II KK 356/13

Sygn. akt II KK 356/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński w sprawie D. G. skazanego z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 k.k i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 stycznia 2014 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 25 września 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 21 stycznia 2011 r., na podstawie art. 532 § 2 kpk p o s t a n o w i ł: wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Obrońca skazanego D. G. w wywiedzionej kasacji złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Okręgowego. W uzasadnieniu wniosku obrońca podniósł, że potrzeba uwzględnienia tego wniosku wynika z podniesionego zarzutu opartego o bezwzględną przyczynę odwoławczą, który o ile zostanie uwzględniony będzie przesłanką uchylenia wyroków Sądów obu instancji w tej sytuacji dalsze odbywanie kary pozbawienia wolności spowoduje dla skazanego niepowetowaną szkodę Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 2 Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Obrońca skazanego nie wskazał dostatecznie ważkich przyczyn, które mogłyby przemawiać za wstrzymaniem wykonania objętego kasacją orzeczenia. Należy podkreślić, że uwzględnienie takiego wniosku może nastąpić wyjątkowo, w razie zaistnienia szczególnych okoliczności, a to z tego względu, że kontrola kasacyjna dotyczy prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, a więc wyroku objętego domniemaniem trafności zawartych w nim rozstrzygnięć. Do takich okoliczności należy zaliczyć rangę zarzutów podniesionych w kasacji i ich widoczną zasadność, a w związku z tym istnienie już na tym wstępnym etapie postępowania wysokiego prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji. (zob. np. post. SN z 30 września 1997 r., II KKN 329/97, OSNPP 5/1998, poz. 12; z 25 marca 1998 r., II KKN 461/97, OSNPP 9/1998, poz. 14; z 4 września 1998 r., II KKN 178/98, OSNPP 3/1999, poz. 20 i z 7 września 1998 r., II KKN 262/98, OSNPP 3/1999, poz. 19). W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Wprawdzie skarżący podniósł zarzut oparty o art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k. twierdząc, że Sąd I instancji był nienależycie obsadzony, jednak w świetle informacji zawartej w piśmie Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 15 stycznia 2014 r. jego zasadność wydaje się być wątpliwa. W związku z tym nie przesądzając, jakie orzeczenie zapadnie w wyniku rozpoznania kasacji, nie sposób jest się wypowiedzieć co do skuteczności wszystkich podniesionych zarzutów kasacyjnych bez przeprowadzenia pogłębionej analizy sprawy, ta zaś nastąpi na rozprawie. Z tych względów, nie podzielając stanowiska wnioskodawcy, które wskazywałoby na nieodwracalne dla skazanego skutki dalszego wykonywania prawomocnie orzeczonej kary, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.