mu z urzędu w warunkach obowiązkowego udziału obrońcy w rozprawie, nie poparte żadną argumentacją, nie stanowi samo przez się powodu do wyznaczenia innego obrońcy z urzędu. W każdym bowiem wypadku ocena zasadności takiego oświadczenia podlega kontroli sądu. Nie można zatem zgodzić się z poglądem skarżącego, że w przedstawionej sytuacji naruszone zostało prawo oskarżonego do obrony (...).