II KK 434/25

II KK 434/25 POSTANOWIENIE Dnia 10 grudnia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025r. w sprawie D.W. skazanego za przestępstwo z art. 281 k.k. w zw. z art. 283 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 28 maja 2025r., sygn. akt XI Ka 1104/24, zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego we Włodawie z dnia 1 października 2024r., sygn. akt II K 109/24 postanowił: 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym. W postawionym zarzucie kasacyjnym wskazano na naruszenie przez Sąd Odwoławczy art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., które miało polegać na nierzetelnym i niepełnym rozpoznaniu zarzutu obrony obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zakresie pominięcia szczegółowej i wnikliwej II KK 434/25 2 analizy treści nagrania z monitoringu. Z dalszej lektury zarzutu wynika jednak, że obrona podważa ustalenia faktyczne dotyczące użycia przez D.W. przemocy względem M.M. i tego, że dopuszczając się jej działał w celu utrzymania się w posiadaniu zabranych rzeczy. Sfera ustaleń faktycznych nie jest jednak przestrzenią, którą w postępowaniu kasacyjnym bada Sąd Najwyższy, zaś zarzuty tego rodzaju są w tym postępowaniu, w świetle treści art. 523§1 k.p.k., niedopuszczalne. Zupełnie na marginesie można jedynie wspomnieć, że wnioski Sądu Odwoławczego co do oceny uwiecznionego na nagraniu z monitoringu zachowania D.W. wobec M.M. nie rażą dowolnością. Na nagraniu tym jednoznacznie widać, jak D.W. odpycha ochroniarza, który próbuje interweniować, stosuje chwyty w celu oswobodzenia się, zdystansowania, usiłuje się wyrwać i uniemożliwić złapanie go i przytrzymanie. Odwoływanie się przez skarżącego wyłącznie do słownikowej definicji pojęcia „przemocy” nie może być skuteczne, skoro w doktrynie i orzecznictwie prawa karnego materialnego pojęcie to ma ugruntowaną wykładnię. Przemocą w rozumieniu m.in. art. 281 k.k. jest atak na integralność fizyczną drugiej osoby (bezpośrednie fizyczne oddziaływanie na nią). W doktrynie wskazuje się, że stopień jej natężenia nie ma większego znaczenia – nie musi być on znaczny, przy czym za najlżejszą jej formę uznawane jest już samo naruszenie nietykalności cielesnej. Zachowanie skazanego uwidocznione na nagraniu (którego w żadnym wypadku nie można – za obroną – uznać za pasywne), interpretowane w powiązaniu z zeznaniami M.M., niezbicie świadczą zatem o tym, że skazany dopuścił się przemocy wobec interweniującego ochroniarza. Za równie nietrafną należy ocenić argumentację skarżącego negującą zamiar, z jakim działał D.W. Otóż okoliczności, że nie zwracał on uwagi na fakt, że większość zabranych rzeczy w trakcie interwencji wypadła mu ze spodni, że nie manifestował swoim zachowaniem woli utrzymania się w posiadaniu tych towarów, że w rekcji obronnej zaczął je gubić, a następnie nie próbował ponownie zabrać ani w jakikolwiek sposób ponownie objąć w posiadanie, w rzeczywistości nie mają znaczenia. Rzecz bowiem w tym, że skazany nie wyrzucił zabranych produktów z własnej woli, nie wykazał chęci ich porzucenia – utrata części z nich była II KK 434/25 3 wynikiem przypadku, dynamiki sytuacji – natomiast pozostałe produkty, które w czasie zajścia mu nie wypadły – zatrzymał i z nimi uciekł. To z zamiarem utrzymania się w ich posiadaniu wdał się w siłową konfrontację z M.M. i okoliczność ta jest wystarczająca do uznania, że skazany działaniem swoim wypełnił znamiona art. 281 k.k. Konkludując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym. Konsekwencją powyższych wniosków było uznanie kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym. Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia. [WB] [r.g.]