II KK 158/16

Sygn. akt II KK 158/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 czerwca 2016 r., sprawy M. K., skazanej za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej, od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie, z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt VI Ka 1122/15, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie, z dnia 25 maja 2015 r., sygn. akt IV K 928/13, p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną; 2. zwolnić skazaną od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia 25 maja 2015 r., sygn. akt IV K 928/13, M. K. została uznana za winną popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za które wymierzono jej karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie wyrokiem z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt VI Ka 1122/15, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę 2 oskarżonej M. K., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie. Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanej M. K., podnosząc zarzuty rażącego naruszenia prawa mogące mieć wpływ na treść orzeczenia tj.: - art. 452 § 2 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 169 § 2 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k.; - art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu Warszawa-Praga w Warszawie. Prokurator Prokuratury Okręgowej Warszawa-Praga w Warszawie w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Kasacja obrońcy skazanej M. K. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że kasacja, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia służy eliminacji prawomocnych orzeczeń sądowych, które ze względu na doniosłość wadliwości, jaką są obarczone, nie mogą ostać się i funkcjonować w obrocie prawnym. Podnoszone w kasacji zarzuty powinny wskazywać na uchybienia określone w art. 439 k.p.k. lub inne, lecz na tyle istotne i rażące naruszenia prawa, do jakich doszło w postępowaniu odwoławczym, że w konsekwencji mogły one mieć istotny wpływ na treść wyroku Sądu II instancji. Niedopuszczalne jest natomiast podnoszenie w nadzwyczajnym środku zaskarżenia wprost zarzutów pod adresem orzeczenia Sądu I instancji. Wywiedziona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna w zdecydowanej części zmierzała do kolejnego zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji i zaakceptowanej w pełni przez Sąd odwoławczy oceny materiału dowodowego oraz poczynionych ustaleń faktycznych. Podniesione w kasacji zarzuty właściwie odpowiadają zaś zarzutom postawionym wcześniej w apelacji od wyroku Sądu I instancji. 3 Odnosząc się do poszczególnych zarzutów kasacji wskazać należy, że o ile w pkt 1 kasacji skarżący kontestuje decyzję Sądu odwoławczego o oddaleniu wniosków dowodowych złożonych w apelacji to już uzasadnienie tego zarzutu wskazuje, iż celem obrońcy było podjęcie ponownej próby zakwestionowania zeznań pokrzywdzonych. W tym kontekście przypomnieć należy, że w apelacji obrońca złożył trzy wnioski dowodowe, przy czym Sąd Okręgowy rozpoznał te wnioski na rozprawie apelacyjnej w dniu 9 grudnia 2015 r. (k. 429). O ile uzasadnienie postanowienia w przedmiocie oddalenia wniosków dowodowych było dość ogólne (dotyczy to zwłaszcza wniosku o uzyskanie informacji z Ośrodka Wypoczynkowego „Z.” oraz z ZUS-u) to jednak w pisemnych motywach wyroku Sąd odwoławczy doprecyzował powody oddalenia złożonych wniosków. W szczególności, opierając się na zeznaniach pokrzywdzonych Sąd odwoławczy słusznie doszedł do wniosku, że przeprowadzenie dowodu z informacji o terminie i kosztach pobytu pokrzywdzonych nad morzem w Ośrodku Wypoczynkowym „Z.” nie pozwoli na wykazanie, że pokrzywdzeni fałszywie pomówili oskarżoną o kradzież pieniędzy. W wystarczający sposób uzasadniono także kwestię zgłoszenia kradzieży przez pokrzywdzonych dopiero po powrocie do W., wskazując że M. W. i P. W. oczekiwali dobrowolnego zwrotu pieniędzy przez M. K.. Odnosząc się natomiast do wciąż kwestionowanego oddalenia wniosku o zwrócenie się do rejestracji NZOZ E. M. o informację dotyczącą godzin pracy rejestracji przychodni wskazać należy, że kwestia ta również została dostatecznie wyjaśniona w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie. Z zeznań świadka E. M. wynika przecież, że w dniu 12 lipca 2013 r. pracowała w godz. 8:00-18:00 i przyjęła wówczas 48 osób, a godzina przyjęcia M. K. nie jest możliwa do ustalenia z uwagi na nieprowadzenie ewidencji czasu przyjęcia pacjentów (k. 330). Konsekwencją powyższego miało być – jak wskazuje obrońca – naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. Dla odparcia tego zarzutu wystarczające uznać należy zatem wskazanie, że nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k., podnosząc wątpliwości strony, co do treści ustaleń faktycznych. Dla oceny, czy nie został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są bowiem miarodajne tego rodzaju wątpliwości, zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd 4 rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2015 r., III KK 333/14, LEX nr 1713025). Jeżeli chodzi natomiast o zarzut z pkt 2 kasacji to stanowi on w zasadzie wierne powielenie zarzutu apelacyjnego, który został właściwie rozpoznany i omówiony przez Sąd Okręgowy. Ocena wiarygodności zeznań pokrzywdzonych, ale i wyjaśnień M. K. została poczyniona w korelacji z innymi dowodami, w tym z dokumentacją bankową, jak i analizą logowań telefonu komórkowego użytkowanego przez M. K.. Wbrew twierdzeniu obrońcy Sąd odwoławczy odniósł się także do możliwości logistycznych dojazdu oskarżonej do J. w celu odbycia wizyty lekarskiej w dniu 12 lipca 2013 roku, wskazując w uzasadnieniu, że M. K. dysponowała czterema godzinami, a dogodny dojazd zapewniały jej pociągi odjeżdżające z dworca w W. Powyższe uwagi dotyczące bezzasadności tego zarzutu uzupełnić należy jedynie o stwierdzenie, że przepis art. 4 k.p.k. określa ogólną dyrektywę postępowania i dopiero wskazanie tych przepisów ustawy procesowej, które miał sąd naruszyć, wbrew zasadzie obiektywizmu, o której ten przepis stanowi, czyniłoby taki zarzut (chociażby) formalnie poprawnym (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2011 r., III KK 335/10, LEX nr 736755). W kasacji obrońca powiązał zaś zarzut naruszenia art. 4 k.p.k. z art. 7 k.p.k., w sytuacji, gdy Sąd odwoławczy nie przeprowadzał żadnych w tej sprawie dowodów, a kontrolował jedynie prawidłowość ich oceny przez Sąd meriti. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uznał zarzuty skarżącego za bezzasadne w stopniu oczywistym i w konsekwencji orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia, przy czym zwolnił skazaną od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążył Skarb Państwa.