II KK 23/18

Sygn. akt II KK 23/18 POSTANOWIENIE Dnia 15 lutego 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie: M. K. skazanego z art. 280 § 2 k.k. i in.; S. Z. skazanego z art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 282 k.k. i in.; M. K. skazanego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k.; M. S. skazanego z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 lutego 2018 r. wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosków. UZASADNIENIE Wnioski obrońców skazanych […] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacjami prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 19 kwietnia 2017 r., nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd Najwyższy konsekwentnie stoi na stanowisku – z treści kasacji wynika, że dostrzeganym przez obrońcę S. Z. i M. K. – że wstrzymanie na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. wykonania zaskarżonego kasacją wyroku może nastąpić tylko wyjątkowo. Kontrola kasacyjna dotyczy bowiem prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, a więc wyroku objętego domniemaniem trafności zawartych w nim rozstrzygnięć, zaś zastosowanie wspomnianej instytucji jest odstępstwem od reguły bezzwłocznej wykonalności prawomocnego wyroku (art. 9 § 1 i 2 k.k.w.). Dla takiego postąpienia jest konieczne stwierdzenie zaistnienia szczególnych 2 względów, w szczególności, że podniesione w kasacji zarzuty są prima facie zasadne i wobec tego zachodzi wysokie prawdopodobieństwo wydania orzeczenia kasatoryjnego. Należy też mieć na uwadze, czy wykonywanie orzeczenia nie narazi skazanego na poważne i w zasadzie niepowetowane dolegliwości, co w pierwszej kolejności odnosi się do odbywania kary pozbawienia wolności i może zaistnieć zwłaszcza w wypadku, gdy realnie rysuje się perspektywa uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia wobec niego postępowania. Oceniając przedmiotowe wnioski przez pryzmat tych reguł należało uznać, oczywiście nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego, że na obecnym, wstępnym etapie postępowania kasacyjnego, uwzględnienie kasacji nie jawi się jako prawdopodobne w stopniu bardzo wysokim. Nie bez znaczenia dla takiej oceny skarg jest stanowisko prokuratora, który w pisemnej odpowiedzi na kasacje postuluje ich uznanie za oczywiście bezzasadnych, w rzeczowy sposób motywując to stanowisko. Nie pominął przy tym zawartego w kasacji wniesionego przez obrońcę M. K. zarzutu wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. Treść innych podniesionych w kasacjach zarzutów każe uznać, że skarżący zasadniczej nieprawidłowości w orzekaniu Sądu ad quem upatrują w „niepełnej” kontroli odwoławczej wyroku Sądu I instancji w aspekcie prawidłowości oceny zeznań kluczowego świadka (obrońca M. S.), nierozważeniu jednego z zarzutów apelacji, jednak nierzutującego na ustalenia co do winy skazanego (obrońca M. K.), braku „należytej” i „prawidłowej” kontroli apelacyjnej wyroku Sądu I instancji oraz „rzetelnego” odniesienia się do każdego z zarzutów podniesionych w apelacji (obrońca S. Z. i M. K., który w przypadku drugiego z wymienionych kwestionował też prowadzenie rozprawy apelacyjnej pod nieobecność skazanego, co jednak nie odbyło się bez rozważenia tej kwestii przez Sąd). Widać więc, że chodzi o zarzuty mające w większości charakter ocenny, o zasadności których trudno jest się wypowiedzieć bez szczegółowej analizy materiałów sprawy, a w każdym razie już obecnie prognozować, że rodzą wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonego wyroku. Wobec tego, że obrońca M. K. wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku „w pierwszej kolejności” uzasadniła sytuacją osobistą tego skazanego, akcentując, że 3 prowadzi on dobrze prosperującą działalność gospodarczej, której zaniechanie w przypadku rozpoczęcia odbywania kary pozbawienia wolności narazi go na poważne konsekwencje finansowe, jak też pozbawi środków do życia członków rodziny należy wyjaśnić, że tego rodzaju okoliczności nie mogą prowadzić do wstrzymania wykonania orzeczenia, natomiast w razie złożenia odpowiedniego wniosku mogą rzutować na wydawane w postępowaniu wykonawczym decyzje o odroczeniu wykonania kary. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. kc