II KK 107/24

II KK 107/24 POSTANOWIENIE Dnia 8 maja 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 maja 2024 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy K. K. skazanego z art. 177 § 2 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 15 listopada 2023 r. sygn. akt II Ka 303/23, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 22 grudnia 2022 r, sygn. akt II K 487/21, p o s t a n a w i a: 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. [J.J.] UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 22 grudnia 2022 r. (sygn. akt II K 487/21) K. K. został uznany za winnego popełnienia czynu z punktu I aktu oskarżenia, kwalifikowanego z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk, i skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności. Ponadto, na podstawie art. 42 § 3 kk, został na niego nałożony dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. II KK 107/24 2 Dodatkowo, sąd zobowiązał go do zapłaty kwoty 15 000 złotych na rzecz B. P. tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, zgodnie z art. 46 § 1 kk. Oskarżony został również uznany za winnego popełnienia czynu z punktu II aktu oskarżenia, kwalifikowanego z art. 178a § 1 kk, i skazany na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 42 § 2 kk, nałożono na niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Ponadto, został zobowiązany do zapłaty kwoty 5 000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej, zgodnie z art. 43a § 2 kk. Orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności zostały połączone i wymierzono mu karę łączną 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności, na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk. Orzeczone wobec oskarżonego środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zostały połączone i nałożono na niego łączny dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, zgodnie z art. 90 § 2 kk. Na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego od dnia 16 czerwca 2021 r. godz. 21:20 do dnia 17 czerwca 2021 r. godz. 17:50, przyjmując, że 1 dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się 1 dniowi kary pozbawienia wolności, zgodnie z art. 63 § 1 kk. Wyrok ten został następnie utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 15 listopada 2023 r. (sygn. akt II Ka 303/23). Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanego, zarzucając wyrokowi: „1. Rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu kontroli odwoławczej w sposób sprzeczny z wymogami przywołanych przepisów poprzez świadome nierozważenie i nieodniesienie się do podniesionego w złożonej przez obrońcę skazanego K. K. apelacji zarzutu obrazy prawa materialnego, tj. art. 178 § 1 kk poprzez dokonanie jego błędnej wykładni i wadliwej subsumpcji stanu faktycznego sprawy, w sytuacji gdy właściwa ocena zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego i idąca za tym analiza prawnokarna zachowania skazanego prowadzi do jednoznacznego wniosku, że K. K. nie II KK 107/24 3 wyczerpał znamion strony podmiotowej i przedmiotowej wskazanego czynu zabronionego, w sytuacji gdy po krótkiej chwili od oddalenia się z miejsca zdarzenia zadzwonił on na numer alarmowy i poinformował o zaistnieniu zdarzenia, po czym udał się na miejsce i oddał się do dyspozycji znajdujących się na miejscu funkcjonariuszy Policji przez co nie można uznać, iż umyślnie zmierzał on do uniknięcia odpowiedzialności karnej za zachowanie, które wyczerpywało znamiona czynu z art. 177 § 2 kk, w sytuacji gdy zarzut taki został wskazany w pkt. I apelacji, a podniesione w nim oraz w uzasadnieniu apelacji okoliczności mogły doprowadzić Sąd do jego zmiany, co najmniej w zakresie wymiaru orzeczonej kary pozbawienia wolności; 2. Rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. polegające na przeprowadzeniu kontroli odwoławczej w sposób sprzeczny z wymogami przywołanych przepisów poprzez nierzetelne rozważenie i odniesienie się do podniesionych w złożonej przez obrońcę skazanego K. K. apelacji zarzutów obrazy przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k. w zakresie przeprowadzenia dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co tyczy się pominięcia szeregu okoliczności obszernie wskazanych w treści apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 22 grudnia 2022 r., sygn. akt II K 487/21, ze szczególnym uwzględnieniem wyjaśnień K. K. , zeznań świadków w osobach: B. P. , P. P. oraz J. P. , przeprowadzonych oględzin quada, którym poruszał się pokrzywdzony, jak również opinii biegłego M.K. oraz wydanej przez niego opinii uzupełniającej, uzasadniających przyjęcie, że skazany nie miał faktycznej możliwości uniknięcia zderzenia z pojazdem pokrzywdzonego.” Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach w całości. Prokurator oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wnieśli o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Zatem do uchylenia prawomocnego orzeczenia nie wystarczy II KK 107/24 4 jakiekolwiek naruszenie prawa. Owo naruszenie musi mieć charakter kwalifikowany i rażący. Jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, kwalifikacja ta może być spełniona jedynie wówczas, gdy zarzucone naruszenie zbliżone jest swoją wagą do bezwzględnych przyczyn odwoławczych (tak chociażby w postanowieniu z dnia 20 lutego 2018 r., V KK 393/17: „O rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko w odniesieniu do jego bardzo poważnego naruszenia, zbliżonego w swojej randze do bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Kasacja, zwłaszcza z uwagi na konieczność jej sporządzenia przez podmiot profesjonalny, nie może sprowadzać się jedynie do wykazania niezadowolenia z prawomocnego rozstrzygnięcia sądu, ale musi wskazać konkretnie wady orzeczenia, których charakter jest tak dalece widoczny, że pomimo prawomocności tegoż rozstrzygnięcia musi ono zostać wzruszone.”). Lektura kasacji, a zwłaszcza jej uzasadnienia, nie pozwala na odnalezienie w niej rzeczowych argumentów świadczących o rażących błędach Sądu II instancji, mających dodatkowo istotny wpływ na finalny kształt prawomocnego wyroku. Sąd odwoławczy w zakresie analizy wypełnienia przesłanek z art. 178 § 1 k.k. precyzyjnie zrekonstruował przebieg zdarzenia, wyraźnie wskazując, że oskarżony był świadomy wypadku i celowo oddalił się z miejsca zdarzenia, udając się do domu, mimo że spożywał alkohol po godz. 17:30, a ostatnie piwo wypił po 19:00. Zeznania świadka potwierdzają, że samochód oskarżonego szybko odjechał z miejsca wypadku. Już sama scena zdarzenia powinna była skłonić go do zatrzymania się i poczekania na służby ratunkowe, zwłaszcza że w wypadku brał udział quad, który jest mniejszy i lżejszy niż jego pojazd. Zamiast tego, oskarżony przejechał ponad 4 kilometry do swojego domu. Sąd podkreślił, że nie ma żadnych szczególnych ani nadzwyczajnych okoliczności, które usprawiedliwiałyby takie zachowanie i brak pozostania na miejscu zdarzenia. Obowiązkiem oskarżonego było pozostanie na miejscu, a fakt jego późniejszego powrotu nie zmienia kwalifikacji czynu. Skarżący w kasacji nie przedstawił argumentów świadczących o rażąco błędnej ocenie, czy to prawa materialnego, czy to realiów faktycznych sprawy przez sąd odwoławczy. Zarzut nr 2 nie został w ogóle uzasadniony przez skarżącego. W kasacji znajduje się de facto jedynie powtórzenie zarzutu apelacyjnego bez odniesienia do II KK 107/24 5 realiów postępowania odwoławczego, wobec czego Sąd Najwyższy nie mógł dokonać merytorycznej oceny kasacji w tym zakresie. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji. [J.J.] [ms]