II KK 37/21

Sygn. akt II KK 37/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 kwietnia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący) SSN Jacek Błaszczyk SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca) Protokolant Edyta Demiańczuk - Komoń przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Urgacza, w sprawie D. J. uniewinnionego od zarzutu z art. 178a § 1 i 4 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2022 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 27 stycznia 2020 r., sygn. akt II K (...), uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Z. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 27 stycznia 2020 r. (sygn. akt II K (…)) uniewinniono D. J. od zarzutu popełnienia czynu z art. 178a § 1 i § 4 k.k. polegającego na tym, że w dniu 6 sierpnia 2018 r. w K., gm. Z., woj. (…) znajdując się w stanie nietrzeźwości - 2,59 % alkoholu etylowego we krwi, prowadził w ruchu 2 lądowym, po drodze publicznej motorower marki Z. o nr rej. (…), a czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym przez okres od 10 lipca 2018 r. do 10 lipca 2022 r. orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Z. wyrokiem sygnatura IIK (…), z dnia 27 czerwca 2018 r., który uprawomocnił się w dniu 10 lipca 2018 r. Wyrok uprawomocnił się bez zaskarżenia. Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. wniósł Prokurator Generalny, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi rażące i mające istoty wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 14 § 1 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k., a w konsekwencji prawa materialnego tj. art. 244 k.k. polegające na uniewinnieniu D. J. od popełnienia zarzucanego mu czynu, w opisie którego oskarżyciel publiczny zawarł zachowanie polegające na prowadzeniu w ruchu lądowym, po drodze publicznej motoroweru w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym przez okres od 10 lipca 2018 r. do 10 lipca 2022 r. orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Z. wyrokiem sygnatura II K (…), z dnia 27 czerwca 2018 r., który uprawomocnił się w dniu 10 lipca 2018 r., pomimo jednoznacznego ustalenia, że w dniu 6 sierpnia 2018 r. oskarżony wyjechał swoim motorowerem z posesji i udał się do sklepu. Zdaniem Prokuratora Generalnego zachowanie to nakazywało Sądowi dokonanie jego subsumcji pod przepis art. 244 k.k. i wydanie w tym zakresie stosownego rozstrzygnięcia. Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Z. do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja okazała się zasadna. Nie budzi wątpliwości, że Sąd uniewinnił oskarżonego od zarzutu popełnienia czynu z art. 178 § 1 k.k. z uwagi na brak możliwości jednoznacznego dowiedzenia, że tym pojazdem się poruszał (kierował nim) już po spożyciu alkoholu. Nie można było wykluczyć, że pijany prowadził jedynie motorower obok siebie lub 3 zakupiony alkohol spożywał w lesie. Ustalono także w sprawie, że D. J. w dniu 6 sierpnia 2018 r. jechał swoim motorowerem do sklepu. Oznacza to, że w istocie nie mógł zostać skazany na podstawie art. 178a § 1 i § 4 k.k., gdyż nie była spełniona podstawowa przesłanka odpowiedzialności karnej z tego przepisu, tj. prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Kodeks przewiduje surowszą odpowiedzialność za takie zachowanie, gdy dodatkowo miało miejsce w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów. Jednak nie jest to naturalnie jedyny przypadek penalizacji tego sposobu niestosowania się do orzeczonego zakazu, a jedynie sytuacja szczególnie kwalifikowana. W innych przypadkach, prowadzenie pojazdu wbrew obowiązującemu zakazowi stanowi czyn z art. 244 k.k. W niniejszej sprawie opis zdarzenia historycznego obejmował wprost fakt prowadzenia pojazdu w dniu 6 sierpnia 2018 r. wbrew zakazowi. Nie udało się wykazać jedynie okoliczności prowadzącej do odpowiedzialności karnej z przepisu surowszego. Nie zwalniało to jednak Sądu od dokonania prawidłowej kwalifikacji zachowania oskarżonego. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.