II K 440/57

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Adama S. oskarżonego z art. 242 § 3 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Opolu z dnia 18 kwietnia 1957 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 3 i 388 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał temu sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneAdam S. wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Opolu z dnia 18 kwietnia 1957 r. został skazany na podstawie art. 242 § 3 k.k. na 6 miesięcy aresztu z zawieszeniem warunkowym wykonania tej kary na okres lat trzech za to, że prowadząc samochód osobowy marki "Skoda" i zaniechając właściwej obserwacji i ostrożności przy prowadzeniu samochodu, wywrócił tenże samochód, przez co, działając nieumyślnie, naraził na bezpośrednie niebezpieczeństwo życia jadącego w tymże samochodzie Mirosława S.Od powyższego wyroku oskarżony założył rewizję.Rewizja oskarżonego, wnosząc o uchylenie wyroku i uniewinnienie lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzuca:1)obrazę art. 222 k.p.k. przez fragmentaryczne ujęcie wyjaśnień oskarżonego w protokole rozprawy oraz niedokładne spisanie zeznań świadków,2)błędną ocenę okoliczności faktycznych, polegającą na dokonaniu wbrew wyjaśnieniom oskarżonego i twierdzeniom świadka bezzasadnego ustalenia, że wypadek pozostawał w związku z zaniechaniem właściwej obserwacji i ostrożności przy sprawdzaniu samochodu, skoro twierdzenie oskarżonego, że wypadek nastąpił na skutek tego, że dziecko wybiegło na szosę, znalazło potwierdzenie w zeznaniach świadków S. M. i B., czego Sąd nie rozważył w sposób należyty, argumenty zaś przytoczone przez Sąd Wojewódzki nie są przekonujące, gdyż oskarżony z uwagi na swój stan nie miał możności ustalenia po wypadku tożsamości dziecka, przy czym wypadek wydarzył się w takiej odległości od zabudowań, że obecności dziecka na miejscu wypadku nie da się wykluczyć, zwłaszcza że i świadkowie wypadku, którzy mieli trudności w dokładnym obserwowaniu miejsca wypadku, możliwości tej nie wykluczyli,3)obrazę art. 57 § 2 k.k. przez bezpodstawne skazanie oskarżonego na karę pozbawienia wolności, skoro stan majątkowy oskarżonego nie może mieć decydującego znaczenia dla kwestii celowości wymierzenia grzywny.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny.Ad. 1) Według art. 222 k.p.k. zeznania i oświadczenia osoby przesłuchiwanej wciąga się do protokołu z możliwą dokładnością, przy czym zgodnie z przyjętą praktyką zamiast wpisywania pełnej treści wyjaśnień można powołać się na takie same wyjaśnienia zawarte w aktach sprawy, przez co protokół poprzedniego przesłuchania staje się załącznikiem rozprawy.Skoro protokół rozprawy w odniesieniu do wyjaśnień oskarżonego zawiera wzmiankę uzasadniającą uznanie protokołu wyjaśnień oskarżonego, złożonych w czasie śledztwa, w części dotyczącej przebiegu zajścia za załącznik protokołu rozprawy, to twierdzenie rewizji dotyczące wyjaśnień oskarżonego nie może być uznane za słuszne.Natomiast zarzut rewizji w pozostałej części należy pozostawić bez uwzględnienia jako ogólnikowy i bezzasadny.Ad. 2) Zarzut jest słuszny - Sąd Wojewódzki wbrew przepisowi art. 339 § 1 lit. a k.p.k. nie wskazał dowodów, na podstawie których przyjął, iż wypadek samochodowy nastąpił dlatego, iż oskarżony zaniechał właściwej obserwacji i ostrożności. Sąd Wojewódzki, odmawiając wiary wyjaśnieniom oskarżonego popartym zeznaniami świadka S., które również kwestionuje pod względem mocy dowodowej jako pochodzące od osoby zainteresowanej w wyniku sprawy oraz dlatego, że w kwestii wódki inaczej już w śledztwie zeznał niż oskarżony - nie rozważył należycie całokształtu materiału dowodowego sprawy, a w szczególności zeznań świadków M. i B., którzy zeznali, że oskarżony i S. bezpośrednio po wypadku twierdzili zgodnie, że przyczyną wypadku było to, że jakieś dziecko wybiegło na drogę.Skoro Sąd Wojewódzki przyjął, iż oskarżony był trzeźwy wtedy, gdy prowadził swój samochód osobowy, i skoro sąd nie ustalił powodów nieuwagi i niedbalstwa oskarżonego oraz na czym to ostatnie polegało podczas prowadzenia przezeń samochodu, to zachodziła potrzeba wezwania biegłego w celu ustalenia na tle materiału dowodowego sprawy, co mogło spowodować wywrócenie się samochodu, a w szczególności, czy taki wypadek, jaki miał miejsce w sprawie niniejszej, mógł być spowodowany nieuwagą i niedbalstwem ze strony oskarżonego.W tym stanie rzeczy zachodziła potrzeba uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, co powoduje, iż zarzut rewizji w przedmiocie kary stał się bezprzedmiotowym.