I KZ 40/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia R. Kryże. Sędziowie: Z. Neumann, J. Szamrej (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Ferenc.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Janusza P. o odszkodowanie za niesłusznie aresztowanie, po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika tegoż Janusza P. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy z dnia 12 lutego 1972 r., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora postanowił:1. zmienić zaskarżone postanowienie i zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz Janusza P. kwotę 1.500 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;2. zasądzić od Skarbu Państwa 250 zł na rzecz Zespołu Adwokackiego Nr 20 w W. tytułem opłaty za czynności związane z wniesieniem zażalenia przez pełnomocnika Janusza P.Uzasadnienie faktyczneZażalenie pełnomocnika wnioskodawcy jest słuszne tylko w części zarzucającej, że Sąd Wojewódzki bezpodstawnie odmówił zasądzenia na rzecz wnioskodawcy zadośćuczynienia za doznaną krzywdę związaną z jego oczywistym niesłusznym aresztowaniem.Sąd Wojewódzki błędnie powołuje się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, według którego zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę może nastąpić tylko w razie pogorszenia się sytuacji życiowej oczywiście niesłusznie aresztowanego. Orzecznictwo to wiąże się bowiem z inną sytuacją, dotyczy mianowicie odszkodowania należnego członkom rodziny niesłusznie skazanego lub oczywiście niesłusznie aresztowanego, który zmarł (art. 446 § 3 k.c. i art. 490 k.p.k.). W razie natomiast dochodzenia odszkodowania przez samego oczywiście niesłusznie aresztowanego - zadośćuczynienie za krzywdę przysługuje mu na podstawie art. 437 § 1 i § 4 k.p.k. niezależnie od tego, czy jego sytuacja życiowa uległa pogorszeniu.Mając na uwadze stosunkowo krótki okres przebywania wnioskodawcy w areszcie tymczasowym, jego dotychczasową karalność i odbywanie kary pozbawienia wolności, należy uznać, że kwota 1.500 zł będzie stanowić odpowiednie zadośćuczynienie za doznaną przez oskarżonego krzywdę.Z powyższych względów Sąd Najwyższy postanowił jak wyżej.