II KK 7/23

Sygn. akt II KK 7/23 POSTANOWIENIE Dnia 31 stycznia 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie wniosku obrońcy skazanego B.S. o wyłączenie sędziego na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: wyłączyć sędziego Sądu Najwyższego Marka Motuka od udziału w rozpoznaniu sprawy II KK 7/23. UZASADNIENIE Wniosek obrońcy skazanego o zbadanie spełnienia przez SSN Marka Motuka wymogów niezwisłości i bezstronności w trybie art. 29 § 5 ustawy o Sądzie Najwyższym, z uwagi na treść uzasadnienia wniosku, jak i zarzut z punktu 3 kasacji zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z orzekaniem przez sędziego Sądu Okręgowego Warszawa-Praga powołanego w wadliwej procedurze nominacyjnej przez Krajową Radę Sądownictwa ukształtowaną w oparciu o ustawę nowelizacyjną z 2017 r., należało w trybie art. 118 § 1 k.p.k. potraktować jako wniosek wyłączenie sędziego na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. Tak odczytany wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z tym przepisem sędzia podlega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. W kasacji zakwestionowano prawidłowość ukształtowania sądu odwoławczego z uwagi na orzekanie przez sędziego, powołanego zdaniem skarżacego, w wadliwej procedurze nominacyjnej. Taka sama okoliczność związana z procesem nominacyjnym dotyczy sędziego SN Marka Motuka, który również zostal powołany na urząd sędziego Sądu Najwyższego na skutek rekomendacji KRS ukształtowanej ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. Tym samym oceniając zarzut kasacyjny sędzia 2 Marek Motuk orzekałby w układzie procesowym, w którym okoliczność związana z tym zarzutem, również i jego dotyczy. Zatem w odbiorze zewnętrznym mogłoby powstać uzasadnione przekonanie o braku bezstronności tego Sędziego. Dlatego też akceptując utrwalone w tej kwestii orzecznictwo Sądu Najwyższego (np. postanowienie SN z 16 września 2022 r., III KK 339/22), orzeczono jak powyżej.