II KK 54/18

Sygn. akt II KK 54/18 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018r., sprawy G.K. w przedmiocie stwierdzenia zgodności z prawdą złożonego oświadczenia lustracyjnego, z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę lustrowanego od orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia 3 sierpnia 2017r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującego w mocy orzeczenie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 19 kwietnia 2017r., sygn. akt XVIII K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. obciążyć G.K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w Ł., orzeczeniem z 3 sierpnia 2017 r., utrzymał w mocy orzeczenie Sądu Okręgowego w Ł. z 19 kwietnia 2017 r., którym tenże Sąd stwierdził, że G.K. złożył niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne, i orzekł wobec lustrowanego: utratę prawa wybieralności w wyborach do Sejmu, Senatu i Parlamentu Europejskiego oraz w wyborach powszechnych organu i członka organu jednostki samorządu terytorialnego oraz organu jednostki pomocniczej jednostki samorządu terytorialnego na okres 5 lat; oraz zakaz pełnienia funkcji 2 publicznej, o której mowa w art. 4 pkt 2-57 ustawy lustracyjnej z 2006r., na okres 5 lat. Kasację od prawomocnego orzeczenia Sądu odwoławczego złożył obrońca lustrowanego. Skarżący podniósł zarzut: 1) rażącego naruszenia przepisów prawa proceduralnego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegającego na nierzetelnym rozważeniu wniosków apelacji, co skutkowało zaaprobowaniem oceny zeznań świadka F.B.; 2) rażącego naruszenia art. 457 § 3 k.p.k. przez nie spełnienie przesłanek warunkujących poprawne sporządzenie pisemnego uzasadnienia przez Sąd odwoławczy. Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu. W odpowiedzi na kasację prokurator Oddziałowego Biura Lustracyjnego IPN-KŚZpNP w Ł. wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy lustrowanego G.K. okazała się oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Na wstępie należało zauważyć, że zarzuty kasacyjne stanowiły powielenie zarzutów zwykłego środka odwoławczego. Pomimo że Sąd Apelacyjny zaaprobował sposób procedowania Sądu I instancji i nie zmienił oceny materiału dowodowego ani nie dokonał własnych ustaleń faktycznych w sprawie, autor kasacji, wbrew treści art. 519 k.p.k., nadal podważał przeprowadzoną ocenę materiału dowodowego osobowego oraz rzeczowego. Dla potrzeb postępowania kasacyjnego zarzut, o którym mowa art. 438 pkt 3 k.p.k., został podniesiony pod pozorem naruszenia przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Odnosząc się do zarzutów kasacyjnych, konieczne było przypomnienie, że naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. nastąpiłoby, gdyby Sąd odwoławczy w ogóle nie rozważył któregoś z wniosków i zarzutów zwykłego środka odwoławczego. Tymczasem uzasadnienie Sądu Apelacyjnego realizowało standardy przewidziane w art. 433 § 2 k.p.k., jak również w art. 457 § 3 k.p.k. Sąd ten rzetelnie wskazał, czym kierował się wydając orzeczenie i dlaczego zarzuty i wnioski zwykłego środka odwoławczego nie zasługiwały na uwzględnienie. Na etapie postępowania odwoławczego wykazano bezpodstawność tezy autora apelacji o braku dowodów wskazujących na 3 współpracę G.K. z SB, w rozumieniu ustawy lustracyjnej. Aprobująco odniósł się Sąd odwoławczy do całokształtu ustaleń Sądu Okręgowego, sprowadzających się do wniosku, że lustrowany wypełnił wszelkie przesłanki tajnej i świadomej współpracy, w czym mieściło się podpisanie zobowiązania do współpracy i urzeczywistnienie kooperacji przez konkretne działania. Zeznania świadka F.B., wskazujące bezpośrednio na charakter spotkań pomiędzy lustrowanym a funkcjonariuszem SB, Sąd II instancji omówił wystarczająco szczegółowo i prawidłowo skontrolował rozumowanie Sądu meriti. Podobnie drobiazgowo Sąd Apelacyjny odniósł się do zarzutu braku bezpośrednich dowodów rzeczowych. Dowody główne, takie jak teczka pracy, teczka personalna i zobowiązanie do współpracy, zostały zniszczone, niemniej Sądy miały do czynienia z dokumentami zachowanymi (kartą rejestracyjną EO-4 oraz dziennikiem rejestracyjnym), wskazującymi niezbicie, że zastosowano wobec G.K. procedurę pozyskaniową zgodnie z wymogami formalnymi obowiązującymi w SB. Stanowisko Sądu I instancji zyskało aprobatę Sądu odwoławczego i w zakresie tej oceny nie można temu ostatniemu Sądowi skutecznie zarzucić naruszenia przepisów statuujących wymogi pisemnych motywów orzeczenia. Mając na względzie powyższe ustalenia, w najmniejszej mierze nie można podzielić poglądu zaprezentowanego w kasacji, że informacje lustrowanego wykorzystywane potem w toczących się sprawach karnych, miały charakter jedynie zeznań złożonych z obawy przed zarzutem utrudniania śledztwa. Rzeczywiście z akt sprawy wynika, że niektóre z tych informacji były wykorzystywane potem jako dowód w toczących się procesach, ale kluczowym było ustalenie, iż były użyteczne dla organów bezpieczeństwa, jako przydatne w jej działalności. Składanie pisemnych i ustnych raportów w sprawach obiektowych, w ramach prowadzonych przez funkcjonariusza SB spraw operacyjnych ukierunkowanych na wykrywanie działań przestępczych oraz ujawnianie aktywności opozycji w instytucjach i zakładach rolnych, nie było niczym innym jak realną współpracą G.K. z organami bezpieczeństwa i realizowaniem w ten sposób przesłanki tajnej i świadomej współpracy. Dodatkowym potwierdzeniem realizacji podjętej kooperacji były dokumenty poświadczające dokonywanie wypłat przez funkcjonariusza F.B. dla lustrowanego G.K., co było uwarunkowane przekazywaniem przez lustrowanego istotnych informacji. 4 Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną (art. 535 § 3 k.p.k.), zaś na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążył lustrowanego.