II K 539/53

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Karola O., osk. z art. 1 pkt 2 dekretu z dn. 31.VIII.1944 r. (Dz. U. z 1946 r. Nr 69, poz. 377), po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 25 czerwca 1953 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 3 oraz art. 388 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do rozpoznania temuż sądowi Wojewódzkiemu w Krakowie.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 25 czerwca 1953 r. oskarżony Karol O. został uznany za winnego tego, że ujął obywatela polskiego Antoniego K., podejrzanego o posiadanie broni i doprowadził go do posterunku policji w W., skąd Antoni K. został wywieziony do obozu i tam zginął, oraz że ujął i doprowadził na tenże posterunek policji obywatela polskiego Eugeniusza B., który również został wywieziony do obozu w Oświęcimiu i tam zginął. Oskarżony został skazany za każdy z tych czynów, na podstawie art. 1 pkt 2 dekretu z dnia 31.VIII.1944 r. na 5 lat i 6 miesięcy więzienia. Jako karę łączną wymierzono mu karę 6 lat więzienia.Rewizja oskarżonego zarzuca, między innymi, obrazę art. 327 k.p.k., która nastąpiła przez ogłoszenie wyroku po upływie pięciu dni od zamknięcia przewodu sądowego i wysłuchania głosów stron.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja w tej części, w której zarzuca obrazę art. 327 k.p.k., jest zasadna.Na rozprawie w dniu 20 czerwca 1953 r. Sąd Wojewódzki po wysłuchaniu głosów stron podał, że ogłoszenie wyroku nastąpi dnia 23 czerwca 1953 r. W dniu 23 czerwca 1953 r. Sąd w składzie przewodniczącego i jednego ławnika postanowił z powodu niestawiennictwa drugiego ławnika ogłosić wyrok w dniu 25 czerwca 1953 r., co też nastąpiło.Postanowienie z dnia 23 czerwca 1953 r. jest pozbawione skutków prawnych, gdyż z mocy art. 18 § 1 k.p.k., sąd wojewódzki orzeka w składzie jednego sędziego i dwóch ławników.Ogłoszenie wyroku w dniu 25 czerwca 1953 r., tj. po upływie pięciu dni od zakończenia rozprawy, stanowi istotną obrazę przepisów postępowania, gdyż przepis art. 327 k.p.k. głoszący, że w sprawie zawiłej sąd może odroczyć wydanie sentencji najwyżej na trzy dni i obowiązany jest niezwłocznie obwieścić w sali sądowej dzień i godzinę ogłoszenia sentencji, ma na celu zachowanie ciągłości, a tym samym bezpośredniości procesu. Naruszenie tego przepisu powoduje konieczność uchylenia wyroku, gdyż może ono w każdym przypadku mieć wpływ na treść wyroku.Z tych względów należało orzec jak w sentencji.