II KK 332/15

Sygn. akt II KK 332/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 listopada 2015 r., sprawy E. A. skazanej z art. 244 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej, od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt X Ka […] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt XIV K […], p o s t a n o w i ł: 1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. zwalnia skazaną od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 marca 2014 r., E. A. skazana została za przestępstwo z art. 244 k.k. na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności. Od tego wyroku apelację wniosła oskarżona podnosząc zarzut rażący niewspółmierności kary. Sąd Okręgowy w W., wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r., zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. W kasacji od powyższego wyroku obrońca skazanej zarzucił rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisów postępowania tj. art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez zaniechanie wyjścia poza 2 granice zaskarżenia osobistej apelacji oskarżonej i niedostrzeżenie, że w toku postępowania przed Sądem Rejonowym w W. doszło do rażącego naruszenia prawa E. A. do obrony, co skutkowało utrzymaniem w mocy wyroku, który - jako rażąco niesprawiedliwy - winien zostać uchylony. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Wbrew odmiennym wywodom autora kasacji w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji prawo do obrony oskarżonej nie zostało naruszone. W toku postępowania przed Sądem Rejonowym, gdy tylko powstała wątpliwość co do stanu poczytalności oskarżonej, wyznaczono oskarżonej obrońcę z urzędu. Po wydaniu opinii sądowo – psychiatrycznej, stwierdzającej, że poczytalność oskarżonej nie budzi wątpliwości, zaś jej stan psychiczny umożliwia udział w postępowaniu, doszło do cofnięcia wyznaczenia obrońcy. W świetle jednoznacznej opinii biegłych oraz braku podstaw do uznania, iż zachodzą okoliczności utrudniające obronę w rozumieniu art. 79 § 2 k.p.k., uwzględniając nadto fakt, że oskarżona w przeszłości trzykrotnie odpowiadała przed sądem, twierdzenia skarżącego o naruszeniu prawa oskarżonej do obrony uznać należy za bezzasadne w stopniu oczywistym. Sąd odwoławczy, rozpoznając apelację osobistą oskarżonej, dokonał wszechstronnej i rzetelnej oceny wszystkich okoliczności dotyczących wymiaru kary. W toku tego postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności, które mogłyby obligować sąd odwoławczy do wyjścia poza granice zaskarżenia. Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. aw