II KK 117/16

WyrokIzba Karna2016-05-17

Skład orzekający: Roman Sądej, Michał Laskowski, Andrzej Stępka

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy niezawiadomienie skazanego o terminie posiedzenia w przedmiocie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności stanowi rażące naruszenie prawa procesowego, które może skutkować uchyleniem postanowienia i umorzeniem postępowania?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że niezawiadomienie skazanego o terminie posiedzenia w przedmiocie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności stanowi rażące naruszenie prawa procesowego, ponieważ pozbawia skazanego prawa do obrony. Uchybienie to nie mogło pozostać bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, nawet jeśli istniała obligatoryjna podstawa do zarządzenia wykonania kary. Prawo do obrony jest fundamentalną gwarancją procesową, która musi być realizowana niezależnie od przewidywanego wyniku postępowania.
Stan faktyczny
Sąd Rejonowy zarządził wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem z dnia 16 maja 2011 r., uzasadniając to popełnieniem przez skazanego w okresie próby przestępstwa z art. 244 k.k. Skazany nie został zawiadomiony o terminie posiedzenia, na którym zapadło to postanowienie. Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł kasację, zarzucając naruszenie prawa procesowego i prawa do obrony. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie, wskazując na upływ okresu próby.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego i umorzył postępowanie w przedmiocie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II KK 117/16 POSTANOWIENIE Dnia 17 maja 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej (przewodniczący) SSN Michał Laskowski (sprawozdawca) SSN Andrzej Stępka Protokolant Marta Brylińska w sprawie K. S. skazanego z art. 244 k.k. w przedmiocie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 17 maja 2016 r., kasacji Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść skazanego od postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. II Ko […], uchyla zaskarżone postanowienie i umarza postępowanie. UZASADNIENIE Postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. II Ko […], zarządzono wykonanie kary łącznej 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 16 maja 2011 r., sygn. akt II K […], za czyny z art. 244 k.k. Decyzję uzasadniono rażącym naruszeniem przez skazanego porządku prawnego w okresie próby, bowiem popełnił on w tym czasie przestępstwo z art. 244 k.k., za co w dniu 26 kwietnia 2012 r. został prawomocnie skazany przez Sąd Rejonowy w P., sygn. akt II K […], na karę pozbawienia wolności. Postanowienie stało się prawomocne 2 sierpnia 2012 r. 2 Od tego postanowienia Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł kasację na korzyść skazanego zarzucając rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie prawa procesowego, tj. art. 22 § 1 k.k.w. (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania), poprzez brak powiadomienia skazanego o terminie posiedzenia w przedmiocie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności, co w konsekwencji stanowiło naruszenie jego prawa do obrony w postępowaniu wykonawczym. W konkluzji Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Rejonowego w P. i umorzenie postępowania wykonawczego w przedmiocie zarządzenia wykonania kary warunkowo zawieszonej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skazany nie został zawiadomiony o terminie posiedzenia, na którym zapadło zaskarżone postanowienie o zarządzeniu wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności. Tymczasem, jak trafnie wskazał Rzecznik Praw Obywatelskich, stosownie do art. 22 § 1 k.k.w. niezbędne było zawiadomienie skazanego o terminie i celu posiedzenia, co jest warunkiem realizacji w stadium wykonawczym postępowania podstawowych zasad procesu karnego, to jest zasady bezpośredniości, zasady kontradyktoryjności oraz zasad ustności i prawa do obrony. Niezawiadomienie skazanego o terminie posiedzenia pozbawia go prawa do osobistej obrony, a także prawa do ewentualnego ustanowienia obrońcy w celu realizowania jego prawa do obrony (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 25.10.2007 r., III KK 272/07, i z dnia 18.06.2009 r., IV KK 165/09). Przeprowadzenie posiedzenia i rozstrzygnięcie w przedmiocie zarządzenia wykonania kary mimo braku prawidłowego zawiadomienia o tym skazanego jest w ocenie Sądu Najwyższego rażącym naruszeniem prawa procesowego w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k. Co więcej, uchybienie to nie mogło pozostać bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, mimo że w sprawie zaistniała obligatoryjna podstawa zarządzenia wykonania kary. Prawo skazanego do obrony musi być traktowane jako realna gwarancja umożliwiająca mu udział w postępowaniu i obronę, gwarancja, która przysługuje – co oczywiste – niezależnie 3 od tego, czy w ocenie organu procesowego udział taki może finalnie doprowadzić do rozstrzygnięcia korzystnego dla skazanego. Z tego powodu zarzut Rzecznika Praw Obywatelskich ocenić należy jako zasadny i prowadzący do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie konieczne stało się umorzenie postępowania w przedmiocie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności. Wobec faktu, że okres próby, na jaki zawieszono wykonanie kary, upłynął 24 maja 2013 r., obecnie, stosownie do treści art. 76 § 1 k.k., niedopuszczalne jest już zarządzenie jej wykonania. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 244 KKart. 535 § 5 KPKart. 22 § 1 KKart. 523 § 1 KPKart. 76 § 1 KK§ 5§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 24.07.2026. · PDF źródłowy