II KKN 253/98

WyrokIzba Karna2000-12-20

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy naruszenie zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym przekroczenie prędkości, może stanowić podstawę odpowiedzialności karnej na podstawie art. 145 § 1 k.k. z 1969 r. bez konieczności wykazania bezpośredniego związku przyczynowego między tym konkretnym naruszeniem a zaistnieniem wypadku, jeśli inne elementy zachowania sprawcy również przyczyniły się do zdarzenia?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy oddalił kasację, uznając ją za oczywiście bezzasadną. Stwierdził, że naruszenie zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym nadmierna prędkość, może stanowić podstawę odpowiedzialności karnej na podstawie art. 145 § 1 k.k. z 1969 r., nawet jeśli nie wykazano bezpośredniego związku przyczynowego między tym konkretnym naruszeniem a wypadkiem, pod warunkiem, że inne elementy zachowania sprawcy również przyczyniły się do zdarzenia. Sąd podkreślił, że sądy obu instancji prawidłowo oceniły całokształt zachowania oskarżonego, w tym naruszenie zasad bezpieczeństwa ruchu, które obejmowało również prędkość pojazdu.
Stan faktyczny
Skazany T.C. został oskarżony o naruszenie zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego na podstawie art. 145 § 1 k.k. z 1969 r. Zarzucono mu kierowanie samochodem z nadmierną prędkością, nieostrożność, brak rozeznania sytuacji na drodze oraz podjęcie nieprawidłowego manewru wyprzedzania. Sądy obu instancji utrzymały wyrok skazujący, uznając, że zarówno skazany, jak i drugi uczestnik ruchu przyczynili się do wypadku. Obrońca skazanego wniósł kasację, zarzucając obrazę prawa materialnego z powodu braku wykazania związku przyczynowego między prędkością a wypadkiem.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II KKN 253/98 POSTANOWIENIE Dnia 20 grudnia 2000 r. Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SN – Tomasz Grzegorczyk po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r. sprawy T. C. skazanego z art. 145 § 1 kk z 1969 r. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w R. z dnia 31 października 1997 r., sygn. V Ka […] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 16 maja 1997 r., sygn. K […] oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża skazanego T. C. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. 2 U Z A S A D N I E N I E W kasacji podniesiono zarzut obrazy prawa materialnego, a to art. 145 § 1 kk z 1969 r. przez stwierdzenie, że skazany naruszył zasady bezpieczeństwa ruchu, podczas gdy nie wykazano związku przyczynowego pomiędzy przekroczeniem szybkości a zaistnieniem wypadku. Autor kasacji zapomina, że skazanemu przypisano, iż „kierując samochodem (...) z nadmierną szybkością nie zachował należytej ostrożności jazdy i nie mając pełnego rozeznania sytuacji na drodze i nie upewniając się czy ma odpowiednią widoczność podjął nieprawidłowy manewr wyprzedzania (...) samochodu marki O. (...) oraz poprzedzającego go samochodu marki F.”. Stara się wyodrębnić z całokształtu zdarzenia jeden element nie dostrzegając innych i przerzucić – co czyni w uzasadnieniu kasacji – odpowiedzialność na pozostałych uczestnikach ruchu. Jak trafnie jednak podniesiono w odpowiedzi na tę skargę sądy wykazały, że tak skazany jak i drugi użytkownik drogi przyczynili się, każdy inaczej, do wypadku drogowego. Sądy, tak pierwszej, jak i drugiej instancji obszernie omówiły każdy z elementów zachowania oskarżonego, w tym i na czym polegało naruszenie przezeń zasad bezpieczeństwa w ruchu (k. 371-373, 411-412), a jednym z nich była prędkość prowadzonego przez niego pojazdu. Trudno dopatrzyć się doprawdy nawet źdźbła zasadności w podnoszonym zarzucie jakoby doszło do obrazy prawa materialnego. W tym stanie rzeczy orzeczono jak na wstępie. aw f/es

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 145 § 1 kk§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 23.07.2026. · PDF źródłowy