II KK 176/20

Sygn. akt II KK 176/20 POSTANOWIENIE Dnia 22 lipca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2020r. sprawy P. L. skazanego z art. 280 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 25 listopada 2019r., sygn. akt V Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 4 lipca 2019r., sygn. akt II K (…) p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z obrazą przepisów prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie kasacja skierowana jest przeciwko ustaleniom faktycznym dokonanym przez Sąd I instancji oraz wymiarowi kary. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., 2 który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych i kwestionowania współmierności kary. Kasacja, co prawda czysto formalnie odnosi się do wadliwego przeprowadzenia kontroli instancyjnej – obrońca skazanego postawił zarzutu obrazy art. 433§2 k.p.k., w zw. z art. 457§3 k.p.k., lecz jest to działanie czysto instrumentalne mające na celu wskazanie dopuszczalnych podstaw kasacyjnych. Istotą zaś sprawy było wywołanie kolejnej kontroli instancyjnej. Taka próba uczynienia z Sądu Najwyższego sądu III instancji jest z oczywistych względów niedopuszczalna i nie znajduje żadnego usprawiedliwienia w obowiązujących przepisach procesowych. W niniejszej sprawie podkreślić trzeba wysoką jakość uzasadnień Sądów obu instancji. Szczególnie uzasadnienie wyroku Sądu I instancji jest bardzo obszerne i drobiazgowo odnosi się do wszystkich istotnych aspektów sprawy. Uzasadnienie Sądu Okręgowego natomiast nie ogranicza się tylko do akceptacji stanowiska Sądu Rejonowego, ale rzetelnie odpowiada na zarzuty apelacji i omawia je na tyle, na ile jest to konieczne. Obrona natomiast ogranicza się do kwestionowania prawidłowości zapamiętania szczegółów zdarzenia przez pokrzywdzonego z uwagi na jego gwałtowny przebieg i stan nietrzeźwości M. G. oraz nie przeanalizowania zarzutów dotyczących współmierności wymierzonej kary. W niniejszej sprawie nie może jednak być wątpliwości co do rozpoznania sprawców skoro pokrzywdzony mógł się im przyjrzeć jeszcze przed pobiciem, a skazanego P. L. znał wcześniej z widzenia. Brutalność zdarzenia najlepiej zaś obrazują obrażenia których doznał pokrzywdzony. Nie można też mówić o tym, że Sądy obu instancji nie przedstawiły rozważań co do wymiaru kary, wprost przeciwnie, w uzasadnieniach wyroków uczyniono to wręcz drobiazgowo. Z pewnością o wysokim nasileniu złej woli w działaniu skazanego najlepiej świadczy jego powrót na miejsce zdarzenia i dokonanie wobec pokrzywdzonego kolejnego przestępstwa. Powyższego nie są w stanie zrównoważyć okoliczności łagodzące, które eksponuje obrona, a które bezsprzecznie wystąpiły w sprawie. W tej sytuacji kasację należy ocenić jako oczywiście bezzasadną. 3 Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.