II KK 211/20

Sygn. akt II KK 211/20 POSTANOWIENIE Dnia 6 sierpnia 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 6 sierpnia 2020 r., sprawy S. W. skazanego z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. i innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt II AKa (…) zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 11 lutego 2019 r., sygn. akt XVIII K (…) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego. UZASADNIENIE Od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt II AKa (…), kasację złożył obrońca skazanego S. W.. W sformułowanych w niej, rozbudowanych czterech zarzutach, powołując jako naruszony przepis art. 433 § 2 k.p.k., w różnych konfiguracjach procesowych, zarzuca Sądowi Apelacyjnemu w (…) dokonanie wadliwej kontroli odwoławczej skazującego S. W. wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 11 lutego 2019 r., sygn. akt XVIII K (…). W pisemnej odpowiedzi na tę kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej w S. wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej (pismo Prokuratora Prokuratury Okręgowej w S. z dnia 23 kwietnia 2020 r.). 2 Sąd Najwyższy zważył co następuje. Rację ma Prokurator Prokuratury Okręgowej w S., gdy wskazuje, iż kasacja obrońcy skazanego S. W. jest oczywiście bezzasadna. Poza sporem jest, że z treści przepisu art. 433 § 2 k.p.k., wynika obowiązek sądu odwoławczego, który można określić jako wymóg rzetelnego rozpoznania złożonego środka odwoławczego. Obraza tego przepisu przez sąd odwoławczy ma miejsce, gdy ten sąd nie rozpoznał wszystkich zarzutów i wniosków wskazanych w rozpatrywanym środku odwoławczym, lub gdy rozważył je nierzetelnie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, iż w przypadku zarzutu kasacyjnego sprowadzającego się do naruszenia przez sąd odwoławczy przepisu art. 433 § 2 k.p.k. należy nie tylko wykazać, że sąd odwoławczy zarzutu apelacyjnego określonego rodzaju nie rozważył należycie, ale również autor kasacji musi wykazać, iż to uchybienie, zaistniałe przy dokonywaniu kontroli odwoławczej, w realiach tej konkretnej sprawy, mogło mieć istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia sądu odwoławczego. Należy zatem w kasacji wykazać, że przy dokonywaniu kontroli odwoławczej uchybienie (naruszenie art. 433 § 2 k.p.k.) zaistniało w rzeczywistości, opisanie na czym ono polega i w jaki sposób skutkuje tak rażącym naruszeniem przepisów, że można je przyrównać w skutkach do przewidzianych w prawie procesowym bezwzględnych podstaw uchylenia orzeczenia (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt III KK 490/16, Legalis).Trafnie w doktrynie podkreśla się, że ponieważ nie chodzi o jakąkolwiek możliwość wpływu naruszenia prawa przez sąd odwoławczy na treść orzeczenia tego sądu, lecz o „istotny ” wpływ na ową treść, to chodzi tu jedynie o takie naruszenie, przy braku którego zaskarżone orzeczenie mogłoby być inne (por. T. Grzegorczyk, Kasacja jako nadzwyczajny środek zaskarżenia w sprawach karnych i jej skuteczność w praktyce, Państwo i Prawo 2015, Nr 6, s. 25 – 26). W realiach niniejszej sprawy, nie można podzielić stanowiska obrońcy skazanego, odnośnie tego, iż Sąd Apelacyjny w (…), rozpoznając apelację obrońcy S. W. od wyroku Sąu Okręgowego w Ł. z dnia 11 lutego 2019 r., sygn. akt XVIII K (…), w której sformułowano łącznie czternaście zarzutów (11 zarzutów obrazy przepisów prawa procesowego, 2 zarzuty obrazy przepisów prawa materialnego oraz zarzut rażącej surowości kary ), dokonał nierzetelnej kontroli tego wyroku. 3 Niewątpliwie zadania nie ułatwiała obszerność apelacji (liczyła 55 stron, plus 29 skserowanych stron wydawnictwa „M..”). Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Sądu Apelacyjnego w (…), obrońca skazanego w liczącej 35 stron kasacji, w istocie, zmierza do spowodowania kolejnej kontroli wyroku skazującego Sądu Okręgowego w Ł. podnosząc, z uwagi na wymogi postępowania kasacyjnego, formalnie zarzuty pod adresem wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt II AKa (…). Tymczasem Sąd Apelacyjny w (…), jak o tym świadczy pisemne uzasadnienie jego wyroku (por. s. 13 – 21 ), nie pozostawił poza obszarem rozpoznania zarzutów apelacji obrońcy Sebastiana Wojtczaka. Wprawdzie pisemne uzasadnienie wyroku tego Sądu, w odróżnieniu od apelacji obrońcy, jest skomprymowane, ale nie dowodzi to, w realiach tej sprawy, że mamy do czynienia z rażącą obrazą przepisu art. 433 § 2 k.p.k. (opisaną w 4 zarzutach kasacyjnych), i do tego mogącą mieć istotny wpływ na treść wyżej wymienionego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…). Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy, z mocy art. 535 § 3 k.p.k., rozstrzygnął jak w postanowieniu.