II KK 64/13

Sygn. akt II KK 64/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 marca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk w sprawie S. O. skazanego z art. 278 § 1 i 3 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk w dniu 27 marca 2013 r., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 12 września 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 14 maja 2012 r., oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, zwalniając skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego wydanym w tej sprawie, uznano S. O. za winnego przestępstwa z art. 278 § 1 k.k., przy uznaniu, że jest to wypadek mniejszej wagi i skazano go na karę 8 miesięcy ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Od wyroku tego apelował jedynie prokurator w części dotyczącej kary na niekorzyść oskarżonego, a po rozpoznaniu tej apelacji, Sąd Okręgowy w W., wyrokiem z dnia 12 września 2012 r., zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego kasację wywiódł obrońca z wyboru oskarżonego, podnosząc zarzut rażącej obrazy prawa procesowego, tj. przepisów art. 433 § 2, art. 437 § 1 i 2, art. 438 pkt 2 i 4 i art. 457 § 3 w zw. z art. 424 § 2 k.p.k., polegającej na nietrafnej kontroli instancyjnej, przejawiającej się w 2 niesłusznym przyjęciu, że rozważania Sądu pierwszej instancji dotyczące wyboru rodzaju kary i jej wymiaru nie są prawidłowe i że zachodzi w tej sprawie rażąca niewspółmierność orzeczonej kary oraz braku prawidłowego rozważenia podniesionych w apelacji oskarżyciela kwestii dotyczącej wymiaru i wyboru kary. Wywodząc w ten sposób, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. W odpowiedzi na tę skargę, prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, podnosząc że w istocie wniesiona ona została wyłącznie z powodu niewspółmierności kary. Rozpoznając tę kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja ta jest niezasadna i to jednak w sposób oczywisty, ale nie z powodu wskazanego w odpowiedzi na ten środek zaskarżenia. Zakres, w jakim można było ją wywieść, był bowiem dla skarżącego ograniczony, jako że ani oskarżony, ani obrońca nie występowali z apelacją w tej sprawie, a apelacja oskarżyciela dotyczyła wyłącznie orzeczenia o karze. Obrona musiała zatem, chcąc podważyć wyrok Sądu odwoławczego, podnieść zarzuty związane jedynie z obrazą prawa, jaka nastąpiła przy rozstrzyganiu przez Sąd Okręgowy w przedmiocie apelacji prokuratora. I tak też uczyniono, powołując się na obrazę przepisów postępowania, która jednak – jak się okazuje – w sprawie tej miejsca nie miała. Sąd odwoławczy nie mógł bowiem naruszyć przywoływanego w kasacji art. 433 § 2 k.p.k., który nakazuje mu rozważyć wszystkie zarzuty apelacji, a obecna kasacja jest składana właśnie dlatego, że jedyny podnoszony wówczas zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary, został właśnie rozpoznany i uwzględniony przez Sąd Okręgowy. Nie doszło też do naruszenia podnoszonego przez skarżącego art. 437 § 1 i 2 k.p.k., skoro przepisy te upoważniają sąd do utrzymania w mocy, zmiany lub uchylenia wyroku, a przy tym zmiana jest możliwa, jeżeli tylko zebrane dowody pozawalają na orzeczenie reformatoryjne, a tak było właśnie w tej sprawie. Sąd odwoławczy opierał się bowiem na dowodach i ustaleniach poczynionych przez Sąd meriti, tyle tylko, że odmiennie ocenił niektóre z nich i wziął pod uwagę także aktualną kartę karną oskarżonego, która nota bene nie odbiegała jednak od karty, którą dysponował Sąd pierwszej instancji (por. k. 46 i 140). W żadnej mierze nie można też mówić, aby doszło do naruszenia wskazywanego w tej kasacji art. 438 pkt 2 i 4 k.p.k., skoro przepisy te zakładają możliwość zarówno uchylenia, jak i zmiany orzeczenia w razie obrazy prawa 3 procesowego lub rażącej niewspółmierności orzeczonej kary, a zmiana orzeczenia zamiast jego uchylenia, jest możliwa we wskazanej wcześniej sytuacji wynikającej z art. 437 § 2 k.p.k. A taka właśnie miała miejsce w tej sprawie. Nie doszło również do naruszenia przez Sąd odwoławczy art. 457 § 3 w zw. z art. 424 § 2 k.p.k., jako że wbrew twierdzeniom skarżącego, nie można tu mówić o niesłusznym przyjęciu przez Sąd Okręgowy, iż rozważania Sądu pierwszej instancji odnośnie orzeczonej kary są nieprawidłowe, skoro Sąd ten całe uzasadnienie swego orzeczenia poświęcił wskazywaniu, dlaczego nie są przekonujące argumenty Sądu meriti, że wystarczającą w tej sprawie jest kara ograniczenia wolności, przedstawiając też swoją argumentację, i to w kontekście całokształtu materiału dowodowego tej sprawy, przemawiającą jednak za karą izolacyjną. Sąd odwoławczy zatem rozważył argumentacje wskazywane w apelacji prokuratora, podnosząc m.in. brak skruchy po stronie oskarżonego, wielokrotność jego karania za podobne czyny na przestrzeni ostatnich 4 lat, akcentując też, że stosowanie tych kar, a były to grzywna i kara ograniczenia wolności, nie wpłynęły na sposób postępowania oskarżonego, który ponownie popełniał podobne czyny zabronione. Sąd Okręgowy podniósł też, że zgromadzone w tej sprawie dowody wskazują, iż podeszły wiek oskarżonego (64 lata – SN), jak i okoliczności osobiste, nie są dla niego barierą dla łamania prawa. Powyższe wskazuje, że żadne z uchybień, o jakich mowa w tej kasacji, w realiach tej sprawy nie miało miejsca. Tym samym jest to skarga oczywiście bezzasadna. Oddalając ją z tego powodu, Sąd Najwyższy, stosownie do art. 624 § 1 w zw. z art. 518 k.p.k., zwolnił skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, z tych samych przyczyn, z jakich Sądy obu instancji zwalniały go od kosztów sądowych. Jednocześnie, mając na uwadze sposób formułowania zarzutów tej skargi, zdecydował z urzędu sporządzić uzasadnienie niniejszego postanowienia. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie.