II KK 326/26

II KK 326/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 października 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński (przewodniczący) SSN Marek Pietruszyński SSN Waldemar Płóciennik (sprawozdawca) sprawy M.C. skazanego z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 października 2026 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 5 listopada 2025 r., II K 1809/25, 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Radomiu do ponownego rozpoznania, 2. wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa. Marek Pietruszyński Paweł Wiliński Waldemar Płóciennik UZASADNIENIE II KK 326/26 2 M.C. został oskarżony o to, że: „1. w R. w okresie od 20 maja 2019 r. do 20 listopada 2020 r. faktycznie zajmując się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi sp. z o. o. Z. z siedzibą w R. i będąc odpowiedzialnym za dokonywanie terminowych wpłat podatków, działając w imieniu płatnika nie dopełnił jako płatnik obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez nieprzekazanie kwot pobranych od wypłaconych wynagrodzeń zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu w którym pobrano zaliczki na rachunek urzędu skarbowego za miesiące: kwiecień 2019 r., maj 2019 r., czerwiec 2019 r., lipiec 2019 r., sierpień 2019 r., luty 2020 r., marzec 2020 r., kwiecień 2024 r. (powinno być 2020 r.), maj 2020 r., czerwiec 2020 r., lipiec 2020 r., sierpień 2020 r., wrzesień 2020 r., październik 2020 r., czym naruszył przepisy art. 31 oraz 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 z późn. zm.) powodując narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej w kwocie 226.767,35 zł, tj. o popełnienie przestępstwa skarbowego z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s.; 2. w R. w okresie od 20 stycznia 2023 r. do 20 kwietnia 2023 r. faktycznie zajmując się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi sp. z o. o. Z. z siedzibą w R. i będąc odpowiedzialnym za dokonywanie terminowych wpłat podatków, działając w imieniu płatnika nie dopełnił jako płatnik obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez nieprzekazanie kwot pobranych od wypłaconych wynagrodzeń zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu w którym pobrano zaliczki na rachunek urzędu skarbowego za miesiące: grudzień 2022 r., styczeń 2023 r., luty 2023 r., marzec 2023 r., czym naruszył przepisy art. 31 oraz 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 z późn. zm.) powodując narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej w kwocie 24.462,40 zł, tj. o popełnienie przestępstwa skarbowego z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s.; 3. w R. w okresie od 20 grudnia 2023 r. do 20 stycznia 2024 r. faktycznie zajmując się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi sp. z o. o. Z. z II KK 326/26 3 siedzibą w R. i będąc odpowiedzialnym za dokonywanie terminowych wpłat podatków, działając w imieniu płatnika nie dopełnił jako płatnik obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez nieprzekazanie kwot pobranych od wypłaconych wynagrodzeń zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu w którym pobrano zaliczki na rachunek urzędu skarbowego za miesiące: listopad 2023 r. i grudzień 2023 r. czym naruszył przepisy art. 31 oraz 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 z późn. zm.) powodując narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej w kwocie 506,00 zł, tj. o popełnienie wykroczenia skarbowego z art. 77 § 3 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s.”, Wyrokiem nakazowym z dnia 5 listopada 2025 r., sygn. akt II K 1809/25, Sąd Rejonowy w Radomiu: I. uznał M.C. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie 1 czynu i za to na podstawie art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1, 2 i 3 k.k.s., wymierzył mu karę 70 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na 160 zł; II. uznał M.C. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie 2 i za to na podstawie art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1, 2 i 3 k.k.s., wymierzył mu karę 20 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na 160 zł; III. uznał M.C. za winnego popełnienia czynu z pkt 3 i za to na podstawie art. 77 § 3 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 77 § 3 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. w zw. z art. 48 § 1 i 3 k.k.s., wymierzył mu karę grzywny w kwocie 1.000 zł; IV. na podstawie art. 39 § 1 k.k.s. połączył kary orzeczone w punktach I i II wyroku i orzekł wobec oskarżonego karę łączną 80 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na 160 zł; V. zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Wobec braku skutecznego sprzeciwu stron wyrok nakazowy uprawomocnił się w dniu 12 grudnia 2025 r. II KK 326/26 4 Kasację na korzyść skazanego wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżając wyrok w całości, na zasadzie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., rozstrzygnięciu temu zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 500 § 1 i 3 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., polegające na wydaniu wobec M.C. wyroku w postępowaniu nakazowym, mimo iż okoliczności popełnienia opisanych w akcie oskarżenia czynów z art. 77 § 1 k.k.s. i inne oraz wina oskarżonego, w świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, budziły wątpliwości w odniesieniu do przyjęcia, że wymieniony stanowił podmiot zarzucanych mu indywidualnych czynów zabronionych, polegających m.in. na tym, że będąc osobą faktycznie zajmującą się sprawami finansowymi Z. sp. z o. o., w okresach: od 20 maja 2019 r. do 20 listopada 2020 r. (czyn 1), od 20 stycznia 2023 r. do 20 kwietnia 2023 r. (czyn 2) oraz od 20 grudnia 2023 r. do 20 stycznia 2024 r. (czyn 3), będąc odpowiedzialnym za dokonywanie terminowych wpłat podatków, działając w imieniu płatnika nie dopełnił jako płatnik obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez nieprzekazanie kwot pobranych od wypłaconych wynagrodzeń zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu w którym pobrano zaliczki na rachunek urzędu skarbowego, gdyż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że przed okresami objętymi czynami zabronionymi opisanymi w punktach 2 i 3 aktu oskarżenia M.C. złożył rezygnację z funkcji Prezesa Zarządu Z. sp. z o. o., co zostało potwierdzone w sporządzonym w dniu 11 stycznia 2023 r. protokole Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników, zaś w okresie objętym czynem zarzucanym M.C. w punkcie 1 aktu oskarżenia, tj. w latach 2019 - 2020 miały się toczyć postępowania restrukturyzacyjne, w ramach których dla spółki wyznaczano zarządców, a tym samym oskarżony nie miał przymiotu zobowiązanego i uprawnionego do podejmowania czynności w sprawach finansowych spółki. W konkluzji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Radomiu do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co umożliwiło jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. II KK 326/26 5 Zgodnie z treścią przepisu art. 500 § 1 i § 3 k.p.k. w sprawach, w których przeprowadzono dochodzenie, uznając na podstawie zebranego w postępowaniu przygotowawczym materiału, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, sąd może w wypadkach pozwalających na orzeczenie kary ograniczenia wolności lub grzywny wydać wyrok nakazowy, jeżeli na podstawie zebranych dowodów okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości. Możliwość wydania więc wyroku nakazowego wchodzi w grę jedynie w wypadku, gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwała na stwierdzenie, że okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości. Tym samym oczywiste jest, że wątpliwości nie może budzić zarówno sprawstwo, jak i wina oskarżonego. W przeciwnym razie konieczne jest rozpoznanie sprawy na rozprawie głównej w trybie zwyczajnym. Postępowanie nakazowe jest bowiem zastrzeżone do najbardziej oczywistych spraw, w których zebrany materiał dowodowy jest tak jednoznaczny, że nie nasuwa żadnych zastrzeżeń co do sprawstwa i winy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2025 r., II KK 384/25 czy z dnia15 czerwca 2016 r., II KK 160/16; z dnia 27 kwietnia 2021 r., V KK 374/20; z dnia 9 stycznia 2025 r., III KK 245/24). Tymczasem, jak trafnie podnosi Prokurator Generalny we wniesionej kasacji, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że powyższe warunki do procedowania w trybie nakazowym nie zostały spełnione. Istniały bowiem wątpliwości co do możliwości przyjęcia, że oskarżony M.C. swoim zachowaniem dopuścił się zarzucanych mu czynów. Po pierwsze, przesłuchany w charakterze podejrzanego oświadczył, że nie przyznaje się do ich popełnienia (k – 82 - 83), wyjaśniając, że „w okresie 2019 - 2020 roku w spółce był zarządca W.K. Wyznaczony był przez Sąd Okręgowy w Radomiu, Wydział Gospodarczy. W 2019 roku nie wyszło przyśpieszone postępowanie układowe, spółka nadal się zadłużała, nie było finansów. W 2020 roku zgłosiłem o postępowanie sanacyjne, powołany był zarządca spółki K.G. W dniu 11 stycznia 2023 roku złożyłem wniosek na Walnym Zgromadzeniu o rezygnacji z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu. W KRS jest błąd wpisu. W terminie 7 dni prześlę na adres e-mailowy osobie prowadzącej dochodzenie protokół zgromadzenia wspólników, w której zawarty jest punkt o mojej rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu”. M.C. przesłał drogą elektroniczną skan aktu notarialnego o nr Rep. [...], sporządzonego na okoliczność Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Z. sp. z o. o., które odbyło się w dniu 11 stycznia 2023 r. W treści protokołu odnotowano m.in., II KK 326/26 6 że M.C. złożył rezygnację z funkcji Prezesa Zarządu spółki (k - 91 - 92). Protokół ten stanowił podstawę dokonanego pod nr […] wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym spółki Z. sp. z o. o. Wprawdzie wpis ten - stanowiący o wykreśleniu M.C. z funkcji Prezesa Zarządu spółki - został dokonany dopiero w dniu 11 lipca 2023 r. (k – 16 - 28), jednakże na potrzeby karnoprawnej oceny zarzucanych M.C. zaniechań dopełnienia obowiązków podatkowych należy zauważyć, że w przypadku zmian w składzie osobowym, czyli również odwołania członka zarządu lub zrzeczenia się przez niego z pełnionej funkcji, mandat danej osoby wygasa w momencie podjęcia uchwały, nie zaś w dacie dokonania wpisu w KRS, albowiem ten ostatni ma jedynie deklaratoryjny charakter. Zgodnie z art. 202 § 4 k.s.h., mandat członka zarządu wygasa bowiem m.in. wskutek jego rezygnacji, zaś art. 202 § 6 in fine k.s.h. stanowi, że rezygnacja jest skuteczna z dniem następującym po dniu, w którym zwołano zgromadzenie wspólników. Tak jak osoba powołana uchwałą do władz spółki może skutecznie działać w imieniu tejże spółki zanim jeszcze wpis w KRS zostanie dokonany, tak osoba pozbawiona, poprzez odwołanie, statusu członka zarządu lub która sama zrzekła się pełnionej funkcji, nie posiada uprawnienia do ważnego dokonywania czynności w imieniu i na rzecz tej osoby prawnej także do czasu, kiedy wpis w tym zakresie zostanie dokonany w KRS. Powyższa okoliczność, czyli zaprzestanie pełnienia przez M.C. funkcji Prezesa Zarządu Z. sp. z o. o. z dniem 12 stycznia 2023 r. miała istotne znaczenie dla karnoprawnej oceny czynów zabronionych zarzucanych mu w punkcie 2 i 3 aktu oskarżenia, polegających na niedopełnieniu obowiązków podatkowych w okresach odpowiednio: od 20 stycznia 2023 r. do 20 kwietnia 2023 r. oraz od 20 grudnia 2023 r. do 20 stycznia 2024 r. Po wtóre, z wyjaśnień M.C. wynikało również, że spółka w 2020 r. posiadała zarządcę – K.G. Z załączonej do akt sprawy informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że K.G. został z dniem 1 października 2021 r. (data odnotowana w poz. 57) wpisany jako zarządca Z. sp. z o. o., przy czym postanowienie Sądu Rejonowego w Radomiu o sygnaturze V GR/620 w przedmiocie postępowania restrukturyzacyjnego zostało wydane w dniu 8 października 2020 r. Okoliczność ta nie została jednak w żaden sposób zweryfikowana w toku postępowania przygotowawczego, stąd Sąd meriti winien był zaniechać procedowania w trybie nakazowym bez poczynienia ustaleń także w tym zakresie zważywszy, że K.G. został w KRS wskazany jako zarządca, gdzie w sytuacji ustanowienia przez sąd zarządcy w postępowaniu sanacyjnym II KK 326/26 7 (odmiennie niż przy ustanowieniu nadzorcy sądowego - art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne) zarząd spółki co do zasady traci prawo do zarządzania i rozporządzania majątkiem wchodzącym w skład masy sanacyjnej, albowiem to zarządca przejmuje funkcję organu prowadzącego przedsiębiorstwo (art. 52 ust. 1 oraz art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne). W toku postępowania przygotowawczego podjęto próbę przesłuchania K.G. (k. 64), jednak nie stawił się on na wezwanie przesyłając drogą elektroniczną oświadczenie, w treści którego wskazał, że w okresie od 1 października 2021 r. do 5 października 2022 r. pełnił funkcję zarządcy w postępowaniu sanacyjnym Z. sp. z o. o., przy czym zakres jego obowiązków obejmował wszystkie czynności przekraczające czynności zwykłego zarządu i wszelkie jego działania oraz podejmowane czynności są szczegółowo opisane w aktach postępowania w Sądzie Rejonowym w Radomiu (k - 65). Na zarządcę w osobie K.G. (w okresie 2020 – 2022) wskazała również przesłuchana w charakterze świadka A.S., która zeznała, że począwszy od 19 września 2023 r. prowadzi jako syndyk postępowanie upadłościowe Z. sp. z o. o., k – 54v). Jednocześnie zeznała, że „Wynagrodzenie dla pracownika było wypłacone za miesiące listopad i grudzień 2023 r. w formie przelewu. Nie jestem w stanie powiedzieć, czy posiadałam środki finansowe na wpłaty zaliczki do urzędu skarbowego, był to początek upadłości, a musiałam w pierwszej kolejności ponosić koszty związane z zabezpieczeniem majątku, jego spisem, wystąpieniem do Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w celu wypłaty zaległych wynagrodzeń dla pracowników Z.”. W aktach sprawy na k – 56 – 59 znajduje się z kolei odpis postanowienia z dnia 19 września 2023 r. ze sprawy RA1R/104/2023 o ogłoszeniu upadłości dłużnika, którym jest Z. sp. z o.o. Z powyższego wynika, że M.C. został uznany za winnego m.in. popełnienia wykroczenia polegającego na zaniechaniu obowiązku podatkowego w okresie od 20 grudnia 2023 r. do 20 stycznia 2024 r. (czyn z punktu 3 aktu oskarżenia), w sytuacji A.S. zeznała, iż wprawdzie z opóźnieniem, ale dokonała ona płatności tychże podatków, a nadto, zgodnie z art. 75 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe, z dniem ogłoszenia upadłości upadły - a więc także organ osoby prawnej jakim jest zarząd - traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania z mienia wchodzącego do masy upadłości i rozporządzania nim. Syndyk staje się zatem jedynym podmiotem uprawnionym do objęcia majątku, zarządzania nim, II KK 326/26 8 zabezpieczenia go przed zniszczeniem oraz przystąpienia do jego likwidacji, a w konsekwencji również to syndyk dokonuje fizycznej zapłaty podatków. W załączonej do akt sprawy informacji Krajowego Rejestru Sądowego odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców, sporządzonej wg. stanu na 8 maja 2024 r., nie odnotowano postępowania upadłościowego, zaś A.S. została (zmiana z poz. 64) wpisana jako tymczasowy nadzorca sądowy w związku z wydanym przez Sąd Rejonowy w Radomiu postanowieniem z dnia 23 maja 2023 r. o sygn. akt RA 1R/GU/104/2023 - zabezpieczenie majątkowe dłużnika poprzez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego w osobie A.S. (k - 26 verte). Nie zostały również poczynione jakiekolwiek ustalenia w odniesieniu do W.K., który zgodnie z wyjaśnieniami M.C., miał w latach 2019 - 2020, a więc w okresie objętym zarzutem opisanym w punkcie 1 aktu oskarżenia, pełnić w spółce funkcję zarządcy (k - 83). W kontekście powyższego wypada zauważyć, że przesłuchana w charakterze świadka M.S., która pracowała w Z. sp. z o. o. do dnia 30 marca 2023 r., ostatnio na stanowisku dyrektora ds. ekonomicznych - głównego księgowego, również wskazała na toczące się począwszy od 2019 r. postępowanie restrukturyzacyjne (k - 66), gdzie w załączonej do akt sprawy informacji Krajowego Rejestru Sądowego (k – 16 - 28) nie odnotowano nazwiska W. K. w kontekście postępowania restrukturyzacyjnego, które miało się toczyć w 2019 r. Odnosząc się zaś do zagadnienia postępowania restrukturyzacyjnego, to ze zgromadzonych dokumentów nie wynika ani od kiedy, ani jaki rodzaj ono przybrało, tj. o zatwierdzenie układu, przyspieszonego postępowania układowego, postępowania układowego, czy też postępowania sanacyjnego (art. 2 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne). Okoliczności te również mają znaczenie dla dokonania karnoprawnej oceny czynów zarzucanych oskarżonemu zważywszy, że w zależności od rodzaju postępowania restrukturyzacyjnego uprawnienia zarządu spółki podlegają różnym ograniczeniom – począwszy od pełnej swobody, poprzez zarząd własny przy zgodzie nadzorcy sądowego, po odsunięcie od działalności i przejęcie zarządu nad majątkiem przez wyznaczonego przez sąd zarządcę skończywszy. W tym kontekście wypada nadmienić, że M.C. w swoich wyjaśnieniach wskazał, że w 2020 r. zgłosił wniosek o postępowanie sanacyjne, gdzie zarządcą spółki został ustanowiony K.G. (k – 83), co oznaczałoby , że w postępowaniu sanacyjnym obowiązek zapłaty podatków spoczywałby na dłużniku, czyli restrukturyzowanej spółce Z. sp. z o. o. jako podatniku, jednakże to zarządca, nie II KK 326/26 9 zaś zarząd w osobie oskarżonego odpowiadałby za fizyczne dokonywanie płatności oraz składanie deklaracji podatkowych. Z kolei K.G. w przesłanym oświadczeniu zdeklarował, że zakres jego obowiązków obejmował „wszystkie czynności przekraczające czynności zwykłego zarządu” (k – 65), co oznaczałoby, że to jednak zarząd, nie zaś on jako zarządca winien był dokonywać płatności bieżących zobowiązań podatkowych. Okoliczność ta nie została wyjaśniona. Przywołane okoliczności związane z niewyjaśnieniem wszystkich wątpliwości, w szczególności w kwestii reprezentacji spółki w okresach objętych zarzutami, niewątpliwie sprzeciwiały się uznaniu dopuszczalności wyrokowania w trybie nakazowym. W tym zakresie Sąd meriti nie dopełnił ustawowego obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy w związku z okolicznościami, w jakich oskarżony M.C. przestał pełnić funkcję prezesa zarządu spółki Z. sp. z o. o. oraz miał być ograniczony w podejmowaniu decyzji związanych z rozporządzaniem mieniem, również w celu płatności zobowiązań podatkowych. Bezspornym jest, iż miało to istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. W sytuacji bowiem pozytywnej dla oskarżonego weryfikacji przyjętej przez niego linii obrony i ustalenia, że okoliczności, na które powołał się M.C. miały wpływ na zakres ciążących na nim obowiązków, a następnie pociągnęły za sobą faktyczne zmiany osobowe we władzach spółki, należałoby rozważyć, czy oskarżony w ogóle mógł zostać pociągnięty do odpowiedzialności karnej za zarzucane mu czyny. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok nakazowy i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania temu Sądowi Rejonowemu, który przeprowadzając ponownie postępowanie winien mieć na względzie poczynione powyżej uwagi i wyjaśnić ujawnione wątpliwości. Marek Pietruszyński Paweł Wiliński Waldemar Płóciennik [WB] [r.g.]