II KK 136/17

Sygn. akt II KK 136/17 POSTANOWIENIE Dnia 11 maja 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie K. M. R. , skazanego za przestępstwo z art. 4 § 1 k.k. zw. z z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 11 maja 2017 r., wniosku obrońcy skazanego, o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Apelacyjnego w (…), z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W., z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt V K(…), na podstawie art. 532 § 1 i 3 k.p.k. postanowił: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE W złożonej kasacji obrońca skazanego K. M. R. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt II AKa (…). W uzasadnieniu wniosku obrońca skazanego wskazał na wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonego kasacją orzeczenia Sądu Apelacyjnego w (…). W takiej sytuacji – jak argumentował obrońca – rozpoczęcie wykonywania kary przez skazanego pociągnęłoby dla niego nieodwracalne, negatywne skutki. 2 Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Wniosek obrońcy skazanego K. M. R. nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać już na wstępie należy, że możliwość skorzystania przez skazanego z instytucji unormowanej w art. 532 § 1 k.p.k. łączyć należy z okolicznościami związanymi z nietrafnością merytoryczną zaskarżonego, prawomocnego orzeczenia. Przy decydowaniu o wstrzymaniu wykonania orzeczenia istotna jest ranga zarzutów kasacyjnych i wysoki stopień ich uprawdopodobnienia. Sąd wypowiadający się w kwestii zastosowania instytucji określonej w art. 532 § 1 k.p.k. musi powziąć przekonanie, że uwzględnienie kasacji i wywiedzionych w niej zarzutów jest realne. Dodatkowo zastosowanie tej instytucji winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary, przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej, spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki i tym samym łączyłoby się z wyraźnym, nieuzasadnionym pokrzywdzeniem skazanego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 września 1998 r., II KKN 178/98, Prok. i Pr.-wkł. 1999/3/20; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 września 1998 r., II KKN 262/98, Prok. i Pr.-wkł. 1999/3/19). Tymczasem obrońca skazanego, poza zgłoszeniem przedmiotowego wniosku w kasacji, owych wyjątkowych okoliczności nie ujawnił. Sama bowiem subiektywna ocena obrońcy, co do oczywistej zasadności podniesionych w kasacji zarzutów, a w konsekwencji nietrafności zapadłego w stosunku do K. M. R. orzeczenia, nie może być podstawą wstrzymania jego wykonania. Na gruncie art. 532 § 1 k.p.k., a więc w ramach kontroli wstępnej, podniesione naruszenia muszą być na tyle doniosłe i jednoznaczne, że już prima facie przekonują o dużym prawdopodobieństwie uwzględnienia kasacji (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2017 r., II KK 53/17, LEX nr 2242367). W niniejszej sprawie taki stan nie wystąpił. Obrońca skazanego sformułował zarzuty dotyczące nierzetelnej kontroli instancyjnej oraz dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. O ile ostateczna ocena zasadności wskazanych zarzutów kasacji dokonana zostanie po rozpoznaniu 3 sprawy na rozprawie, to na obecnym etapie brak było wystarczających podstaw do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. l.n