I KZ 47/24

I KZ 47/24 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska w sprawie S. B. skazanego z art. 207 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 listopada 2024 r. zażalenia obrońcy skazanego, na zarządzenie Przewodniczącej IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego we Wrocławiu, z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV Ka 294/24, o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 23 maja 2024 r., sygn. IV Ka 294/24 na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Strzelinie z dnia 9 listopada 2023 r., sygn. II K 361/22, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 23 maja 2024 r., sygn. IV Ka 294/24, S. B. został skazany za czyn z art. 207 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone na okres 2 lat próby. W dniu 13 sierpnia 2024 r. do Sądu Okręgowego we Wrocławiu wpłynęła kasacja obrońcy skazanego, w której podniesiono dwa zarzuty obrazy art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. W kasacji obrońca I KZ 47/24 2 zawarł również wniosek „o wystąpienie na podstawie art. 193 Konstytucji, przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu ewentualnie przez Sąd Najwyższy do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy przepis art. 523 § 2 k.p.k. w zakresie w jakim wyklucza możliwość złożenia kasacji przez oskarżonego w razie skazania za przestępstwo na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jest zgodny z art. 32 ust. 1 i art. 42 ust. 2 Konstytucji RP”. Zarządzeniem z dnia 22 sierpnia 2024 r., Przewodnicząca IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego we Wrocławiu, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i art. 523 § 2 k.p.k., odmówiła przyjęcia kasacji złożonej przez obrońcę skazanego. Zażalenie na to zarządzenie wniósł obrońca S. B., „zarzucając naruszenie przepisów, które mogło mieć wpływ na jego treść, a to art. 523 § 2 k.p.k. poprzez jego niezasadne zastosowanie i odmowę przyjęcia kasacji złożonej przez obrońcę w sytuacji, gdy przepis ten w zakresie, w jakim wyklucza możliwość złożenia kasacji przez oskarżonego w razie skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jest zgodny z art. 32 ust. 1 i art. 42 ust. 2 Konstytucji RP” (tak w zażaleniu). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie obrońcy skazanego S. B. nie jest zasadne. Słusznie w zaskarżonym zarządzeniu wskazano, że skoro kasacji w sprawie nie wniósł podmiot kwalifikowany i nie jest ona oparta przez obrońcę na uchybieniach o charakterze bezwzględnych przyczyn odwoławczych, to kasacja wniesiona od prawomocnego wyroku wymierzającego karę inną niż kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, jest niedopuszczalna z mocy ustawy i zgodnie z art. 530 § 2 k.p.k. musiała nastąpić odmowa jej przyjęcia. Sąd Najwyższy w pełni również zgadza się z wywodem zawartym w zaskarżony zarządzeniu, że brak było jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia wniosku obrońcy o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem I KZ 47/24 3 prawnym o konstytucyjność przepisu art. 523 § 2 k.p.k., gdyż wątpliwości w tej sprawie leżą jedynie po stronie obrońcy, a nie sądów. Konieczne jest również zauważenie, że przepis art. 176 ust 1 Konstytucji RP wskazuje, że postępowanie sądowe jest co najmniej dwuinstancyjne i warunek w tej sprawie został spełniony, natomiast żaden przepis Konstytucji RP nie zapewnia skazanemu możliwości skorzystania z nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Kwestie te regulują jedynie przepisy rangi ustawowej. Okoliczność ta prawdopodobnie spowodowała, że obrońca niekonstytucyjność art. 523 § 2 k.p.k. odnosi do generalnej zasady równości wszystkich wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), chociaż jest to całkowicie niezasadne, szczególnie że nie zostało w ogóle uzasadnione. Wskazać w tym miejscu jedynie na niekonsekwencję obrońcy, który kilkukrotnie w kasacji jak i w zażaleniu wskazuje na konieczność badania konstytucyjności przepisu art. 523 § 2 k.p.k. z art. 32 ust. 1 Konstytucji natomiast w uzasadnieniu kasacji powołuje się na art. 31 ust. 1 Konstytucji RP, a więc zasadę wolności człowieka, która podlega ochronie prawnej. Całkowicie niezrozumiałe jest natomiast odwoływanie się przez obrońcę do art. 42 ust. 2 Konstytucji RP, a więc prawa każdego, wobec którego prowadzone jest postępowanie do posiadania obrońcy. Okoliczności te nie miały jednak jakiegokolwiek znaczenia w sprawie. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie. [J.J.] r.g.