II K 358/57

Uzasadnienie faktyczneOskarżone skazano z mocy art. 287 § 2 k.k., za to, że jako rejestratorki w ambulatorium przy kopalni "W" bez wiedzy i poleceń lekarzy systematycznie wystawiały zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy, przy pomocy których kilkudziesięciu górników usprawiedliwiło swoją nieobecność przy pracy, przy czym ma podstawie tak sfałszowanych fikcyjnych zaświadczeń górnicy ci pobrali z tytułu zasiłku chorobowego ponad 100.000 zł na szkodę Obwodowego Zarządu Ubezpieczeń Społecznych.Oskarżone założyły rewizję, zarzucając między innymi obrazę art. 287 § 2 k.k. przez skazanie ich z mocy tego przepisu zamiast z mocy art. 286 § 1 bądź § 3 k.k. mimo, że art. 287 k.k. odnosi się tylko do urzędnika, który poświadcza nieprawdę co do okoliczności z dziedziny spraw należących do służbowych kompetencji urzędnika, oskarżone zaś nie miały prawa wystawiać zaświadczeń lekarskich, a czyniąc to, przekraczały sferę swoich uprawnień, jednakże bez zamiaru przyczynienia się do osiągnięcia korzyści majątkowej przez inne osoby.Zarzut obrazy art. 287 § 2 k.k. jest słuszny. Istotnie, do obowiązków oskarżonych nie należało wystawianie zaświadczeń w przedmiocie zdrowia pacjentów i formalnie rzecz biorąc, nie oskarżone je wystawiały, lecz lekarz podpisany na zaświadczeniu.Słuszny jest pogląd rewizji, że oskarżone dopuściły się przypisanymi im czynami przestępstw przewidzianych w art. 286 k.k., jednakże nie w § 1 czy 3 tego przepisu, lecz w § 2, ponieważ co najmniej fakt korzyści osobistych w postaci uwolnienia się od obowiązku pracy w czasie określonym w zaświadczeniach uzyskanych przez odbiorców tych zaświadczeń, będąc oczywistym, bo nieuniknionym następstwem działań oskarżonych, nie mógł pozostawać poza sferą ich bezpośredniego zamiaru.